woensdag, december 27, 2006

Foie gras uit de Gers

Ganzen tijdens de vetmestperiode, op de boerderij van Brigitte Fourcade in de streek Gers niet ver van Toulouse. Boven hun koppen de trechter waarmee ze gevoed worden. Foto: Olivier van Beemen

En lezer, bent u er nog in geslaagd een potje foie gras (vette ganzen- of in Frankrijk vooral eendenlever) op de kop te tikken om te verorberen tijdens het kerstdiner? Dat zal lastig geweest zijn, gezien de steeds geringere populariteit van het product bij Nederlanders. Die zette de Bijenkorf er zelfs toe aan het product uit de schappen te verwijderen. Sommige armere Nederlanders zullen ongetwijfeld van dit buitenkansje geprofiteerd hebben.
Zoals ik in twee eerdere berichten al min of meer aankondigde, heb ik voor de feestdagen een verhaal over foie gras gemaakt, in samenwerking met mijn collega Runa Hellinga in Hongarije, de andere grote ganzenleverproducent binnen de Europese Unie. Dat verhaal gaat niet zozeer over de omstreden vetmestperiode, maar meer over economische zijde. Het geeft het Franse danwel het Hongaarse perspectief op de praktijk. U leest het verhaal onder meer hier, op de site van het Nederlands Dagblad.
U vraagt zich wellicht af hoe ik zelf tegen de vetmesterij aankijk. Lastige kwestie. Uiteraard is het geen fijn gezicht en zonder twijfel een bijzonder onaangenaam gevoel voor de ganzen en de eenden wanneer zij met een trechter worden volgestopt met voedsel. Aan de andere kant wezen de boeren mij op antropomorfisme (dat woord gebruikten ze overigens niet): het beschouwen en behandelen van dieren als mensen. De anatomie van een vogel is anders (geen huig) dan die van de mens, waardoor het inbrengen van de trechter minder pijnlijk is dan wij zouden denken. Bovendien mogen ze een eend of gans nooit verwonden, dan kan de lever naar de prullenbak.
Uiteraard ben ik niet zo naïef dat kritiekloos te aanvaarden, maar het verdient op z'n minst een reflectie. Verder is het enigszins hypocriet om tegen foie gras te zijn, maar wel ander vlees te eten van één of twee euro per ons, waarbij je de garantie hebt dat het dier een rampzalig leven en een pijnlijke einde achter de rug heeft. Wellicht het allerlastigst is de heerlijke smaak van de vette lever...

Labels: , ,

vrijdag, november 03, 2006

Verjaardagslogo van EU



Het logo waarmee de Europese Unie volgend jaar haar vijftigjarig bestaan wil vieren, ontworpen door de Pool Szymon Skrzypczak, slaat de plank volledig mis, vindt de Franse filosofe Barabara Cassin in haar bijdrage Joyeux Birthday UE in Le Monde. Ze hoopt dat het niet te laat is het nog te veranderen.
Ze vindt het onacceptabel dat het meertalige Europa kiest voor een Engels logo, waarbij de umlaut en de accent aigu overkomen als veroorzakers van spelfouten in de standaardtaal. Het logo doet haar denken aan dat van Google. Het past veel beter bij een bedrijf dat, voorzien van registered trademark, since 1957 opereert, dan bij een verbond tussen samenwerkende landen. Ik ben het eigenlijk wel met haar eens.

Labels: ,

vrijdag, september 15, 2006

Oesters en hongerstakers

Vaak lees je in de krant over een belangrijk vraagstuk, maar weet je niet hoe het afloopt. De afloop is vaak minder interessant of mediageniek dan het probleem en verdwijnt in een zogenoemd paalbericht (een kort bericht aan de zijkant van de pagina) of haalt de krant überhaput niet. Daarom hier: nieuwe berichten over de oesters van Arcachon en de hongerstakers van Limoges.
Na een test op muizen mogen de oesterkwekers van het bassin van Arcachon sinds gister hun product weer verkopen. Zij doen dat echter nog niet. Ze willen de uitslag van de autopsie afwachten op het tweede slachtoffer dat na de consumptie van oesters aan een plotselinge ziekte overleed. Ze hopen dat de media en autoriteiten evenveel aandacht besteden aan de opheffing van het verkoopverbod als aan de instelling daarvan.
Hoewel vrijwel alle hongerstakers van Limoges die ik sprak, me verzekerden dat ze jusqu'au bout, tot het eind, zouden gaan, hebben de 44 illegalen hun hongerstaking na ruim een maand opgegeven. 'De mensen begonnen te verzwakken en geven er de voorkeur aan te stoppen om hun gezondheid te beschermen en te onderhandelen met de prefectuur,' zei de woordvoerder van de hongerstakers.
Begrijpelijk, maar - wellicht ben ik te cynisch of inhumaan - wel een beetje zwak. Eerst veel aandacht trekken en de prefectuur min of meer chanteren met een hongerstaking (waarom zouden hongerstakers wel een verblijfsvergunning verdienen en andere illegalen niet?), en als de gezondheid serieus in gevaar komt: stoppen. Ik geef toe: het is heel makkelijk oordelen als EU-burger die net een jus d'orange, koffie en broodje nutella achter de kiezen heeft, maar toch. De prefectuur stelde vanaf het begin te willen praten op voorwaarde dat de hongerstaking gestopt zou worden.
Toen ik er twee weken geleden over berichtte, beloofde ik al er spoedig iets verder op in te gaan, wat ik, als ik weer iets meer tijd hebt, echt zal doen.

Labels: , ,