dinsdag, december 23, 2008

Wildwestpraktijken aan de Normandische kust

Arme Franse oesterboertjes. Na virussen, olievlekken en immer dalende prijzen, worden de oesters nu gepikt. Vorige week ging ik kijken aan de Baie des Vays in Normandië. Lees het in BN/De Stem.

Oesterplateau. Foto: Kama17

Labels: , , ,

donderdag, september 18, 2008

Witte illegalen, Joden en Jeff Koons

Photobucket Photobucket PhotobucketLa Tour d'Argent (foto: xnxbox), Le Marais (foto: rsepulveda) en Koons in Versailles (foto: Clemmm8).

Enkele links naar recente verhalen:
  • Gisteren (en wellicht vandaag nog steeds) hielden illegale Malinezen het sterrenrestaurant La Tour d'Argent bezet, een instituut van de Franse gastronomie. Lees erover in BN/De Stem.
  • Met enige regelmaat worden Joden slachtoffer van geweld. Vorige week in Het Parool.
  • Jeff Koons exposeert sinds vorige week in Versailles. Ook dat staat (onder meer) in Het Parool.

Labels: , , ,

vrijdag, juli 18, 2008

Escargots zijn uit

Pff, dacht ik enigszins geïntegreerd te zijn, blijkt slakken eten volgens deze geëmigreerde Française weer compleet uit de tijd te zijn. Slechts voor 50-plussers en Britse toeristen. Dat de prijzen van escargots rap stijgen, zou voor hippe jonge Fransen dus irrelevant moeten zijn.

Foto: JaHoVil

Labels: ,

vrijdag, maart 21, 2008

Lekkerste stokbrood van Parijs

Het lekkerste stokbrood van Parijs koop je niet bij beroemde bakkers als Poilâne in het zesde of Eric Kayser in het vijfde arrondissement, maar bij Anis Bouabsa in een kosmopolitische volksbuurt bij de Porte de la Chapelle, helemaal in het noorden van Parijs, nabij de eindhalte van metrolijn 12. Als u met auto of fiets komt: wel op tijd afslaan, want voor u het weet zit u op de A1 naar Brussel. Met fotograaf Ilse Leenders ging ik vandaag kijken (en proeven).
Bouabsa is pas 28, maar won al talrijke prijzen met zijn baguettes. In 2004 werd hij al eens uitgeroepen tot 'beste arbeider van Frankrijk'. Een foto waarop Jacques Chirac hem huldigt, bewijst dat dat geen hersenspinsel is van Bouabsa.
Zijn verhaal is bijna te mooi om waar te zijn (zeker voor journalisten). Zijn vader kwam begin jaren zeventig uit Tunesië naar Frankrijk om werk te zoeken. De jonge Anis werd geboren in Parijs, maar groeide goeddeels op in de voorstad Bondy in le 9-3, het departement Seine-Saint-Denis waar het zo vaak rommelt.
De verleidingen van de banlieue maakten op Anis weinig indruk. Hij had al op zijn vijftiende zijn liefde gevonden: brood. Meteen toen hij bakkersleerling werd in Bondy, wist hij dat brood en hij voortaan onafscheidelijk zouden zijn.
Drie jaar geleden begon hij zijn eigen bakker aan de Rue Tristan Tzara (op nummer 28) in het achttiende arrondissement. Sindsdien horen zijn broden volgens de vakjury ieder jaar tot de lekkerste drie van de stad: zevende, derde en dit jaar dus eerste. Hij heeft zes mensen in dienst.
Het lekkerste stokbrood van Parijs brengt niet alleen meer klanten, maar ook een prestigieuze afnemer: het Elysée. Als zijn broden een presidentiële test doorstaan, happen Nicolas Sarkozy en Carla Bruni voortaan een jaar lang van het stokbrood van Anis Bouabsa. Iedere dag bestelt het Elysée dan vijftien à twintig broden bij hem.
Ondanks het succes is het de jonge bakker geenszins naar het hoofd gestegen. Terwijl het een trend is voor Franse succesbakkers uit te breiden tot in Moskou, Los Angeles en Tokio, is Bouabsa met zijn broer één nieuwe bakkerij begonnen, bij de Porte de Pantin, in een vergelijkbare buurt. Als hij meer zou willen groeien, verliest hij 'het contact met het brood' en dat wil hij niet.
Dan uiteraard de smaak. We kochten drie stokbroden, ieder een croissant en een soort broodje met appel en kaneel. De croissant en het originele broodje waren bijzonder smaakvol.
En het lekkerste stokbrood van Parijs? Tja, best lekker, maar wat er nu echt heel speciaal aan is, vonden wij lastig te proeven. Weinig zout, knapperig, maar geen brood zoals ik het nog nooit eerder at. Het zal wel een klassiek geval zijn van een parel voor de zwijnen (deze uitspraak heeft uitsluitend betrekking op mezelf en niet op de fotograaf). Morgen meer in (een deel van) de GPD-kranten.

22 maart, 13:12 Lees hier het verhaal op de site van BN/De Stem

Anis Bouabsa haalt zijn inmiddels befaamde stokbroden uit de oven. Foto: Ilse Leenders

Labels: , , , ,

vrijdag, maart 23, 2007

Eten aan boord van de A380


Menu op testvlucht van de A380 van Frankfurt naar New York en terug.

Vliegtuigvoedsel is voor frequente passagiers een belangrijk gespreksonderwerp, viel me op. Wat schaft de pot nu eigenlijk op zo'n feestelijke testvlucht van de A380? Dat viel alleszins mee: klik op de menukaarten hierboven voor een duidelijk leesbare kaart. Er was sprake van enige democratisering aan boord: reizigers in economy, business en first class kregen allemaal hetzelfde maal. Ook in New York heb ik overigens goed gegeten. Daarover lees je alles bij mijn sympathieke collega in New York, Freek Staps van NRC Handelsblad.

Labels: ,

maandag, januari 29, 2007

Nieuw Frans wijnmerk: vignobles de France

Erg druk de laatste dagen, vandaar helaas niet zo veel berichtgeving. Daarom nog maar een link naar een verhaal van mij. Limburgs Dagblad, daar waar men volgens de clichés nog van het leven geniet, plaatste deze week een verhaal van mij over een nieuw keurmerk voor Franse vins de pays, landwijnen. Die gaan voortaan vignobles de France heten. Lees het hier.

Labels:

zondag, januari 21, 2007

Truffels: zwarte diamanten

In een deel van de regionale kranten staat dit weekend een reportage van mij over truffels. Daarvoor reisde ik afgelopen dinsdag naar de wekelijkse truffelmarkt in Lalbenque, een plaatsje niet ver van Cahors.
Leuk om eens mee te maken, zo'n truffelmarkt. Voordat de handel stipt om half drie begint, staan alle verkopers op een rij naast elkaar, met hun koopwaar voor ze uitgestald. De meesten hebben nauwelijks één kilo.
De werkelijke handel vindt vooral iets verderop plaats, bij een witte auto. Daar betaalt een jonge vrouw enkele tientallen verkopers met biljetten tot tweehonderd euro. Ervaren martkgangers vertelden me dat dergelijke tussenpersonen vaak werken voor beroemde sterrenrestaurants in Parijs. De belastingdienst hoeft uiteraard niets te weten van deze contante transacties.
De prijs viel relatief mee deze week: 500 euro per kilo. Rond de feestdagen betaalde je het dubbele. Dat betekent evenwel dat je dinsdag 50 euro neer moest tellen voor een enkele truffel. Tenminste, als die ongeveer zo groot was als de truffels in het mandje op de foto. Eén verkoper had een enkele truffel van bijna een halve kilo, die hem 225 euro opleverde.
Behalve de hoge prijs, veroorzaakt door de matige oogsten van de laatste jaren, maakt de truffelwereld zich zorgen over Chinese truffels, die steeds vaker gesignaleerd worden in Frankrijk. Deze truffels, van de soort tuber indicum, lijken sterk op de Franse zwarte truffel (tuber melanosporum), maar hebben volgens de lokale truffelgoeroe Jean-Paul Vincens nauwelijks geur of smaak.
En hoe smaken ze dan, die zwarte diamanten? Anders dan bij mijn verhaal over foie gras, kreeg ik niets aangeboden. En om mijn werkgever de GPD op te zadelen met vijftig euro extra onkosten voor één truffeltje, vond ik wat ver gaan. Zodoende moet ik het antwoord op die vraag helaas schuldig blijven.

Truffelverkopers op de markt van Lalbenque. Foto: Olivier van Beemen

Labels:

zaterdag, januari 06, 2007

Verbod op uitdelen varkenssoep

Varken in... moslimland Mali. Foto: Olivier van Beemen

Net als vorig jaar rond deze tijd is het uitdelen van varkenssoep aan daklozen een issue in Frankrijk. Rechtsextremistische activisten van Solidarité des Français (SDF: dezelfde afkorting als sans domicile fixe, dakloze in het Frans) willen met de soep voorkomen dat islamitische en joodse daklozen meeprofiteren van hun liefdadigheid. Nadat enkele burgemeesters, onder wie Betrand Delanoë van Parijs, de soep eerder al hadden verboden, gaf een administratieve rechtbank dinsdag toch toestemming. De Raad van State daarentegen verbood de soep gisteravond.

Het verhaal staat op de website van de PZC.

Labels: , , ,

woensdag, december 27, 2006

Foie gras uit de Gers

Ganzen tijdens de vetmestperiode, op de boerderij van Brigitte Fourcade in de streek Gers niet ver van Toulouse. Boven hun koppen de trechter waarmee ze gevoed worden. Foto: Olivier van Beemen

En lezer, bent u er nog in geslaagd een potje foie gras (vette ganzen- of in Frankrijk vooral eendenlever) op de kop te tikken om te verorberen tijdens het kerstdiner? Dat zal lastig geweest zijn, gezien de steeds geringere populariteit van het product bij Nederlanders. Die zette de Bijenkorf er zelfs toe aan het product uit de schappen te verwijderen. Sommige armere Nederlanders zullen ongetwijfeld van dit buitenkansje geprofiteerd hebben.
Zoals ik in twee eerdere berichten al min of meer aankondigde, heb ik voor de feestdagen een verhaal over foie gras gemaakt, in samenwerking met mijn collega Runa Hellinga in Hongarije, de andere grote ganzenleverproducent binnen de Europese Unie. Dat verhaal gaat niet zozeer over de omstreden vetmestperiode, maar meer over economische zijde. Het geeft het Franse danwel het Hongaarse perspectief op de praktijk. U leest het verhaal onder meer hier, op de site van het Nederlands Dagblad.
U vraagt zich wellicht af hoe ik zelf tegen de vetmesterij aankijk. Lastige kwestie. Uiteraard is het geen fijn gezicht en zonder twijfel een bijzonder onaangenaam gevoel voor de ganzen en de eenden wanneer zij met een trechter worden volgestopt met voedsel. Aan de andere kant wezen de boeren mij op antropomorfisme (dat woord gebruikten ze overigens niet): het beschouwen en behandelen van dieren als mensen. De anatomie van een vogel is anders (geen huig) dan die van de mens, waardoor het inbrengen van de trechter minder pijnlijk is dan wij zouden denken. Bovendien mogen ze een eend of gans nooit verwonden, dan kan de lever naar de prullenbak.
Uiteraard ben ik niet zo naïef dat kritiekloos te aanvaarden, maar het verdient op z'n minst een reflectie. Verder is het enigszins hypocriet om tegen foie gras te zijn, maar wel ander vlees te eten van één of twee euro per ons, waarbij je de garantie hebt dat het dier een rampzalig leven en een pijnlijke einde achter de rug heeft. Wellicht het allerlastigst is de heerlijke smaak van de vette lever...

Labels: , ,