Zo klonk het Franse commentaar zojuist op de Vieux Port, de oude haven van Marseille, waar de gemeente een groot scherm had geïnstalleerd. De klaagzangen konden niet voorkomen dat Zinedine Zidane met pensioen werd gestuurd door de scheidsrechter. Terecht, helaas.
Ongeloof overheerste. Surrealisme. Vrijwel alle supporters die ik de uren voor de rode kaart gesproken had, waren het eens: Zizou is niet alleen Frankrijks beste speler aller tijden, maar de beste speler aller tijden. Point final. Punt.
L'enfant du pays (de jongen die hiervandaan komt) was een voorbeeld voor alle Marseillais. Nooit is hij arrogant geworden, hij heeft de beste techniek en is zo'n goed mens. En dan de rode kaart.
Zonder Zidane en zonder de andere Marseillais, de gewisselde OM-speler Franck Ribéry, begon Frankrijk dus aan de penalty's. De meeste fans om mij heen geloofden er nog in, maar je zag dat er iets gekraakt was, net als bij les Bleus in Berlijn.
Trezeguet miste. Italië won. Diep teleurgesteld en in rap tempo verlieten de meesten de Vieux Port. Ik ging snel naar het hotel om een stukje te schrijven voor de regionale kranten. Morgen de foto's van dit spectaculaire avondje in de Franse voetbalhoofdstad.
Labels: voetbal, Zidane