maandag, mei 18, 2009

UMP-propaganda?

De Socialistische Partij vindt dit spotje om Fransen aan te sporen te stemmen bij de Europese verkiezingen UMP-propaganda. Ze willen dat het spotje verboden wordt. Hoewel je meer rechtse dan linkse kopstukken in het filmpje ziet, lijkt het me wel mee te vallen. De grootste fout is dat niemand op het idee is gekomen dit Libanese filmpje te recyclen.

Labels: , , ,

maandag, april 27, 2009

Mooi wezen en stemmen


Wellicht een aardig spotje om kiezers naar de stembus te lokken voor de Europese verkiezingen van begin juni. In Libanon, waar de Vrije Vaderlandse Stroming hiermee stemmen hoopt te winnen, was niet iedereen even amused. Lees er meer over op Rue89 en bij France 24.

Labels: ,

zondag, maart 16, 2008

Overzicht Franse gemeenteraadsverkiezingen

Ik heb de gemeenteraadsverkiezingen tot nog toe wat verwaarloosd op mijn blog. Tijd voor een inhaalslag. Wat is er allemaal gebeurd in de eerste ronde vorige week en in de tweede vandaag?

- Geholpen door impopulariteit van Sarkozy heeft links in veel steden gewonnen. In Lyon haalde Gérard Collomb vorige week in de eerste ronde al de absolute meerderheid, vandaag wonnen ook Dominique Aubry in Lille en Bertrand Delanoë in Parijs (57 procent van de stemmen). Deze drie steden waren al in linkse handen.

- Links veroverde ook tientallen steden op rechts, waaronder Toulouse, Straatsburg, Reims en Metz. Vooral die laatste stad is verrassend: Metz had nooit eerder een linkse burgemeester. Het was tijd voor verandering. Burgemeester Rausch (78) zwaait de scepter sinds 1971 en wilde eigenlijk nog wel een keer. De Messins wilden dat in meerderheid niet.

- Marseille en Nice blijven rechts. De nieuwe burgemeester van Nice, Christian Estrosi, heeft zijn ontslag ingediend als onderminister van Overzeese Gebiedsdelen, om zich volledig te concentreren op zijn burgemeesterschap. Dat is opmerkelijk in Frankrijk, waar het gebruikelijk is dat politici talrijke functies tegelijk uitoefenen.

- De leider van het midden, François Bayrou, is er niet in geslaagd de stad Pau te veroveren en zijn partij MoDem heeft daardoor geen lokale machtsbasis.

- De opkomst was laag, ongeveer 65 procent, 5 procent lager dan vorige week en een laagterecord sinds 1959. Het is echter eniszins appels met peren vergelijken, omdat de gemeenten waar een tweede ronde noodzakelijk is, iedere keer verschillen.

- Het Front National stelt bijna niets meer voor. Marine Le Pen, dochter van de grote bejaarde leider, redde het bij lange na niet in het Noord-Franse stadje Hénin-Beaumont. Dat was de enige stad waar het FN in theorie enige kans maakte op de overwinning.

- De Parti Communiste leed twee belangrijke nederlagen. Calais wordt na 35 jaar communisme rechts en Montreuil ten oosten van Parijs is voortaan groen. De comnunisten behielden wel een twintigtal steden, vooral in de 'rode ceintuur' een halve maan ten noorden, oosten en zuiden van Parijs.

- Deelnemende kabinetsleden kregen enkele teleurstellingen te verwerken. Minister van Onderwijs Xavier Darcos verloor het stadhuis van Périgueux en de lijst van staatssecretaris Rama Yade (Mensenrechten) verloor in de Parijse voorstad Colombes. De ministers Christine Albanel (Cultuur) en Christine Lagarde (Financiën en Economie) verloren in respectievelijk het vierde en het twaalfde arrondissement van Parijs. Het is nog niet bekend of deze nederlagen gevolgen hebben voor de positie van de bewindslieden.

- Burgemeester Alain Juppé van Bordeaux revancheerde zich vorige week al voor zijn nederlaag vorig jaar in de parlementsverkiezingen, die hem destijds zijn belangrijke ministerspost kostte. Hij kreeg de absolute meerderheid in de eerste ronde en verzekere geen landelijke ambities meer te hebben.

- Er waren ook kantonale verkiezingen, die beslissen wie zitting heeft in de conseil général, het raadgevend orgaan van het departement. Ook op dat niveau won links. Wel won Jean Sarkozy (UMP), Sarko jr., vorige week al in de eerste ronde een zetel in het departement Hauts-de-Seine net buiten Parijs.

- Uit een peiling blijkt dat bijna de helft van de Fransen wil dat Sarko zich vaker op de achtergrond houdt. Een op de zes Fransen wil dat hij zich juist meer laat zien, terwijl ongeveer een derde vindt dat het wel goed is zo.

Foto: Franck Leblanc (Flickr)

Labels: , , , ,

zondag, januari 13, 2008

Tony Blair: uw president is zeer energiek, op alle vlakken


Tony en Nico kunnen het goed vinden samen. De rechtse Sarko heeft de linkse Britse ex-premier zelfs weten te strikken als eregast op het congres van zijn partij UMP. Het congres gisteren vormde het begin van de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Aan die campagne zullen de nationale kopstukken, ook de president, actief deelnemen. Veel ministers stellen zich zelfs lokaal verkiesbaar, waarover later meer.
Blair, tegenwoordig speciaal gezant in het Midden-Oosten, had gisteren in Parijs niets dan lof voor de president van de verandering. 'In Frankrijk zou ik waarschijnlijk deel uitmaken van de regering', zei hij. 'Nee hoor grapje, ik zou in de hervormingsgezinde vleugel van de PS zitten.'
Ik denk niet dat hij een grapje maakt: zoals ik al vaker schreef, is Frans links dermate ouderwets dogmatisch (tegen marktwerking, tegen een flexibele arbeidsmarkt, tegen iedere verandering), dat sociaal-democratische politici als Blair, Wouter Bos of Duitse SPD'ers in Frankrijk meer overeenkomsten hebben met de UMP van Sarko dan met de Parti Socialiste.
Hier de vertaling van Blairs toespraak, zoals in het filmpje hierboven: 'Veranderingen zijn nooit populair. Als je ze aankondigt, volgt afkeuring en wanneer je ze invoert, volgen protesten. Maar als je er uiteindelijk in slaagt ze uit te voeren, accepteert iedereen ze. (...) Verandering vereist moed, betrokkenheid en vooral enorm veel energie.
Op dat vlak hebben jullie het geluk Nicolas Sarkozy als president te hebben. Een andere leider, van wie ik de naam niet noem, zei me: 'Sarkozy, die is heel erg actief (tonique), toch? Toen antwoordde ik: "Nou daar heb ik niets van gemerkt." Het is zeker dat uw president zeer energiek is. Op alle vlakken.'
Leuk te zien hoe deze zin één of twee seconden door moet dringen bij de UMP-achterban, waarna die buldert van het lachen. Uiteraard maakte Tony hier een subtiele knipoog naar het liefdesleven van het staatshoofd.
'De verschillen tussen links en rechts zullen blijven bestaan en zijn reëel. Toch is er iets dat vandaag de dag even belangrijk is als het tradititonele onderscheid tussen links en rechts. Dat is het verschil tussen een politiek die zich op de toekomst richt en een andere, die zich vast blijft houden aan het verleden.'
Take that
, Franse socialisten. In your face. Sarko zat erbij te stralen.
'Leven in een land als Groot-Brittannië of Frankrijk is geen vervelende verplichting, maar een zegening. We hebben nog veel te doen samen, Frankrijk en Groot-Brittannië. En wie weet, spreken we op een goede dag dezelfde taal... Maar welke? Dat is voor het volgende discours. Merci à tout le monde.

Nog even ter vergelijking hier het Engels van Sarko:

Labels: , , , , , ,

dinsdag, juni 19, 2007

Regering Fillon 2

Door het ontslag van Alain Juppé kent de Franse regering enkele belangrijke veranderingen. Jean-Louis Borloo neemt de plek in van Juppé op het 'superministerie' van Milieu en Duurzame Ontwikkeling, Christine Lagarde (lees hier een interview vorig jaar) schuift door naar Economie en Werkgelegenheid en Michel Barnier (ex-eurocommissaris en in 2004-2005 op Buitenlandse Zaken) neemt Landbouw van haar over. Enkele opvallende staatssecretarissen zijn rugbycoach Bernard Laporte (Sport), Ni Putes Ni Soumises oprichtster Fadela Amara (Stadsbeleid) en het jonge talent Rama Yade, over vijftien jaar de eerste vrouwelijke en zwarte president van Frankrijk (you heard it here first). Zij komt bij Bernard Kouchner op Buitenlandse Zaken en gaat zich vooral bezighouden met mensenrechten.

Labels: , ,

maandag, juni 18, 2007

In de maling genomen door Juppé

Ik ben een van de schaarse mensen die later tegen zijn kleinkinderen kan vertellen dat hij Alain Juppé gezien heeft als minister van Milieu en Duurzame Ontwikkeling. 'Vertel ons daar alsjeblieft meer over,' zullen zij dan waarschijnlijk vragen.
Welnu, zal ik dan zeggen, op een regenachtige zaterdag in 2007 was ik erbij in Straatsburg toen hij en de toenmalige premier François Fillon een TGV-lijn openden tussen Parijs en het oosten van het land, het begin van de hogesnelheidslijn die Parijs nu op een dag rijden heeft gebracht van Peking en waar Nederland - als alles goed gaat - volgend jaar ook op wordt aangesloten.
Toen ik een maand later hoorde dat Juppé zijn zetel verloor en derhalve moest aftreden, had ik wel een beetje medelijden met hem. Wat een schlemiel, die Juppé. Is hij na mislukkingen en schandalen net weer terug, mag hij na een maand weer opstappen. Hij is 'waarschijnlijk de beste van ons allen', zoals Chirac ooit zei, maar, lieve kinders, opnieuw faalde hij.
Niet veel later verdween mijn medelijden echter als sneeuw voor de zon. Want wat bleek? De milieuminister had me in de maling genomen. Hij was met de premier in het vliegtuig naar Nancy gekomen en had vandaar de TGV genomen, voor de mooie plaatjes op station Straatsburg. Voor de ministers was de TGV blijkbaar toch niet snel genoeg. En ik toen maar oppennen dat hij ook keurig met de trein was gekomen. Wat was ik toch jong en naïef...
Ik besefte dat de fietstochtjes van Juppé waarschijnlijk ook geënsceneerd waren. Even het hoekje om fietsen en daar stond een dikke onhybride bolide op hem te wachten. Juppé was toen trouwens toch al 61, destijds een mooie pensioensleeftijd in Frankrijk.

Foto: Opening TGV Est Européen in Straatsburg. Helemaal rechts (klik voor vergroting) een stukje Juppé.

Labels: ,

Franse parlementsverkiezingen: spectaculair avondje

Ah, dat was tegen mijn eigen verwachtingen in toch nog best spectaculair vanavond.

Het begon al meteen om acht uur. Zoals de meeste kijkers verwachtte ik een ruime meerderheid voor de UMP, een blauwe golf in de Assemblée Nationale, waarbij de UMP wellicht wel vier keer groter zou worden dan de PS. Het verschil blijkt echter veel kleiner, volgens de laatste cijfers 323 voor UMP tegen 206 voor de PS. De communisten handhaven zich redelijk met 18 zetels en de groenen en MoDem krijgen er beide 4.

Toen was het wachten op enkele grote vissen, onder wie deze duels. DSK won vrij ruim, zijn socialistische collega Arnaud de Montebourg nipt. Terroristenjager Jean-Louis Bruguière kreeg van de kiezer te horen dat hij beter op terroristen kan blijven jagen, terwijl Arno Klarsfeld (beiden UMP) het best in de spiegel kan blijven kijken hoe mooi hij is.

Maar het wachten was vooral op het resultaat van Alain Juppé. Even een geheugenopfrissertje: oud-president Jacques Chirac vond hem midden jaren negentig 'waarschijnlijk de beste van ons allemaal', zijn gedoodverfde opvolger. In 1995 werd hij premier en ging ambitieus aan de slag. Een groot deel van de hervormingen die nu nog steeds op het programma staan, wilde hij toen al doorvoeren.
Het liep anders. Stakingen legden het land plat en bij de verkiezingen twee jaar later werd rechts weggevaagd. Vijf lange jaren volgden, maar in 2002 geraakte Juppé terug aan de top, als voorzitter van de nieuwe rechtse partij UMP. Opnieuw was het geluk van korte duur. In 2004 werd hij veroordeeld tot een jaar onverkiesbaarheid en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor zijn betrokkenheid bij een financieel schandaal, waarvoor Chirac binnenkort ook vervolgd kan worden.
Hij vertrok een jaar naar Canada en keerde terug als een beter mens. Een maand geleden volgde een nieuwe bekroning: 'superminister van Milieu' en Staatsminister (vice-premier), nummer twee van de regering.
En vanavond ging het weer mis. Juppé werd verslagen in een verkiezing waar hij helemaal niet aan mee hoefde te doen, met 51 tegen 49 procent. Hij kondigde meteen aan morgen zijn ontslag in te dienen.

En toen moest de scheiding tussen Royal en Hollande nog komen...

Gelukkig verliep het in Trassanel wel gewoon zoals verwacht werd: alle uitgebrachte stemmen gingen opnieuw naar links.

Labels:

zondag, juni 17, 2007

Ségolène Royal en François Hollande uit elkaar

Echtscheiden kunnen ze niet, want ze zijn niet getrouwd. Hoe dan ook, de liefde tussen presidentskandidate Ségolène Royal en de socialistische partijleider François Hollande heeft de roerige verkiezingsperiode van de laatste maanden niet overleefd.
Vandaag kondigde Royal aan dat beiden uit elkaar zijn. Ze vertelde er niet bij sinds wanneer dat het geval is. Woensdag wordt meer bekend als het boek Les coulisses d'une défaite (Achter de schermen van een nederlaag) verschijnt, van twee Franse journalisten. Vandaag zei Royal dat men Hollande niet meer als haar compagnon (partner) moet presenteren. Dat is namelijk niet langer het geval.
Het paar leerde elkaar dertig jaar geleden kennen op de politieke kweekschool ENA, waar ze ook bij ex-premier Dominque de Villepin in de klas zaten. Volgens de auteurs van La femme fatale ging het anderhalf jaar geleden al mis toen Royal ontdekte dat Hollande (objectief gezien toch wel een 'liefdesklasse' lager dan zij*) een minnares had, een 'mooie, blonde journaliste'. Daar schreef ik laatst een verhaal over, onder meer in BN/De Stem.
Tussen de president en zijn vrouw is het ondertussen ook niet alleen maar koek en ei. Nicolas en Cécilia Sarkozy zijn ook een tijd uit elkaar geweest. Beiden hielden er een minna(a)r(es) op na, een zakenman voor Cécilia en (ook al) een journaliste voor Sarko. Chirac had het ook al eens met een journaliste, net als minister Jean-Louis Borloo en oud-minister François Baroin (beiden hebben een - andere - nieuwslezeres van France 2). Bij de laatste twee gaat het echter niet om minnaressen, maar om hun officiële geliefden.
Zo, dan kunt u de bladen bij de kapper weer netjes op hun plek laten liggen.

* de klassenstrijd is bij de PS nog geen verleden tijd

Labels: ,

Alweer verkiezingen

De voormalige fabriek van Samsonite in Hénin-Beaumont is al enige maanden bezet door ontslagen werknemers. Deze foto nam ik eind april, vlak voor de eerste ronde van de presidentsverkiezingen, waarin Marie-George Buffet (affiche) voor de communisten 1,93 procent haalde. Zij kan vandaag haar zetel verliezen in de Parijse voorstad Le Blanc-Mesnil. Hénin-Beaumont is het enige district waar het FN een (hele kleine) kans maakt op een zetel. Marine Le Pen staat er in de tweede ronde.

Vandaag zijn er voor de vierde en laatste keer dit jaar verkiezingen in Frankrijk. Inzet: 467 van de 577 zetels in de Assemblée Nationale. Vorige week werd in de eerste ronde al bekend wie de 110 overige zetels wonnen. Op één na gingen die alle naar rechts en de verwachting is dat de UMP ongeveer vier keer keer meer zetels wint dan de Socialistische Partij, ongeveer 400 tegen 100.
Zoals ik eerder schreef, is het aardige aan de parlementsverkiezingen in Frankrijk is dat in ieder van de 577 districten een miniverkiezing plaatsvindt. De uitslag in een aantal fel bevochten districten is interessanter dan de einduitslag, die al min of meer vaststaat.
Enkele duels die de Fransen vooral volgen zijn:

  • Gironde (Bordeaux): Minister van Milieu Alain Juppé (43,8 %) zou zijn zetel kunnen verliezen aan de socialiste Michèle Delaunay (31,4 %) en moet dan zijn ontslag indienen als minister. Juppé deed het een stuk beter in de eerste ronde, maar Delaunay lijkt een groter 'reservoir' te hebben. Dat zijn stemmen op kandidaten die in de eerste ronde zijn uitgeschakeld, maar in de tweede ronde liever links dan rechts stemmen.
  • Pyrénées Atlantiques (Pau): François Bayrou (37,3 %), een tijdje de held van de presidentsverkiezingen, moet voor zijn nieuwe partij MoDem in ieder geval één zetel veilig stellen. Dat zal wel lukken, zeker nu de UMP-kandidaat zich heeft teruggetrokken.
  • Val d'Oise (Sarcelles): Een van de spannendste en bizarste duels vindt plaats in Ile-de-France, ten noorden van Parijs. Daar werd 'olifant' (partijbons) Dominique Strauss-Kahn (PS, 37,0 %) verrassend op achterstand gezet door tv-advocaat Sylvie Noachovitch (UMP, 37,4 %). DSK heeft in theorie de betere papieren voor de tweede ronde, maar het is de vraag welke invloed een tweetal faits-divers zal hebben op de verkiezingen. Eerst zou Noachovitsch gezegd hebben dat haar man zich geen zorgen hoeft te maken dat ze zich tijdens de campagne aangetrokken zou voelen tot mannen die ze zou ontmoeten, omdat er in haar kiesdistrict slechts zwarten en Arabieren wonen. Vervolgens zou iemand haar op de markt hebben proberen te wurgen.
  • Pas de Calais (Hénin-Beaumont): Wint Marine Le Pen (24,5 %), de enige FN-kandidaat in de tweede ronde, een zetel in het parlement? Antwoord (sorry dat ik de spanning al wegneem): nee, ze maakt geen schijn van kans. Wel zat ik laatst lekker vis met haar en haar vader te eten, zie dit bericht.
  • Seine-Saint-Denis (Le Blanc-Mesnil): Behoudt communistenleider Marie-George Buffet haar zetel en kan de partij met het salaris dat ze afstaat zich wellicht toch permitteren de kunstschatten in eigen bezit te houden?
  • Parijs (12de arrondissement): De mediagenieke advocaat Arno Klarsfeld 35,8 %), vriend van Sarko en naar verluidt kandidaat voor een staatssecretariaat, heeft meer moeite dan verwacht. De socialiste Sandrine Mazetier (33,6) volgt hem op de voeten. Een van de belangrijkste wapens van Klarsfeld: zijn mysterieuze ogen.
  • Wordt Real Madrid vanavond kampioen of toch nog FC Barcelona?

Labels:

vrijdag, juni 15, 2007

Communistische uitverkoop

Hoofdkwartier van de Franse communisten aan de Place Colonel Fabien.
Fantastisch gebouw van Braziliaanse architect Oscar Niemeyer


Ik was in het tiende arrondissment, omdat ik op weg was naar het hoofdkwartier van de noodlijdende Franse Communistische Partij (PCF). Ondanks een redelijk resultaat in de eerste ronde van de parlementsverkiezingen (4,29 procent), gaat het zo financieel zo slecht met de partij, dat zij volgens Le Monde overweegt kunstschatten te verkopen. De directeur van 'een groot museum in Parijs voor moderne kunst' ontving een tijdje geleden een delegatie die informeerde of er interesse was voor enkele werken.
Overheidsfinanciering is in Frankrijk goeddeels afhankelijk van verkiezingsresultaten. Zo krijgen partijen hun campagnekosten (met een maximum) terugbetaald als hun presidentskandidaat meer dan 5 procent van de stemmen haalt. Dat zat er voor de communisten niet in. Marie-George Buffet haalde het historisch belabberde resultaat van 1,93 procent. In de eerste ronde van parlementsverkiezingen levert iedere stem 1,66 euro op.
Een ander probleem is dat enkele communisten weigeren nog langer het grootste deel van hun salaris af te staan aan de partijkas, zoals ook bij de SP in Nederland gebruikelijk is. Bovendien zijn er steeds minder gekozen communisten.
Op kunstgebied heeft de partij het een en 't ander aan te bieden: een fraai doek van Fernand Léger, een tekening van Picasso en LHOOQ (afbeelding) van Marcel Duchamp, dat het Centre Pompidou in bruikleen heeft. Dat spreek je in het Frans uit als Elle a chaud au cul, ze heeft een warme kont. Het schilderij staat ook bekend als 'Mona Lisa met een snor' (en een sikje).
Veel moderne kunstenaars waren vorige eeuw lid van de PCF of voelden zich er nauw bij betrokken. Regelmatig gaven ze de partij een kunstwerk cadeau, maar sommige partijbonzen beschouwden dat als persoonlijke giften. Anders had de partij nog veel meer kunstschatten in zijn bezit gehad.
Er doen ook geruchten de ronde dat de partij het hoofdkwartier wil verkopen aan de Place Colonel Fabien in de volksbuurt Belleville. Maandag nam ik binnen een kijkje: fantastisch.
De Braziliaanse architect Oscar Niemeyer (bijna 100 jaar) ontwierp in 1965 een betonnen constructie met een deels ondergrondse vergaderzaal. Helaas mocht ik binnen geen foto's maken, want die zou ik voor 'kapitalistische doeleinden' kunnen gebruiken (dat zeiden ze serieus). Van buiten lijkt het of er een vliegende schotel is neergestreken in Noordoost-Parijs.
De PCF ontkent overigens alle geruchten. 'Wij zijn kunsthandelaars noch makelaars.' Waar het geld dan wel vandaan moet komen, is nog een raadsel. Het volledige verhaal stond wellicht deze week in uw regionale krant, op internet kon ik het helaas niet vinden.

Labels: ,

dinsdag, juni 12, 2007

Juppé in de problemen; Napoleon niet in het parlement

Erg spannend waren de Franse parlementsverkiezingen afgelopen zondag niet en zullen ze aanstaande zondag ook niet zijn. De presidentsverkiezing was de élection reine, de huidige kiesronde komt als mosterd na de maaltijd. Het Franse districtenstelsel waarin een partij met 40 procent van de stemmen 80 procent van de zetels lijkt te veroveren, kan bovendien wel een likje verf gebruiken, dunkt me.
Het aardige van de verkiezingen in een districtenstelsel is evenwel dat je 577 miniverkiezingen hebt, met af en toe interessante lokale gevechten om een plek in de Assemblée Nationale. Zo is milieuminister en oud-premier Alain Juppé, die de laatste dagen regelmatig op de fiets gesignaleerd is, in de problemen in Bordeaux, waar hij ook burgemeester is. Zijn linkse tegenkandidaat maakt een goede kans op de overwinning, waarna Juppé zou moeten aftreden als minister.
Terzijde: ik vind het überhaupt vreemd dat elf ministers, onder wie de premier, deelnemen aan de parlementsverkiezingen. In Frankrijk is het niet ongebruikelijk dat je burgemeester bent van een belangrijke stad, minister, volksvertegenwoordiger, regionaal leider en partijleider (dat was Sarkozy voordat hij president werd). De zetel van een minister wordt ingenomen door een plaatsvervanger, 'uit respect' voor de scheiding tussen de uitvoerende en de wetgevende macht.
Links en rechts hebben in het verleden geageerd tegen de 'opeenstapeling van mandaten'. Ségolène Royal zag als voorzitter van de regio Poitou-Charentes af van de strijd voor een zetel, maar de regering van François Fillon en president Nicolas Sarkozy geeft niet bepaald het goede voorbeeld. Juppé zal zich trouwens nog voor de kop slaan als hij zijn ministerie zou moeten inleveren.

Nog aardiger: Napoleon heeft een poging gedaan weer mee te spreken in Frankrijk. Dat wil zeggen: Charles Napoleon, een verre achterneef van de kleine keizer (drie centimeter groter dan Sarko, dat wel).
Charles Napoleon, die ik een paar jaar geleden voor Elsevier interviewde op Bonapartes geboorte-eiland Corsica, is veel langer dan Sarko en Napo, zo'n 1,90 meter. Hij is een charismatische man, vindt zichzelf realistisch-links en sloot zich aan bij de middenbeweging MoDem van François Bayrou.
Het gemeenteraadslid van de eilandhoofdstad Ajaccio probeerde in een Napomobile de harten te winnen van de kiezers in het district... Fontainebleau, waar - toeval of niet - een groot kasteel staat waar zijn beroemde voorvader graag vertoefde.
Toen ik hem interviewde zei de nazaat al dat hij meer ambities had dan verkeespleintjes aanleggen in de gemeente Ajaccio. Op Corsica is het bonapartisme overigens nog steeds een stroming waar diverse politici zich op beroepen, maar dat zijn tegenstanders van Charles.
Maar helaas, trois fois hélas voor Napo. Ook hij werd slachtoffer van de blauwe golf die Frankrijk overspoelde. Twee rechtse kandidaten eindigden voor hem, waardoor hij niet mee mag doen aan de tweede ronde.
Erg jammer voor mij ook, want ik had graag nog een reportage gemaakt over Napoleon op campagne in de Napomobile (ik kon geen foto vinden). Schrale troost: ik vermoed dat hij volgend wel weer ergens opduikt bij de gemeenteraadsverkiezingen. Het liefst uiteraard in Napomobile.

(foto Reuters uit Libération en illustratie van de campagnesite www.charlesnapoleon.com)

Labels:

zondag, juni 10, 2007

Drukke dag

De Fransen hebben het er maar druk mee. Ze mogen vandaag - voor de derde keer dit jaar - naar de stembus, dit maal om een parlement te kiezen. Volgende week volgt de tweede ronde. De opkomst lag zojuist iets lager dan vijf jaar geleden om dezelfde tijd en een stuk lager dan bij de presidentsverkiezingen van 22 april en 6 mei.
De Fransen raken zo langzamerhand een beetje verkiezingsmoe. Bovendien zal de al vrijwel vaststaande monsteroverwinning van Sarkozy's partij UMP bij veel kiezers demotiverend werken.
Dan maar lekker ervandoor met de trein. Vandaag is officieel de nieuwe lijn TGV Est Européen geopend, tussen Parijs en Straatsburg. Ik schreef er al eerder over. Terwijl Nederland maar blijft kwakkelen om dik honderd kilometer gereed te krijgen voor snel spoorvervoer, heeft Frankrijk alweer 300 kilometer aan zijn toch al imposante hogesnelheidsnetwerk toegevoegd. Ik ging deze week naar Reims om te kijken welke impact zo'n spoorlijn heeft en was gisteren mee op een proefrit voor de pers, waarover ik verslag doe in de kranten van morgen (als er plek voor is tussen al het verkiezingsgeweld in Frankrijk en bij mijn noorderburen) en op mijn weblog. Eerst nog even berichten over de verkiezingen.

Foto: Station Reims vorige week. Nog drie nachtjes slapen tot de TGV komt.

Labels: ,

donderdag, juni 07, 2007

Trassanel: links ballingsoord

Trassanel: 100 procent links

De UMP zal vermoedelijk een monsterscore behalen bij de parlementsverkiezingen van aanstaande zondag. Frankrijk gaat vijf jaar rechtse dominantie tegemoet. Voor hen die er even genoeg van hebben, is er het dorpje Trassanel, niet ver van de fraaie stad Carcassonne. Alle stemmen gingen daar op 6 mei naar Ségolène Royal. Lees mijn reportage onder meer in de PZC.

Labels:

dinsdag, mei 15, 2007

Cécilia Sarkozy stemt niet op haar man

Cécilia Sarkozy heeft vorige week niet op Nicolas gestemd. Ze heeft zelfs in het geheel de moeite niet genomen naar de stembus te komen. De zondagskrant met de toepasselijke naam Journal du Dimanche vond het op zijn beurt weer niet de moeite dat aardige nieuwtje te publiceren. Toevallig wordt de krant uitgegeven door een vriend van Sarko, Arnaud Lagardère. Lees erover in PZC.

Labels: , ,

maandag, mei 14, 2007

Adieu Jacques Chirac (2)

Voordat ik morgen verder ga met hoogte- en dieptepunten van twaalf jaar Chirakije, hier even een link naar het fantastische campagnelied van 1981. B-r-i-l-j-a-n-t ! Pas maar op, want je krijgt het echt niet meer uit je hoofd.
En twee eerdere klassiekers: Chirac die de namen van het Franse kampioenselftal van 1998 meebrult en Chirac die boos wordt in het Engels.

Labels: , ,

Adieu Jacques Chirac


Woensdag is het dan echt zo ver. Nicolas Sarkozy zal de macht overnemen van Jacques Chirac, die het land twaalf jaar lang leidde. In deze laatste paar dagen Chirac, zal ik u nog enige, vrij willekeurige Chiracmomentjes presenteren. We zullen hem nog missen...
We beginnen in 1988, wanneer Chirac voor de tweede keer vergeefs François Mitterrand hoopt te verslaan in de presidentsverkiezingen. Chirac is op dat moment premier, terwijl Mitterrand al sinds 1981 president is. Tijdens het officiële debat voor de tweede beslissende ronde volgt deze discussie:
  • Chirac: 'Staat u mij toe te zeggen dat ik vanavond niet de premier ben, en u bent niet de president. We zijn twee kandidaten, beiden gelijk, en we onderwerpen ons aan het oordeel van de Fransen. Dat is het enige dat telt. Staat mij dus toe u Monsieur Mitterrand te noemen.'
  • Mitterrand: 'U heeft helemaal gelijk, meneer de premier.'
En dan de blik van Mitterrand. Chirac zou nog zeven jaar geduld moeten hebben.

Labels: ,

donderdag, mei 10, 2007

Stereotype Frankrijk: stokbrood, alpinopetjes en goede wijn? Nee, brandende auto's

Place de la Bastille na demonstratie tegen arbeidscontract CPE, vorig jaar

Frankrijk? U bedoelt dat land waar de voorsteden steeds in brand staan en dat keer op keer geteisterd wordt door grote geweldsuitbraken. Dat is het beeld dat bij sommigen in Nederland is ontstaan. En daar willen ze niet meer van af, heb ik het idee, in ieder geval bij veel media niet.
Ook de afgelopen dagen was het weer raak. Enkele honderden anti-democratische radicalen (volgens Le Monde anarchisten, communisten, studenten en alcoholisten) betwisten op gewelddadige wijze de verkiezingsoverwinning van Nicolas Sarkozy. Nieuws dat voor veel kranten minstens even belangrijk is als het democratische feest dat zich de afgelopen weken in Frankrijk heeft afgespeeld.
Let wel: het gaat om wellicht 1000 extremisten die zich verzetten tegen 18.983.138 kiezers; honderdduizenden Fransen die tot nog toe niet mochten stemmen, hebben zich ingeschreven op de kieslijsten; vrijwel iedereen in het land praatte de afgelopen weken en maanden over politiek, over de toekomst van het land, over al dan niet noodzakelijke hervormingen en wie die zou kunnen uitvoeren.
Vervolgens ging tot twee keer aan toe 84 procent van de bevolking stemmen, ook toen er voor veel kiezers in de tweede ronde niet echt meer een geschikte kandidaat tussen zat. Trotskisten, communisten en rechts-extremisten verloren een groot deel van hun aanhang. Vive la démocratie, schreef ik al eerder. In de VS, waar de kiezer in zekere zin de leider van de wereld mogen kiezen, is de opkomst geslaagd bij 50 procent.
Interessanter en mediagenieker is het echter wanneer er een paar (extra) auto's in de fik vliegen. Op een gemiddelde avond branden er in Frankrijk 50 auto's. Of wanneer anarchisten de politie uitlokken tot een relletje (of andersom). De afgelopen dagen was het geweld iedere dag geringer dan de dag ervoor, maar werd het in ieder geval op de websites van diverse Nederlandse kranten weer prominent gepresenteerd. De papieren kranten kan ik vanaf hier lastig beoordelen.
Voor de verkiezingen werd vaak voorspeld dat de voorsteden zouden branden bij een overwinning van Sarkozy. Ik schreef al vaker dat het constant aankondigen van zo'n 'geweldsgolf' ertoe leidt of bijdraagt dat die ook ontstaat: klant is koning in de banlieue. Als je met een camera en wat goede wil langskomst, zijn er altijd toeschietelijke jongelieden te vinden die wel wat kattekwaad uit willen halen. En dus vlogen er wat meer auto's in de fik en kregen tv en kranten hun mooie plaatjes. Zie je wel, een nieuwe geweldsuitbraak.
Moet je er dan niets over schrijven? Ik ben geneigd te zeggen dat dat inderdaad het beste is, in dit geval althans. Ik heb de eerste protesten en het geweld van zondag genoemd in een alinea van een groter nieuwsbericht maandagochtend en toen ik de dagen erna zag dat het geweld verder afnam, leek het mij belangrijker om naar de toekomst te kijken: wat gaat Sarkozy de komende maanden en jaren allemaal veranderen, hoe moet het nu verder links en in het midden, wat staat er internationaal te gebeuren, dat soort zaken.
Mijn redactie vond dat echter niet. Zij hecht ook veel belang aan de onderwerpen hierboven, waar dan ook alle ruimte voor is, maar vindt ook dat er over geweld moet worden geschreven. 'Het speelt nu eenmaal in Nederland, je moet een reportage maken in de voorsteden', vonden zij. Ja, het speelt omdat de media daar onterecht veel over berichten, in Frankrijk speelt het veel minder.
En in de voorsteden is het al helemaal rustig. Ik heb gebeld met iemand die ik laatst sprak in Argenteuil, met La Grande Borne in Grigny, twee van de beruchtste buurten: er was niets aan de hand of het viel reuze mee. Het geweld dat er is, vindt juist plaats in de stadscentra, bijvoorbeeld bij Place de la Bastille in Parijs en op Place Bellecour in Lyon. De relschoppers zijn voor de verandering ook merendeels blank, en hebben eerder het profiel van de demonstrerende CPE-studenten dan van de relschoppers in de banlieue. Overenthousiaste studenten gooiden gisteren ook alvast een Parijse universiteit dicht, terwijl Sarko nog niet eens aan de macht is. Gelukkig ging die vandaag wel weer gewoon open.
Toch kun je je ook iets voorstellen bij het krantenstandpunt. Het gaat economisch niet zo goed met de meeste kranten in Nederland en een voorpagina met een brandende auto spreekt potentiële kopers vast meer aan dan de kop van Sarkozy. Ik moet toegeven dat ik zo'n brandende auto of een meisje tegenover een ME'er ook altijd best mooi beeld vind. Dan is het natuurlijk aardig een mooi verhaal bij die foto te hebben. Veel lezers vinden het waarschijnlijk spannend te lezen dat Frankrijk, dat land dat zo dichtbij ligt en dat iedereen kent, alweer 'in brand staat'.
Min of meer vergelijkbaar is wellicht de pedofiele partij waar in Nederland vorig jaar even sprake van was, maar die - als ik het goed gevolgd heb - uiteindelijk niet meedeed aan de verkiezingen, laat staan een zetel haalde. Vrijwel alle Franse kranten berichtten erover.
Het past bij het imago van Nederland, dat land waar alles maar kan. Dat was toch al hoognodig toe aan herbevestiging, want ook in Frankrijk is doorgedrongen dat Nederland niet echt meer het land is waar alles mogelijk is. Hoe dan ook, het resultaat was dat iemand me laatst vol verbazing vroeg wat die pedofielenpartij bij ons nu in het parlement doet. Vinden wij dat dan normaal?
Ook bij de pedopartij gaat om een marginale beweging, die wel behoorlijk 'mediageniek' is. Als ik buitenlands correspondent in Nederland was, wat waarschijnlijk toch al geen vetpot is voor freelancers, zou ik misschien ook wel een stukje voorstellen aan mijn redactie. Zelf heb ik een repo gemaakt bij de trotskisten en bij de partij van de jagers, die uiteindelijk ook niet veel stemmen trokken.
Maar als je in de gaten krijgt dat lezers een totaal vertekend beeld krijgen van Frankrijk en Parijs, dat mijn vader zich afvraagt of de stad nu geteisterd wordt door geweld, dat mijn blog (opnieuw) steeds meer hits heeft met de zoekterm 'reisadvies Parijs', dan moet je goed nadenken voordat je apocalyptische stukjes de wereld inzendt.
Voor de GPD schreef ik uiteindelijk een verhaal over aard van de relletjes en dat ze niet zoveel voorstellen. De kranten konden er in ieder geval een mooie foto bij plaatsen, kijk maar. Jammer is trouwens wel dat bij het redigeren in BN/De Stem de voor mij essentiële tegenstelling tussen 19 miljoen stemmen voor Sarkozy en enkele honderden demonstranten, verloren ging. Maar goed, dat kan gebeuren als er onder tijdsdruk snel moet worden ingekort om het verhaal op de juiste lengte te krijgen.

Ik hoor graag jullie reacties. Zijn er al weekendjes Parijs geannuleerd of valt het allemaal wel mee met de berichtgeving over geweld in Nederland? Of is geweld, hoe marginaal ook, een aanleiding voor berichtgeving?

Twee eerdere berichten over dit enigszins Luyendijkiaanse dilemma:
De zwarte zwartrijder van Gare du Nord, 30 maart 2006
Banlieue blog: baldadigheid

Labels: , , , ,

woensdag, mei 09, 2007

Waar moet het heen met de Franse socialisten?

Lees hier mijn verhaal in de kranten van vandaag. Verder las ik een bijzonder leuk verhaal in The Guardian, over de werkelijke reden dat veel Fransen zo bang zijn voor Nicolas Sarkozy.

Labels: ,

dinsdag, mei 08, 2007

Tony Blair feliciteert zijn vriend Nicolas Sarkozy in het Frans



Tony zou geen Frans kunnen? Wat een held!

Labels: , , ,

Sarkozy en de wereld, Europa en Hongarije

Wat kunnen we internationaal en Europees van de nieuwe president Nicolas Sarkozy verwachten? En hoe reageerden ze in Hongarije, het land waar zijn edele vader Pál Sárközy de Nagy-Bocsa vandaan komt? De GPD-correspondente Runa Hellinga nam net als de International Herald Tribune een kijkje in Alattyan, het dorp waar zijn vader vandaan komt. Haar verslag vond ik niet op internet, maar staat in een deel van de papieren kranten.

Labels: ,