zondag, september 20, 2009

Halve marathon van Lyon

Dit voorjaar had ik ineens een obsessie voor halve marathons. Ik reeg ze aaneen, steeds iets sneller: San Francisco (1 uur 40 minuten), Parijs (1:38) en Nice (1:36). Na vijf maanden pauze liep ik er vandaag weer eens 21 kilometer en 97,5 meter, in Lyon.
Het parcours door het Parc de la Tête d'Or en langs de kade van de Rhône (in tegenstelling tot wat velen denken spreken Fransen die uit als "Roon") was op papier mooier dan in werkelijkheid. Het park lag er - ondanks een druppeltje regen - mooi bij, maar de Rhône zag je nauwelijks vanaf de weg waarover we met een man/vrouw of vijfduizend liepen.
De afgelopen maanden heb ik hard aan mijn boek gewerkt, vaak tot diep in de nacht, en redelijk ongezond geleefd. Bovendien heb ik minder hard gelopen dan voorheen en dat merkte ik. Ik mag dan regelmatig zwemmen, hardlopen is toch anders. Ik kwam over de finish in 1:45:40. Ik had iets sneller gehoopt, maar ben niet ontevreden.

Halve marathon van Lyon (in 2008), foto: JaHoVil

Labels: ,

dinsdag, mei 26, 2009

Chef ballenjongens Roland Garros ontslagen

U dacht dat het de komende twee weken aan de Porte d'Auteuil vooral gaat over de prestaties van Rafael Nadal en Roger Federer. Mis. Zojuist bereikte ons namelijk het nieuws dat de chef ballenjongens van Roland Garros is ontslagen. Sterker nog: Ridha Bensalha heeft het metier zowat uitgevonden, toen hij begin jaren zeventig de ballenjongensopleiding bij de Franse Tennisfederatie (FFT) oprichtte. Hij zou te streng zijn, maar helemaal duidelijk is de FFT niet. Mocht u het totaal niet met deze beslissing eens zijn, dan kunt u deze petitie ondertekenen, net als 279 aanhangers van Bensalha die u voorgingen.

Rafael Nadal geeft handdoek aan ballenjongen. Foto: Y. Caradec

Labels: ,

zondag, mei 17, 2009

Lyon onttroond als Frans kampioen

Even bewijzen dat ik een echte man ben: na het songfestival nu een bericht over voetbal. Op de Franse velden is namelijk een revolutie gaande. Olympique Lyon wordt dit jaar voor het eerst sinds ik hier woon geen kampioen. De strijd om de eerste plaats in de Ligue 1 gaat tussen de Girondins de Bordeaux en Olympique Marseille. Bordeaux staat in het klassement drie punten voor, maar Marseille (met coach Eric Gerets - die ik ooit een vraag stelde op een persco - en middenvelder Boudewijn Zenden) kan op hetzelfde aantal punten komen, als het thuis Lyon verslaat. Die wedstrijd begint nu. OM heeft een iets beter doelsaldo.
Nu we het toch over spannende ontknopingen in voetbalcompetities hebben: er was even sprake van een Belgische beslissingswedstrijd in het Stade de France, waar Anderlecht en Standaard Luik uit zouden moeten maken wie de Jupiler Liga wint. Dat bleek een soort van Belgenmop van de Luikenaren.

Le Vélodrome, het stadion van Olympique de Marseille. Foto: goldenbembel

Labels: , , , ,

donderdag, mei 14, 2009

In het bubbelbad van Edouard Pailleron

Photobucket
Piscine Edouard Pailleron in het negentiende arrondissement van Parijs. Foto: Olivier van Beemen

In het bubbelbad van Piscine Edouard Pailleron blaas ik even uit van het baantjes trekken. Naast en tegenover me zitten drie jongens van mijn leeftijd. Het zwembad bevindt zich in het negentiende arrondissement, een van de armere stadsdelen van Parijs. Ze hebben afgetrainde lichamen en hun taalgebruik en uiterlijk komen een tikje ordi op me over. Blauwe boorden, schat ik in. Ze zijn black-blanc-beur, zoals dat genoemd wordt. De jongen tegenover me heeft een zwarte huid, zijn vriend aan mijn kant is blank en de jongen naast me heeft een kleurtje ertussenin, café crème.
Die voert het hoogste woord. Hij vraagt wat zijn vriend aan de overzijde volgende week zaterdag gaat doen. Of hij zin heeft om mee uit te gaan. 'Ik kan niet', antwoordt hij. 'Ik moet werken.'
- 'Tot hoe laat dan?'
- 'Tot één uur 's nachts.'
- 'Maar jij werkt toch nooit 's avonds?'
- 'In principe niet, maar het is museumnacht.'
De zwarte jongen werkt dus in een museum. Helemaal niet vreemd natuurlijk, maar ik betrap mezelf erop dat het me (aangenaam) verrast. Ik wil vragen welk museum, maar dat durf ik niet. De jongen naast me voldoet beter aan de vooroordelen die ook ik helaas koester: hij gaat zaterdag achter les meufs aan, een ietwat denigrerende term voor de vrouwtjes.

Labels: , ,

zondag, april 19, 2009

No, I couldn't

Al na een kilometer of vijf verschijnt hij. Dat kleine, irritante mannetje met zijn satanische lach. En bovenal: met zijn enorme hamer, waarmee hij inbeukt op mijn benen. Dat ik de halve marathon vervolgens uitloop, is – in alle bescheidenheid – welhaast miraculeus te noemen.
Ik schreef al dat al dat gehardloop verslavend werkt, zeker als het steeds beter gaat terwijl ik niet het idee heb dat ik daar buitengewoon mijn best voor hoef te doen. Op een moment dat ik echt geen geldig excuus meer kon vinden om niet aan mijn boek te werken, heb ik me ingeschreven voor de marathon van New York City op 1 november. Dat is nogal een duur grapje, zo blijkt. Waar ik voor de halve marathon van Nice 17 euro heb neergeteld en voor Parijs 26, betaal je voor New York 242 dollar. Elf daarvan ben je sowieso kwijt, of je nu ingeloot wordt of niet. Hoe groot de kans is ingeloot te worden, vermeldt de site niet, maar ik vermoed dat die niet zo groot is.
Tenzij je de afgelopen anderhalf jaar een halve marathon hebt gelopen in minder dan 1:23. Dan mag je hoe dan ook meedoen. U voelt hem al aankomen: dat was vandaag mijn inzet. Een kwartier sneller dan vorige maand in Parijs, waar ik bijzonder langzaam begon doordat ik helemaal achter in het deelnemersveld stond. Het tweede deel van de race had ik het goede schema voor 1:23 te pakken.
Yes we can, denk ik en hul me in mijn Obama-shirt. Ik besluit dit keer snel van start te gaan. Ik weet mezelf voor in het startvak te positioneren en sprint na het startschot de Promenade des Anglais op. Dat gaat een paar kilometer heel aardig. Ik loop een kilometer of vier op met een organisatierenner die een vlag draagt met daarop 1:24. Als ik die nu bijhoud en vlak voor de finish een demarrage plaats is het kat in het bakkie.
Maar dan dus dat mannetje, dat na een eerste lus door het stadscentrum een eerste flinke klap uitdeelt. De organisatierenner moet ik laten lopen. Het gaat even heuvel op, richting de haven waar de ferryboten naar Corsica vertrekken. Mijn tempo neemt af, maar blijft vrij hoog. Directe kwalificatie voor New York vergeet ik: anderhalf uur is ook mooi.
Vroeger dan ik wil komt een nieuwe organisatierenner langs gehold, die op een vlak schema loopt dat naar 1:30 leidt. Ook hem en de omringende lopers moet ik vrij snel laten gaan. Op tien kilometer, opnieuw op de Promenade des Anglais, overweeg ik te stoppen. Vanuit de bocht heb ik een overzicht over het parcours dat nog volgt. Dat is vrij eenvoudig en zeer deprimerend: ruim vijf kilometer heen, tot aan de luchthaven en weer terug. Schaduw is er niet. De Middellandse Zee ligt er mooi bij, dat dan weer wel.
Waar ik het was die bij de vorige koersen talrijke mensen voorbij liep, word ik nu zelf vrijwel alleen maar ingehaald. Een kilometer of drie weet ik aan te klampen bij een kleine blondine die voor ASPTT Nice loopt, wat vermoedelijk staat voor de sportvereniging van de plaatselijke post. Ook zij is uiteindelijk te snel.
De terugweg van de luchthaven naar het centrum is een lijdensweg. Ik ben een schande voor mijn Obama-shirt. Uiteindelijk breek ik nog net mijn persoonlijk record, 1:36 en een beetje. Een 517de plaats is mijn deel. Nederig strompel ik terug naar het appartement dat ik gehuurd heb. No, I couldn’t. Not this time. Nu is het te hopen dat 'The ING New York City Marathon' ING-rekeninghouders stiekem voortrekt bij de loting. Ik zou in ieder geval weer wat rustiger beginnen.

Labels: , ,

maandag, maart 09, 2009

Hoera, de 3764de plaats

Op de halve marathon in Parijs zondag was ik twee minuten sneller dan in San Francisco, ondanks de recente val en een startpositie ergens helemaal achterin het deelnemersveld van 25.000. Daardoor moest ik mij de eerste kilometers tussen alle mensen een weg naar voren slalommen. Eén uur en 38 minuten deed ik er over. Waar ik vorig jaar een week lang intense pijn had in, voelde ik me gister direct na de koers alweer goed en ging ik een paar uurtjes later fietsend naar mijn rendez-vous in Saint-Germain-des-Prés (later meer daarover). Verder vond ik het aardig te zien dat ik de laatste elf kilometer twaalf minuten sneller was dan de eerste tien. Tja, en hoeveelste word je dan: nummer 3764. Tout ça pour ça.

Labels: ,

donderdag, maart 05, 2009

Generale repetitie

PhotobucketPromenade plantée. Foto: tchuntfr

Ik doe zondag mee aan de halve marathon van Parijs. De twijfel was even toegeslagen na de val van mijn fiets, waarvan ik de afgelopen dagen nog enige gevolgen voelde. Maar een eerste inspanning sinds de val verliep zojuist alleszins naar wens. In rustig tempo liep ik een van mijn vaste routes, heen en terug over de Promenade Plantée tussen Bastille en de Périphérique (ongeveer zo), in totaal een kilometer of zes à zeven. Nu zondag niet de chip vergeten. Vanavond staat overigens een spannend interview op het programma, daarover morgen meer.

Labels: , ,

donderdag, februari 12, 2009

Now for our international competitor from Paris

En province (buiten Parijs) kun je het beter niet doen, maar in het buitenland ga ik tegenwoordig voor Parisien door. Dat levert best leuke reacties op. Mensen denken spontaan dat je gedistingeerd bent en dat soort zaken.
Bijzonder gedistingeerd zie ik er hiernaast niet uit, maar enige waardering kreeg ik wel. Ik was bij de halve marathon van San Francisco, waarvoor ik mij in een opwelling had ingeschreven, namelijk de eerste niet-Noord-Amerikaan en de tweede buitenlander. 'And now for our international competitor from Paris, Michael (lang verhaal) van Beemen', klonk het bij de finish in het Golden Gate Park.
In het totaalklassement was ik overigens nummer 806, nog net voor een 71-jarige opa uit Sunnyvale, da's dan weer iets minder indrukwekkend, maar er waren wel bijna 6000 deelnemers.
Dit keer is het, anders dan vorig jaar in Parijs, ook nog eens verifieerbaar, kijk maar. Twintig minuten sneller dan vorig jaar. Als dat zich voortzet, loop ik over twee jaar een wereldrecord...

Labels:

donderdag, november 27, 2008

De ringen van tramlijn 2

En toch heeft Rémi Gaillard meer talent voor de tienkamp.

Labels: , , ,

woensdag, september 24, 2008

Dan maar de Winterspelen

PhotobucketNice wil de Olympische Winterspelen van 2018 organiseren. Foto: Olivier van Beemen

De Zomerspelen van 2012 gingen niet naar Parijs maar naar Londen. Dan maar de Olympische Winterspelen, denken ze in Frankrijk. Die van 2014 zijn alweer vergeven aan het Russische Sotsji, die van 2018 liggen nog open. Frankrijk heeft besloten mee te dingen en een drietal steden heeft interesse getoond om in de voetsporen te treden van Chamonix (1924), Grenoble (1968) en Albertville (1992). Grenoble probeert het nog eens, Annecy wil ook wel en verrassender: Nice, waarschijnlijk geïnspireerd door medebadplaats Sotsji, gaat ook een poging wagen de Franse kandidatuur binnen te slepen. Die wordt in maart 2009 bekendgemaakt, waarna het Internationaal Olympisch Comité in 2011 openbaart welke stad de gelukkige is.

Labels: ,

woensdag, augustus 27, 2008

Pijnlijk

PhotobucketGreen Park, Londen. Foto: Olivier van Beemen

Afgelopen zondag was de laatste dag van een lang weekend dat ik doorbracht in Londen. De inboorlingen volgden met bovengemiddelde belangstelling de laatste dag van de Olympische Spelen in Peking. Niet alleen om dat het Team GB zo goed gepresteerd had in China (47 medailles, waarvan 19 gouden), maar ook omdat Londen in 2012 de eerstvolgende stad is die de Spelen organiseert.
Dat had natuurlijk Parijs moeten zijn, de stad die volgens vriend en vijand betere papieren had dan Londen, maar zichzelf minder goed wist te verkopen. Enigszins tot mijn verbazing deed dat me wel wat zondag. Die Londenaren zijn al zo blij, überhip, welvarend, etc. Maar goed, wij hebben kekke leenfietsen.

Labels: ,

maandag, augustus 25, 2008

Frans goud op Olympische tienkamp


Een goede medailleoogst (40) voor Frankrijk in Peking, al zat er relatief weinig goud tussen. Een van de zeven gouden plakken ging naar een oude bekende, Rémi Gaillard.

Labels: , , , , ,

dinsdag, april 29, 2008

Wij vervoeren geen Fransen en honden

Deze fraaie foto, oorspronkelijk van de site ChinaRen, circuleert op het web. De Chinezen zijn niet zo blij met de Fransen sinds zijn hun fakkel zo respectloos ontvingen in Parijs en de dalai lama ook nog eens ereburger van Parijs werd.

Eerdere berichten:
Iets te veel van het goede:
Dalai Lama ereburger van Parijs
Fakkeltocht Parijs fiasco:
Parijs toont passie voor Olympische vlam

Labels: , ,

dinsdag, april 22, 2008

Dalai Lama ereburger van Parijs

De Olympische vlam passeert met uren vertraging Place de la Concorde. De stoet met fakkel is nauwelijks zichtbaar tussen alle ordediensten. Foto's: Olivier van Beemen

Fransen zijn er vaak goed in andere volken het bloed onder de nagels te halen. Laat ik een persoonlijke klaagzang over telefoon- en internetaansluitingen even achterwege laten en de invasie van Irak, die op wereldschaal net iets meer invloed had, als voorbeeld nemen.
De 'vredescoalitie' die de twijfelde of er wel massavernietigingswapens in Irak waren en de voorkeur gaf aan verdere diplomatieke druk, bestond behalve Frankrijk uit onder meer Duitsland en Rusland.
Toch spoelden sommige Amerikanen alleen hun flessen Franse wijn door de gootsteen en doopten zij hun Franse frietjes pathetisch om tot vrijheidsfrietjes. Van een bokworstenboycot of een wodkadrooglegging kwam het niet. Minster van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice vatte het zo samen: Punish the French, ignore the Germans, and forgive the Russians.
Nu zijn het volgens diverse Franse media de Chinezen die het helemaal gehad hebben met Frankrijk. Demonstraties en oproepen tot het boycotten van Franse producten volgen elkaar op melden Libération en Le Figaro. 'Bevrijd Corsica' roepen de Chinezen nu als antwoord op de Franse eis aan China om Tibet met rust te laten.
Mogelijk ben ik beïnvloed door het Franse perspectief waarmee ik het grootste deel van het nieuws tot me krijg, maar in dit geval lijkt eenzelfde mechaniek in werking getreden: diverse landen tonen zich kritisch tegen China. Ook in Londen, San Francisco en Sint-Petersburg waren de fakkeltochten bepaald geen succes.
En toch zijn het die moreel superieure Franse druktemaakters die de Chinezen het meest irriteren. Ook vorige week regende het weer leuzen als 'wij zijn het land van de mensenrechten'. Met andere woorden: wij zijn het land van de beschaving en dat willen wij delen met de rest van de wereld.
Het doet me denken aan de toespraak van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin bij zijn toespraak voor de VN-Veiligheidsraad, al was die van een veel hoger niveau dan het gratuite gescherm met mensenrechten.
Natuurlijk hebben de Franse demonstranten gelijk dat je de niet kritiekloos mee moet werken aan de wereldwijde Chinese propagandatocht en hadden Chirac en De Villepin het bij het rechte eind in Irak, maar in beide gevallen is het gevolg dat de internationale positie van Frankrijk verzwakt, wat waarschijnlijk niet de bedoeling was.
Aan de andere kant is het toch ook prijzenswaardig dat er nog mensen cq naties zijn die eerst aan hun principes denken en vervolgens over de (economische/geopolitieke) consequenties.
Maar nu lees ik zojuist dat Parijs de Dalai Lama tot ereburger van de stad heeft benoemd, samen met de dissident Hu Jia. Ten eerste vind ik ereburgerschappen voor internationale beroemdheden een goedkope pr-stunt voor de steden die ze uitdelen en daarbij vraag ik me af wat het nu toevoegt. Alsof de Dalai Lama aan de Rue de Rivoli komt wonen. Het is bovenal olie op het vuur voor de boze Chinezen, die hun westerse zondebok nu wel heel makkelijk gevonden hebben.

Verbijsterde atleten over de Champs-Elysées. De fakkel ging in totaal vijf keer uit tijdens de tocht in Parijs. De vlam bleef, beschermd in een busje, gewoon branden.

Labels: ,

maandag, april 07, 2008

Parijs toont passie voor de Olympische vlam

Trotse Chinees op Place de l'Hôtel de Ville in Parijs. Demonstranten op achtergrond pleiten voor vrijheid in Tibet. Foto: Olivier van Beemen

Light the passion, share the dream. Over deel één van de slogan voor de Olympische Spelen in Peking hoeven de Chinezen zich in ieder geval geen zorgen te maken. Net als in Londen zondag wekte de fakkeltocht door Parijs gisteren de nodige passie op.
Liefst vier keer zag de organisatie zich genoodzaakt de fakkel 'om technische redenen' te doven. U zult inmiddels ook gehoord hebben dat een gedoofde fakkel niet betekent dat het Olympisch vuur uit is, zoals ik aanvankelijk dacht. Het Olympisch vuur rijdt in een beschermd voertuig mee. De vlam brandt dus altijd. Punt.
Ik had wegens andere verplichtingen pas om drie uur tijd richting het parcours te gaan en begaf me richting stadhuis, waar de optocht op dat moment zou moeten zijn. Burgemeester Bertrand Delanoë had een fraai spandoek opgehangen: Paris défend les droits de l'homme partout dans le monde. Heerlijk, Frankrijk kon de wereld weer eens ouderwets beschavingsles geven.
Van de fakkel (en vlam) ontbrak echter ieder spoor. Wel toonden Tibet-activisten zich verbolgen dat de CRS (Franse ME) hen verbood met hun vlag te zwaaien. Sterker nog: de vlaggen werden ingenomen. Het regende al snel termen als collabos en fachos.
Wat doe je als de vlam niet naar jou toekomt? Juist, dan ga jij naar de vlam. Zodoende fietste ik het parcours in tegenstelde richting. Langs Châtelet, het Louvre, Place de la Concorde... De vertraging door alle schermutselingen bleek enorm. Ik moest tot ver op de Champs-Elysées om bij vlam te komen.
Het schouwspel was voor de objectieve toeschouwer alleraardigst: een enorme politiemacht (deels op rolschaatsen en joggend) omringde een groepje verbouwereerde sporters. Langs de dranghekken renden de demonstranten mee. Libérez le Tibet, libérez le Tibet. Overal klonk bovendien boegeroep. Ze waren voor zover ik het kon zien veel talrijkers dan de enthousiastelingen, vrijwel uitsluitend Aziaten.
Frankrijk kan een handelsboycot van China tegemoet zien.

Labels: , , ,

zondag, maart 02, 2008

Halve marathon van Parijs

Halve marathon van Parijs. Op de Avenue du Trône, nabij
Place de la Nation, na vijf kilometer. Foto: Cheska Polderman


Rugnummer 19436 had er precies een uurtje langer voor nodig dan de Keniaanse winnaar Stephen Kibiwot, maar na 2 uur en 1 minuut kwam ik samen met vriendin Katja over de finish van de Semi de Paris, de halve marathon van Parijs. Een verdienstelijke 12821ste plaats (op 23000 deelnemers) was mijn deel. Die rangschikking is overigens officieus, maar daarover later meer.
In roze en oranje konden onze fans ons gemakkelijk herkennen. 'Hup Holland', schreeuwde een onbekende vrouw ons toe bij Bastille.
Het was voor het eerst sinds 1995 (Trosloop in Haarlem en Zandvoort) dat ik ruim 21 kilometer liep. Als ik het me goed herinner, ben ik in dertien jaar een kwartier langzamer geworden, grofweg een minuut per jaar. Maar uitlopen was dit maal het belangrijkst.
Zeker in het begin, in de straten van Vincennes en nabij mijn appartement vlakbij Place de la Nation viel het alleszins mee. Na een dipje tussen 9 en 12 kilometer liep ik weer lekker door het twaalfde arrondissement en aan het begin van de laatste zeven kilometer door Bois de Vincennes. De laatste vier kilometer vielen echter bijzonder zwaar en ik moest me vermannen om mijn hardlooppartner bij te houden. We finishten samen.
Na de eindstreep volgde een koude douche. Ik had weliswaar mijn officiële rugnummer op de rug gespeld, maar was vergeten een tijdmeetchip tussen mijn schoenen te doen. Dat is ietwat dom en leidt ertoe dat ik niet voorkom in het klassement (en dat niemand dit bericht zal geloven), maar voor een medewerker van organisator ASO was het ook nog eens voldoende me het officiële terrein af te sturen en me als een halve crimineel te behandelen. 'Als u niet weggaat, roep ik de beveiliging erbij.' 26 euro betaald, maar geen recht op een glas water of een medaille.
Ik stelde me gerust met de gedachte dat de ASO sinds begin dit jaar niet langer de winstgevende autorace mag organiseren waarbij coureurs straffeloos Afrikaanse kinderen doodrijden (en in diepe rouw zijn als er een racer omkomt) en dat hun grote wielerevenement tegenwoordig beter bekend staat als Tour du Dopage.

Labels: ,

dinsdag, januari 22, 2008

Tennis: het nieuwe fenomeen Jo-Wilfried Tsonga

Frankrijk heeft een nieuw sportfenomeen, Jo-Wilfried Tsonga, die zich vandaag bij de tenniskampioenschappen van Australië plaatste voor de halve finale. Sympathiek, flamboyant en zeer getalenteerd, schijnt de 22-jarige tennisser te zijn. Later deze week zal hij proberen Rafael Nadal te verslaan.
In tijden dat Frankrijk zich, net als Nederland, zo'n zorgen maakt over immigratie en integratie, is een geslaagde halfbloed natuurlijk altijd welkom. Hij is geboren in Le Mans en heeft een Congolese vader en een Franse moeder. Wellicht doet hij de tijden herleven van Yannick Noah (Franse moeder, vader met wortels in Kameroen), die in 1983 als laatste Fransman Roland Garros won.
Meer nog dan de nieuwe Yannick Noah, zien velen in Tsonga de nieuwe Mohammed Ali, op wie hij uiterlijk veel lijkt.

Jo Wilfried Tsonga, hier in actie op het toernooi van Queen's in Londen. Foto: Sallylondon

Labels: ,

vrijdag, september 21, 2007

Sarkozy wil tweede sporter in regering

Wat is er gebeurd tussen Nicolas Sarkozy en de zeilster Maud Fontenoy? Hij heeft haar voorgesteld staatssecretaris van Jeugdzaken te worden in zijn regering. Zij moet er nog er nog even over nadenken.
Ook de rugbycoach Bernard Laporte zal binnenkort toetreden tot het kabinet van Sarkozy. Hij doet er wel goed aan vanavond op het wk met zijn team te winnen van Ierland, anders zijn de kansen van Frankrijk om wereldkampioen te worden verkeken. Dat zou Laporte ook wel eens zijn mandaat kunnen kosten.

Labels: ,

zondag, september 09, 2007

WK rugby Frankrijk: euforie maakt plaats voor doemdenken

Argentinië geldt niet als een van 's werelds sterkste rugbylanden en toch wonnen ze vrijdagavond op overtuigende wijze van gastland Frankrijk (12-17). Dat geldt wel als een van de voornaamste kanshebbers voor de wereldbeker, zeker in eigen land.
Ik vind rugby nogal saai om te kijken, maar toonde vrijdag enige goede wil door in een café voor een televisie plaats te nemen. Het jammere aan rugby is dat het zo vol zit met dode spelmomenten en mannetjes die met z'n allen op elkaar liggen, met die raar stuitende bal daar ergens onder.
Ik voelde wel dat er spanning was, deels door het meeleven van de cafégenoten, maar kan me nog steeds geen fan noemen. Frankrijk miste goede kansen en moet nu van alle drie andere teams in de groep winnen om (zo goed als) zeker te zijn van plaatsing voor de kwartfinales. Ierland is de moeilijkste tegenstanders die de blauwen nog treffen.
Als Frankrijk zich bij de laatste acht plaatst, stuit het hoogstwaarschijnlijk op de onverslaanbaar geachte All Blacks uit Nieuw-Zeeland. Die confrontatie hadden de Fransen het liefst bewaard tot de finale.

Labels: ,

donderdag, september 06, 2007

WK rugby Frankrijk

Morgen begint het wereldkampioenschap rugby in Frankrijk*, waarbij de organisator geldt als een van de favorieten. Mijn serie reportages over de Cévenol en de beren in de Pyreneeën voerde me ook langs Toulouse, de zelfbenoemde rugbyhoofdstad van Frankrijk. Dat leidde tot dit verhaal, onder meer in de PZC van vandaag.

* Een aantal wedstrijden vindt plaats in Edinburgh en Cardiff, waardoor het Franse organisatiecomité zich verzekerde van de steun van de Schotten en de Welsh bij de keuze voor het gastland.

Labels: , ,