woensdag, februari 11, 2009

De toekomstige koning van Iran?

PhotobucketUw correspondent in gesprek met Reza Pahlavi, kroonprins van Iran. Foto: Ilse Leenders

Ik sprak een paar jaar geleden al eens een wethouder van Ajaccio die als het allemaal net iets anders was gelopen keizer van Europa was geweest, vandaag interviewde ik voor Elsevier een banneling die al enkele decennia Sjah van Perzië had kunnen zijn. En de hoop nog steeds niet heeft opgegeven.
Reza Pahlavi jr. hoopt een fluwelen revolutie te ontketenen in zijn land, die een eind moet maken aan de macht van de geestelijke leiders. De pijlers van zijn droomstaat zijn de rechten van de mens, een parlementaire democratie en scheiding tussen kerk en staat. Voor zichzelf ziet hij een rol zoals Juan Carlos speelde bij de overgang naar democratie in Spanje, na de dictatuur van Franco. Hij legt het een en 't ander uit in het boek Iran, l'heure du choix en in een interview eind deze maand in Elsevier.
Ik sprak hem op een locatie in Parijs, die ik niet bekend mag maken, omdat er nogal wat mensen zijn die Pahlavi liever dood zien dan levend. Twee Franse politieagenten met oortjes controleerden of fotografe Ilse Leenders en ik geen wapens in onze tas meebrachten en fouilleerden mij (de fotografe niet).
Tja, waar praat je dan met zo'n sjah over om het ijs te breken? Uiteraard, over voetbal. Hij begon er zelf mee. Het trauma van 1978. Nee, niet Rensenbrink op de paal in de laatste minuut, maar de nederlaag waarmee Iran debuteerde op het WK, 0-3 tegen Nederland. Of ik me Cruijff herinner, zegt hij vanachter zijn laptop terwijl hij even een mailtje afmaakt, waarna hij nog eens wat beter kijkt en zegt: 'O nee, daar ben je waarschijnlijk te jong voor.' Mooi.
Ik kon er fijn op inhaken door te beginnen over de film Offside van regisseur Jafar Panahi, die ik twee jaar geleden interviewde op het filmfestival van Rotterdam. Een film over Iraanse vrouwen die het voetbalstadion niet in mogen. Het ijs was gebroken. Verdere bevindingen dus later deze maand in Elsevier.

Labels: , ,

maandag, oktober 27, 2008

DSK: de Franse Ruud Lubbers?

Dominique Strauss-Kahn (DSK) heeft zich weten te handhaven aan de top van het IMF, na een one night stand met een Hongaarse medewerkster. Zowel links als rechts in Frankrijk is opgelucht. Lees hier het portret dat ik op de dag af een jaar geleden schreef voor Elsevier.

Dominique Strauss Kahn (DSK). Foto: Le Jhe

Sociaal-democraat en charmeur

[kader] Dominique Strauss-Kahn is de nieuwe voorzitter van het IMF in Washington. Hij werd op 25 april 1949 geboren in Neuilly-sur-Seine, een rijke voorstad van Parijs. Tussen 1997 en 1999 was hij minister van Financiën in de linkse regering van Lionel Jospin, waar hij vertrok vanwege zijn betrokkenheid bij een schandaal. Hij werd ontslagen van strafvervolging. Dit voorjaar hoopte hij president te worden van Frankrijk, maar Ségolène Royal versloeg hem in de socialistische voorverkiezing. Na twee mislukte huwelijken is hij getrouwd met een ex-journaliste van de zender TF1. Uit eerdere verbintenissen hebben ze samen zes kinderen.

Heeft Nicolas Sarkozy zijn linkse rivaal Dominique Strauss-Kahn (DSK) naar het Internationaal Monetair Fonds in Washington weggepromoveerd omdat de huidige Franse president ‘de tweede keus’ was van een jongere schrijfster? Of om een toekomstige concurrent uit te schakelen? Het zijn theorieën die opgeld doen in de Parijse elites en die hun weg naar de serieuze media hebben gevonden.
Het zit zo: de gerenommeerde (toneel)schrijfster Yasmina Reza heeft toenmalig kandidaat Sarkozy tijdens zijn campagne maandenlang van nabij mogen volgen. Maar, zo schrijft ze in L’aube, le soir ou la nuit, ‘G.’, die dezelfde ambitie koestert, is de eigenlijke bron van inspiratie voor haar boek. G. is volgens de geruchten niemand minder dan Strauss-Kahn. Het werk voert al wekenlang de Franse bestsellerlijsten aan.
Wat ook precies de inhoud moge zijn van de relatie tussen Reza en beide politici, DSK vertrekt op voordracht van Sarkozy naar het IMF, de VN-organisatie die wereldwijd economische groei bevordert en kan bijspringen wanneer een land in grote financiële problemen geraakt.
Hij wil daar grondige hervormingen doorvoeren en heeft min of meer beloofd zijn termijn van vijf jaar uit te zitten, waardoor deelname aan de Franse presidentsverkiezingen van 2012 onmogelijk zou zijn. Dat betekent een geduchte concurrent minder voor een eventuele tweede termijn van Sarkozy.
Ook al is de steun van Sarkozy wellicht niet zonder bijbedoelingen, voor Strauss-Kahn is het al weer een tijdje geleden dat hij zo’n glorieus mandaat had. Sinds hij in 1999 aftrad als minister van Financiën en Economische Zaken, won hij bij de verkiezingen telkens zijn zetel in het parlement en is hij wethouder van de arme Parijse voorstad Sarcelles, maar daar houdt het mee op.
Traumatisch was zijn poging president van Frankrijk te worden. Lange tijd twijfelde DSK of hij zich kandidaat zou stellen voor het hoogste ambt, omdat hij vermoedde dat zijn joodse afkomst een handicap zou zijn. Die vrees overwon hij. De voorverkiezing van vorig jaar voor de presidentskandidatuur binnen de Socialistische Partij (PS) verloor hij echter met 21 procent van de stemmen, drie keer minder dan winnares Ségolène Royal.
Veel socialisten vinden hem te gematigd, omdat hij de sociaal-democratische stroming binnen de partij vertegenwoordigt, die tracht de partij te veranderen in een moderne middenpartij zoals de PvdA in Nederland of Labour in het Verenigd Koninkrijk. ‘De klassenstrijd is nu toch echt voorbij,’ vindt hij. Te rechts, vinden veel Franse socialisten.
Met enige tegenzin sloot DSK zich aan bij de campagne van Royal, waarschijnlijk in de hoop premier te worden als zij zou winnen. Ze vernederde hem door hem te negeren tijdens een bijeenkomst waar hij de zaal voor haar had opgewarmd. Uiteindelijk bleek het alsnog vergeefs: Royal verloor van Sarkozy.
Tien jaar geleden leek het hem allemaal voor de wind te gaan. Strauss-Kahn gold als een van populairste leden van het kabinet van Lionel Jospin, waarin hij minister was van Financiën en Economische Zaken. Hij was de man achter de – toen nog – populaire werkweek van 35 uur, creëerde 300.000 gesubsidieerde jongerenbanen en de werkloosheid daalde met twee miljoen, mede geholpen door economische voorspoed. Tegelijkertijd onderging Frankrijk een tot dan toe ongekende privatiseringsgolf van staatsbedrijven.
Hij was populair op links, ook bij de communisten, maar genoot eveneens respect op rechts en verwierf internationaal aanzien. Buitenlandse media als Financial Times prezen hem voor de manier waarop hij Frankrijk de euro binnenloodste. Ook onderscheidde hij zich polyglot: hij spreekt Engels, Spaans en Duits.
Aan al het goede komt een eind. Voor DSK kwam dat vrij abrupt, in 1999, toen zijn naam in verband werd gebracht met een financieel schandaal. Hij nam ontslag, naar eigen zeggen om zich beter te kunnen voorbereiden op zijn verweer en om de regering van Jospin niet in diskrediet te brengen. Uiteindelijk werd hij ontslagen van rechtsvervolging.
Privé leidt DSK ook een vrij turbulent leven. Hij bevindt zich in zijn derde huwelijk, met de rijke voormalige tv-journaliste Anne Sinclair, die hem financieel steunde in zijn campagne. Samen bezitten ze een fraaie villa in het Marokkaanse Marrakech. Het leverde hem het etiket ‘kaviaarlinks’ op.
In Frankrijk lijken liefdesrelaties tussen mannelijke politici en vrouwelijke journalisten overigens een heuse trend. Ook de kopstukken Chirac, Sarkozy, Hollande, Kouchner en Borloo hebben of hadden al dan niet officiële verhoudingen met journalistes.
Ook als de geruchten rond Reza en haar G. onzin blijken te zijn, staat de reputatie van DSK als flirter recht overeind. Een journalist van Libération schreef zelfs dat zijn vrijpostige omgangsmanier met vrouwen nog wel eens tot problemen in Washington zouden kunnen leiden. De Franse Ruud Lubbers?

Labels: ,

zaterdag, oktober 18, 2008

Sarkozy heeft belangrijker zaken aan het hoofd dan de Franse taal

Lees in het Nederlands Dagblad waarom Sarko weinig tijd heeft voor een topontmoeting zijn taalgenoten in Québec en direct doorreisde naar vriend Bush in Camp David.

Labels: , , ,

vrijdag, augustus 08, 2008

Sarkozy bij opening Olympische Spelen in Peking


Rooie Dany is het niet met Sarko eens dat hij vandaag aanwezig is bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen. Kijk maar naar deze beelden, een maand geleden in het Europees Parlement. Sarko ziet er trouwens vanaf deze maand de Dalai Lama te ontmoeten. Die maakt tussen 11 en 22 een tour door Frankrijk.

Labels: ,

zaterdag, juli 26, 2008

Barack Obama op Elysée, Parijsblog was erbij

Ook ik ben gezwicht voor de Obamania. Gisteren was ik bij de persconferentie op het Elysée na de ontmoeting tussen Nicolas Sarkozy en Barack Obama. Wat een uitstraling heeft de man die hopelijk de nieuwe president van de VS wordt. Sarko stond als een kind te glunderen toen hij complimentjes kreeg van de Obama. ‘Wat eet u om zo energiek te blijven?’, wilde Obama onder meer weten.
De Democratische presidentskandidaat complimenteerde Sarko met zijn keuze om tijdens een bezoek aan de VS in 2006, toen Sarko nog minister van Binnenlandse Zaken was, twee senators te ontmoeten: John McCain en Barack Obama. Het was toen allerminst de verwachting dat zij de eindstrijd om het Witte Huis zouden voeren dit najaar. Obama: ‘Dus als wilt weten hoe verkiezingen verlopen, vraag het Sarkozy.’ Die bleef glunderen. Net als ik, kritische journalist als ik ben.

Vandaag een stukje in het FD. Foto: Jurvetson

Labels: ,

vrijdag, juli 04, 2008

Verhalen over Ingrid Betancourt

De teller liep twee dagen achter... Foto: Gabrilu

Gisterochtend schreef ik dit portret van Ingrid Betancourt, waarbij een klein mea culpa op zijn plaats is. Op de teller van het stadhuis in Parijs stond woensdagavond dat ze sinds 2319 dagen vastzat, wat ik geloofde en helaas in de kop zette. Het blijken er echter 2321 te zijn.
Gistermiddag volgde dit verhaal, over Franrijk dat haar nooit is vergeten de afgelopen zes jaar.

Frankrijk viert bevrijding Betancourt
(Van onze correspondent Olivier van Beemen)
PARIJS (GPD) _ Het nieuws gonsde woensdagavond via telefoontjes en sms-berichten over de terrasjes van Parijs. ,,Heb je het al gehoord? Ingrid Betancourt is vrij.” Zowel de grootste commerciële als de grootste publieke Franse tv-zender onderbrak het avondprogramma met een speciale nieuwsuitzending die tot ver na middernacht doorging.
Frankrijk is de politica met de Colombiaanse en Franse nationaliteit tijdens haar gijzeling de afgelopen zes jaar en vier maanden allerminst vergeten. Gisteren kwamen duizenden belangstellenden samen op het stadhuisplein van Parijs bij haar portret, waarop de teller die iedere dag opnieuw aangaf hoeveel dagen ze gevangen zat, eindelijk tot stilstand is gekomen.
Ook provinciesteden en kleinere plaatsen in Frankrijk organiseerden vreugdebijeenkomsten. Vanmiddag is de blijdschap totaal, wanneer Betancourt zelf met haar kinderen en minister van Buitenlandse Zaken Bernard Kouchner in Parijs aankomen.
Terwijl Betancourt en de andere politieke gijzelaars in eigen land in de vergetelheid dreigden te raken, bedachten Franse autoriteiten en particuliere steunbetuigers telkens nieuwe initiatieven om de aandacht van hun landgenoten vast te houden.
Zo is ze tot ereburger benoemd van steden en plaatsjes waar ze in veel gevallen nog nooit van gehoord zal hebben. Haar portret sierde stadhuizen en andere overheidsgebouwen overal in het land en vlak voor haar bevrijding was haar foto ook meegenomen op een expeditie naar de top van de Mont Blanc.
Toen er eind 2005 weinig nieuws meer kwam, schreef de populaire zanger Renaud een lied voor haar, ‘Dans la jungle’, dat hij tot op de dag van vandaag op ieder concert zingt. Hij organiseerde bovendien een benefietconcert in Rouen. Onder de Franse muzieksterren die gehoor gaven aan zijn oproep, bevond zich Carla Bruni, tegenwoordig echtgenoot van president Nicolas Sarkozy.
De Franse politiek reageerde gisteren unaniem opgetogen op de bevrijding van Betancourt. Politici toonden – in ieder geval aan de oppervlakte – de waardigheid het heugelijke nieuws niet te gebruiken voor eigen gewin.
Toch viel op dat politici en kranten soms andere accenten legden. Sarkozy organiseerde direct na bekendmaking van het nieuws een persconferentie in aanwezigheid van de familie van Betancourt, waardoor hij zijn betrokkenheid benadrukte.
Veel kijkers zullen gedacht hebben dat het aan de president is te danken dat de gijzelaarster nu vrij is. Die heeft zich weliswaar actief ingezet voor Betancourt, maar was volgens zowel de Franse als de Colombiaanse autoriteiten niet bij de bevrijding betrokken.
Oud-premier Dominique de Villepin, een persoonlijke vriend van Betancourt die in 2003 het initiatief nam tot een – mislukte – bevrijdingspoging, legde juist direct de nadruk op het succes van het Colombiaanse leger en president Alvaro Uribe. Dat deed ook de linkse krant ‘Libération’, die een foto afdrukte die op het Elyséepaleis van Sarkozy was genomen maar waar de president zelf niet op stond.
De regeringsgezinde krant ‘Le Figaro’ drukte bijna dezelfde foto af, met één groot verschil. Sarkozy staat er wel op en wordt omhelsd door Mélanie, de dankbare dochter van Betancourt.

Labels: ,

woensdag, juli 02, 2008

Ingrid Betancourt vrij

Ingrid Betancourt is vrij. Foto: H de C

Laatste nieuws:
Gijzelaarster Ingrid Betancourt bevrijd door Colombiaans leger
(Van onze correspondent Olivier van Beemen)
PARIJS (GPD) _ De Frans-Colombiaanse politica Ingrid Betancourt (46) is gisteravond volgens berichten van de Colombiaanse minister van Defensie Juan Manuel Santos na ruim zes jaar gijzeling bevrijd. Het Colombiaanse leger zou haar en veertien andere gijzelaars uit handen van de terroristische organisatie Farc hebben gered.
Betancourt werd sinds 23 februari 2002 vastgehouden op een onbekende plek in de Colombiaanse jungle. Ze werd ontvoerd toen ze campagne voerde als presidentskandidaat voor de groene partij van Colombia, die ze zelf had opgericht. Ze bracht een groot deel van haar jeugd door in Frankrijk, waar haar ex-echtgenoot en haar twee kinderen nog steeds wonen.
Begin dit jaar kwam er vooral slecht nieuws over Betancourt. Ze zou meerdere malen in hongerstaking zijn geweest en was mede daardoor ernstig verzwakt. Bovendien zou ze lijden aan hepatitis B en een huidziekte. Vermoed werd dat ze een strijd op leven en dood voerde. Volgens de schaarse en soms tegenstrijdige berichten was een bloedtransfusie noodzakelijk om haar te redden.
Frankrijk had daarom een humanitaire missie afgevaardigd die Betancourt urgent zou kunnen behandelen. Een speciaal vliegtuig met medische voorzieningen stond op luchthaven van de hoofdstad Bogotá. Het bleek vergeefs. Meer nieuws over haar lot kwam er niet.
Het laatste teken van leven van Betancourt dateert inmiddels van november vorig jaar. Toen gaven de Colombiaanse autoriteiten een filmpje van nog geen minuut vrij waarop een uitgemergelde Betancourt te zien was met haar tot bijna op de knieën. Op de beelden lijkt ze niets te horen of te zien. Het enige wat ze doet is naar de grond staren, met halfdichte ogen.
De militaire operatie van het Colombiaanse leger is niet de eerste bevrijdingspoging. Een eerdere reddingsmissie, uitgevoerd door Frankrijk in 2003, liep uit op een debacle. Het ging om een initiatief van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin, van wie Betancourt les kreeg op de prestigieuze politicologisch instituut Sciences-Po. De Villepin had zelfs president Jacques Chirac in het ongewis gelaten over de missie, die niet alleen mislukte maar ook uitdraaide op een diplomatiek relletje tussen Frankrijk en Colombia.
In Frankrijk is Betancourt mede door de onophoudelijke inspanningen van haar dochter Mélanie en haar zoon Lorenzo nooit vergeten. In diverse Franse steden, waaronder Parijs, hing permanent een groot affiche van haar op het stadhuis en op andere opvallende plekken. Met grote regelmaat organiseerden steuncomités optochten voor de voormalige presidentskandidate die de corruptie in haar land had willen bestrijden.
De bevrijding van Betancourt komt voor de huidige president Nicolas Sarkozy, die sinds eergisteren de Europese Unie voorzit, op een goed moment. Hij heeft zich altijd sterk gemaakt voor Betancourt, wier bevrijding hem mogelijk een duwtje in de rug kan geven in de publieke opinie.


Zanger Renaud is Ingrid Betancourt nooit vergeten.

Labels:

dinsdag, april 29, 2008

Wij vervoeren geen Fransen en honden

Deze fraaie foto, oorspronkelijk van de site ChinaRen, circuleert op het web. De Chinezen zijn niet zo blij met de Fransen sinds zijn hun fakkel zo respectloos ontvingen in Parijs en de dalai lama ook nog eens ereburger van Parijs werd.

Eerdere berichten:
Iets te veel van het goede:
Dalai Lama ereburger van Parijs
Fakkeltocht Parijs fiasco:
Parijs toont passie voor Olympische vlam

Labels: , ,

dinsdag, april 22, 2008

Dalai Lama ereburger van Parijs

De Olympische vlam passeert met uren vertraging Place de la Concorde. De stoet met fakkel is nauwelijks zichtbaar tussen alle ordediensten. Foto's: Olivier van Beemen

Fransen zijn er vaak goed in andere volken het bloed onder de nagels te halen. Laat ik een persoonlijke klaagzang over telefoon- en internetaansluitingen even achterwege laten en de invasie van Irak, die op wereldschaal net iets meer invloed had, als voorbeeld nemen.
De 'vredescoalitie' die de twijfelde of er wel massavernietigingswapens in Irak waren en de voorkeur gaf aan verdere diplomatieke druk, bestond behalve Frankrijk uit onder meer Duitsland en Rusland.
Toch spoelden sommige Amerikanen alleen hun flessen Franse wijn door de gootsteen en doopten zij hun Franse frietjes pathetisch om tot vrijheidsfrietjes. Van een bokworstenboycot of een wodkadrooglegging kwam het niet. Minster van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice vatte het zo samen: Punish the French, ignore the Germans, and forgive the Russians.
Nu zijn het volgens diverse Franse media de Chinezen die het helemaal gehad hebben met Frankrijk. Demonstraties en oproepen tot het boycotten van Franse producten volgen elkaar op melden Libération en Le Figaro. 'Bevrijd Corsica' roepen de Chinezen nu als antwoord op de Franse eis aan China om Tibet met rust te laten.
Mogelijk ben ik beïnvloed door het Franse perspectief waarmee ik het grootste deel van het nieuws tot me krijg, maar in dit geval lijkt eenzelfde mechaniek in werking getreden: diverse landen tonen zich kritisch tegen China. Ook in Londen, San Francisco en Sint-Petersburg waren de fakkeltochten bepaald geen succes.
En toch zijn het die moreel superieure Franse druktemaakters die de Chinezen het meest irriteren. Ook vorige week regende het weer leuzen als 'wij zijn het land van de mensenrechten'. Met andere woorden: wij zijn het land van de beschaving en dat willen wij delen met de rest van de wereld.
Het doet me denken aan de toespraak van toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Dominique de Villepin bij zijn toespraak voor de VN-Veiligheidsraad, al was die van een veel hoger niveau dan het gratuite gescherm met mensenrechten.
Natuurlijk hebben de Franse demonstranten gelijk dat je de niet kritiekloos mee moet werken aan de wereldwijde Chinese propagandatocht en hadden Chirac en De Villepin het bij het rechte eind in Irak, maar in beide gevallen is het gevolg dat de internationale positie van Frankrijk verzwakt, wat waarschijnlijk niet de bedoeling was.
Aan de andere kant is het toch ook prijzenswaardig dat er nog mensen cq naties zijn die eerst aan hun principes denken en vervolgens over de (economische/geopolitieke) consequenties.
Maar nu lees ik zojuist dat Parijs de Dalai Lama tot ereburger van de stad heeft benoemd, samen met de dissident Hu Jia. Ten eerste vind ik ereburgerschappen voor internationale beroemdheden een goedkope pr-stunt voor de steden die ze uitdelen en daarbij vraag ik me af wat het nu toevoegt. Alsof de Dalai Lama aan de Rue de Rivoli komt wonen. Het is bovenal olie op het vuur voor de boze Chinezen, die hun westerse zondebok nu wel heel makkelijk gevonden hebben.

Verbijsterde atleten over de Champs-Elysées. De fakkel ging in totaal vijf keer uit tijdens de tocht in Parijs. De vlam bleef, beschermd in een busje, gewoon branden.

Labels: ,

dinsdag, maart 25, 2008

Bling-bling in Londen

Zal Queen Elizabeth alvast een kijkje hebben genomen op de site van Christie's? Zo vaak zal het haar niet overkomen dat ze een eter over de vloer heeft van wie over twee weken een naaktfoto onder de hamer gaat.
De bling-blingpresident en Carla Bruni zijn morgen en overmorgen in Londen. Het belooft een veelbewogen bezoek te worden. De koningin schijnt zich van tevoren de nodige zorgen gemaakt te hebben dat haar paleis als decor zou dienen voor de nieuwste episode van de presidentiële soapserie over het leven van Sarko.
Aanvankelijk waren Sarko en Bruni niet eens getrouwd, waardoor het koningshuis met de lastige vraag zat of ze een hedonist en zijn minnares uit moesten nodigen. Maar de koningin stelde de voortvarendheid van het koppel ook weer niet op prijs. Ze zou niet eens de moeite genomen hebben een huwelijkscadeau te versturen naar Sarko, die voor de derde keer trouwde.
Met de opgeloste huwelijkskwestie is de lucht verre van opgeklaard.
Zo zou Carla Bruni volgens The Observer haar gitaar mee hebben willen nemen om een liedje voor de koningin te zingen met de tekst: My world is better when you are with me because you are my queen. Onbekend is of dit plan doorgaat.
In Frankrijk wordt het bezoek beschouwd als een belangrijke test voor de president, die het vertrouwen van zijn landgenoten terug wil winnen. Sarko wil van zijn bling-blingimago af.
En dus wisselde hij zijn Rolex in voor een minder patserig horloge en heeft hij zich voorgenomen niet zo opzichtig te sms’en zoals laatst bij de paus. Voorts zal hij proberen de koningin niet naar de wang te vliegen, zoals hij dat vorig jaar iets te enthousiast deed bij bondskanselier Angela Merkel, die dat niet zo op prijs stelde. Hij weet dat de Britse pers meedogenloos zal zijn bij de minste faux pas.
Valstrikken zijn er te over. Ten eerste is er de taalbarrière. Sarkozy’s Engels is op zijn zachtst gezegd bijzonder matig, daar berichtte ik al eens over. Hij kan nog veel leren van de talenkennis van Tony Blair.
Bovendien zal hij alles op alles moeten zetten zich te beheersen. Sinds de landbouwbeurs van Parijs weten we hoeveel moeite hem dat soms kost. En in Londen wacht hem geen geringe provocatie. Zijn toespraak voor de Britse volksvertegenwoordiging zal plaatsvinden in de Koninklijke Galerij van het Westminister Palace, het Britse parlement.
Twee enorme fresco’s overheersen die ruimte: de zeeslag van Trafalgar, waar de Fransen ten tijde van Napoleon in de pan werden gehakt door de Britse vloot en de slag bij Waterloo, waar de Britten de Fransen opnieuw een pijnlijke nederlaag toedienden. Doorstaat Sarko deze beproeving, dan is hij in ieder geval weer op de goede weg.

Big Ben op Westminster Palace. Foto: wallyg (flickr)

Labels: , , ,

dinsdag, januari 22, 2008

Bij Bernard Kouchner aan de Quai d'Orsay

Nadat Sarko het verzamelde journaille twee weken geleden op het Elysée uitnodigde voor een nieuwjaarswens, was het gisteravond de beurt aan de Quai d'Orsay, het ministerie van Buitenlandse Zaken. Vooral het vooruitzicht staatssecretaris Rama Yade voor de Mensenrechten van dichtbij mee te maken, deed menig journalistenhart sneller kloppen.
Helaas, de staatssecretarissen (behalve Yade ook Jean-Pierre Jouyet en Jean-Marie Bockel) lieten verstek gaan, zodat collega De Vries en ik het moesten doen met Bernard Kouchner, de minister.

Handkusjes
Gelukkig bleek die in vorm. Hij was veel informeler dan Sarkozy twee weken geleden, wat het amusementsgehalte in ieder geval ten goede kwam. Terwijl een heerschap van een persclub een inleidend praatje hield, deelde de populaire oprichter van Artsen zonder Grenzen en Dokters van de Wereld handkusjes uit aan vrouwelijke journalisten en ging hij af en toe met zijn bril door zijn haar.
Voorts nam Kouchner plaats achter de spreekstoel. De 68-jarige minister zag er goed uit, lachte charmant en kon gisteren zonder problemen doorgaan voor een veertiger.
Zijn speechschrijver zal zich weer eens hebben afgevraagd of hij niet van baan moet veranderen, want Kouchner negeerde diens toespraak volledig. De minister begon zijn praatje met 'een gelukkig nieuwjaar aan iedereen die u lief is, en vooral aan iedereen die u niet lief is. Want dat is diplomatie.' Een aardige poging om in één klap de omstreden verbeterde Franse betrekkingen met de 'gids van de Libische Revolutie' Khadafi en met de Syrische president Assad goed te praten.
Uiteraard roemde Kouchner wat er allemaal goed was gegaan de eerste acht maanden, waarvoor de pers zich volgens hem onvoldoende interesseerde: de uit Libië bevrijde Bulgaarse verpleegsters, die hij die middag nog gesproken had en die tot zijn verontwaardiging de grootste moeite hadden weer aan de bak te komen; de donorconferentie voor de Palestijnse Staat in Parijs die ruim vijf miljard euro had opgeleverd en Franse initiatieven in Libanon, Irak, Kosovo en op het gebied van klimaatverwarming.

Schildknaap van Sarkozy
Handig gebruikte hij zijn charme om af en toe kritisch te zijn tegen de pers, terwijl hij de journalisten niet tegen zich in het harnas joeg. De media zouden hem als mensenrechtenactivist zo bewonderd hebben terwijl ze hem als 'schildknaap van Sarkozy' (zijn eigen woorden) maar niets vonden. En dat terwijl hij nu juist de macht had om iets te doen aan de misstanden waarover hij zich altijd druk heeft gemaakt. Waarna hij met retorische vragen - op bijna Sarkoziaanse wijze - uitlegde hoe moeilijk zijn vak was. Wat moet hij in Irak? Negeren en de Amerikanen in hun sop gaar laten koken (die uitdrukking gebruikte hij niet) of meehelpen een oplossing te vinden? Wat moet hij in Libanon, dat er al maanden niet in slaagt een nieuwe president te vinden en waar Syrië nog zo uitdrukkelijk aanwezig is; wat moet hij vinden de complexe situatie in Kosovo? En van Colombia, waar de Colombiaanse Française Ingrid Betancourt al 2159 dagen wordt vastgehouden in de jungle door de rebellen van FARC en waar president Hugo Chávez van Venezuela mogelijk van grote betekenis kan zijn?
Ook zijn stokpaardje kwam nog even van stal:
le droit d'ingérence, het recht (volgens Kouchner zelfs: de plicht) voor buitenlandse mogendheden in te grijpen in een soeverein land als de mensenrechten in gevaar zijn. Op grond daarvan was hij in 2003 voorstander van de Amerikaanse invasie in Irak, waar de meeste van zijn landgenoten fel tegen waren. Hij waarschuwde voor 'goede en slechte doden', waarmee hij doelde op mensenlevens die het volgens de westerse publieke opinie wel en niet waard zijn gered te worden.
Zelf vond ik het sympathiek dat Kouchner zei een journalist nooit te verwijten dat hij risico's neemt om aan zijn informatie te komen: dat hoort bij het vak. Hij had het weliswaar over Franse journalisten in verre landen, maar ik kon het niet laten het ook even op mezelf te betrekken. Talrijke reageerders op mijn blog vonden het vooral mijn eigen schuld dat ik eind vorig jaar in de problemen raakte tijdens een reportage in de banlieue.

Douste Blabla
Er viel ook nog een aardige verspreking te noteren. Kouchner had het over 'Khomeini' terwijl hij 'Khadafi' bedoelde. 'Die verwar ik ook altijd', zei hij over de Iraanse ayatollah en de Libische revolutionaire gids. Wellicht was het een eerbetoon aan zijn voorganger Philippe Douste Blazy, die de grootste moeite had landen als Thailand en Taiwan uit elkaar te houden en die zich als minister van BuZa naar het Franse Martinique wilde spoeden toen daar een vliegtuig was neergestort. Douste stond bij zijn medewerkers ook bekend als Douste Blabla.
Ten slotte observeerden we hoe een deel van de Franse pers zich na het praatje massaal op Kouchner stortte, terwijl anderen zich te goed deden aan een glaasje Taittinger. In een aantal lagen stonden de druk noterende journalisten om de minister heen. Zo zien de wandelgangen er dus uit. Eén gepriviligieerde journaliste, 'Hélène', mocht zelfs met Kouchner mee naar een aparte kamer, waar de echte staatsgeheimen onthuld werden.


Bernard Kouchner, foto: maDDaLoSka

Labels: ,

maandag, januari 14, 2008

De Ark van Zoë in Créteil

Vanmorgen was ik in de rechtbank van de Parijse voorstad Créteil (foto Stefan de Vries), waar de zes leden van de Ark van Zoë voor moesten komen: de hulpverleners die eind vorig jaar in Tsjaad tot acht jaar dwangarbeid zijn veroordeeld omdat ze 103 'weeskinderen uit Darfoer' probeerden te smokkelen, die in Europa in een adoptiegezin zouden belanden. Veel van de kinderen bleken uiteindelijk Tsjadiërs en hadden levende ouders.
De Franse rechter gaat bepalen tot welke straf de dwangarbeid, die in Frankrijk sinds 1959 niet meer bestaat, moet worden omgezet.
De openbaar aanklager eiste vanmorgen acht jaar gevangenisstraf. De advocaten van de verdediging pleitten voor een schorsing en willen eigenlijk een geheel nieuw proces, omdat ze twijfelen aan de eerlijkheid van de rechtszaak in de Tsjadische hoofdstad N'Djamena.
Hoewel veel Fransen vraagtekens zetten bij het Tsjadische proces, wenst Frankrijk niet langer als koloniale macht over te komen, door de beslissing van justitie van een soeverein land in twijfel te trekken. Een lastig dilemma, waarover ik met enkele betrokkenen sprak. Morgen leest u erover in de GPD-kranten. De rechter doet wellicht vandaag nog uitspraak. Parijsblog houdt u op de hoogte.

Labels: ,

maandag, november 05, 2007

Volledig filmpje interview Sarkozy op CBS


Dinsdag en woensdag is Sarkozy op officieel bezoek in de Verenigde Staten. Ter gelegenheid daarvan mocht de Amerikaanse zender CBS hem interviewen. Een interview waaruit hij - zo werd vorige week bekend - boos is weggelopen. Inmiddels is het volledige filmpje beschikbaar.

Labels: , , ,

woensdag, juli 11, 2007

DSK -> IMF

Lees een kort profiel over de waarschijnlijke nieuwe directeur van het IMF, Dominique Strauss-Kahn in het Nederlands Dagblad.

Labels: , ,

dinsdag, juni 26, 2007

Condoleezza, Maxime en de vrienden van Pat

Pat Andrea. Alice in Wonderland. Copyright Editions Diane de Selliers.

Ik dwaal wat door het congrescentrum en sta ineens ik oog in oog met Condoleezza Rice. De plenaire vergadering van de besprekingen over Darfoer staat op het punt te beginnen en daar komt de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken aangelopen, omringd door stevige mannen met gekrulde draadjes in de oren.
Gisteren bespraken vertegenwoordigers van machtige en minder machtige landen de situatie in de West-Soedanese regio Darfoer, waar al vier jaar een bloedige oorlog woedt tussen milities gesteund door de regering aan de ene kant en diverse rebellenstrijders daartegenover. Op uitnodiging van minister Bernard Kouchner (Buitenlandse Zaken) en president Nicolas Sarkozy kwamen enkele sleutelfiguren naar Parijs. Vertegenwoordigingen van de Afrikaanse Unie, Soedan en de rebellen waren er helaas niet bij.
Samen met een drietal Nederlandse collega's mocht ik in het cafeetje Sir Winston nabij het congrescentrum onze minister Maxime Verhagen aan de tand voelen over de besprekingen. De minister zat er redelijk ontspannen bij, omsingeld door de immer kritische pers. Echt lekker uit zijn woorden kwam hij echter niet.
We kregen voltreffers te verwerken als: 'Iedereen was het erover eens dat het nodig is een tijdpad te formuleren ten aanzien van de roadmap, dat je dus niet een situatie hebt dat je over drie, vier maanden weer bij elkaar komt met dezelfde groep mensen en dat er nog steeds niets veranderd is.'
Later in het gesprek bleek dat Verhagen in september alsnog met dezelfde groep mensen samenkomt en dat het goed zou kunnen dat er dan nog steeds niets is gebeurd. Het goede nieuws is dan wel dat er sancties kunnen volgen. Welke? Verhagen: 'Je moet uiteraard kijken naar sancties die effectief zijn. Dat varieert wie degene is die het tijdpad frustreert. Je kunt, als het de regering van Soedan is, denken aan restricties ten aanzien van de Soedanese regering. Op het moment dat het de rebellen betreft, is het een andere zaak. Dan kun je hun ook uitsluiten uiteindelijk van de eindonderhandelingen. Op die manier moet je dus het meest effectieve instrument inzetten ten aanzien van de groep die het betreft.'
Om een fraai anglicisme te gebruiken: een graad (degree) in Jip-en-Janneketaal verdient onze minister nog niet. Ik maakte er uiteindelijk dit stukje van.
Daarbij moet ik eerlijk zeggen dat ik getwijfeld aan de openingszin: 'Nederland sluit deelname aan een toekomstige internationale troepenmacht in Darfur niet uit.' Ik wilde het 'hardste nieuws' weergeven uit het gesprek met Verhagen, maar na het hele geluidsfragment nogmaals te hebben afgeluisterd, bleek nog duidelijker hoe weinig concreets de minister ons uiteindelijk verteld had.
Wat ik schrijf, is geheel waar. Nederland heeft niets uitgesloten, omdat het volgens Verhagen nog niet aan de orde is. Maar aan de andere kant heeft de bewering wel een zeker gehalte van: 'Ik sluit niet uit morgen een bezoek te brengen aan Tadzjikistan.' Het is niet waarschijnlijk, maar uitsluiten doe ik het niet. De kop, die niet van mij komt, gaat nog iets verder: 'Nederland mogelijk naar Darfur'.

Enfin, de dag was nog niet afgelopen. Integendeel. In het perscentrum schreef ik mijn bericht, waarna ik me naar de RER-halte van Etoile (Arc de Triomphe) spoedde. Een halfuurtje later stapte ik uit bij station Laplace in de voorstad Arcueil, net onder Parijs.
Na mijn bezoek aan het kasteel van Chenonceau, waarover ik zoals beloofd nog zal berichten, ontmoette ik schilder Pat Andrea in zijn atelier. Collega Marijn Kruk van Trouw was er ook bij.
De charismatische kunstenaar bleek net zijn 65ste verjaardag te vieren. Na het interview nodigde hij ons uit mee te komen naar het Argentijnse huis op de studentencampus, ofwel de Fondation Argentine in de Cité Universitaire. Daar organiseerden de directrice en enkele Argentijnse vrienden een barbecue voor hem.
Pat Andrea nodigde ons ook uit en zo gebeurde het dat ik met Marijn in een gezelschap belandde van voornamelijk Argentijnse kunstenaars, die luidsprekerij en glasklinken tot een hogere kunst hadden verheven. Uiteraard zijn de wk-finale van 1978 (ik was helaas nog net niet geboren) en de foute vader van Maxima even doorgenomen, terwijl keer op keer de heerlijkste lappen vlees op tafel verschenen.
Ik sloot de avond in stijl af door de RER naar huis te missen en besefte dat ik een mooi beroep heb uitgekozen.

Labels:

dinsdag, juni 12, 2007

Sarkozy aan de wodka? (2)

Geen commentaar, zegt het Elysée tegen uw correspondent


Het is een vreemde kwestie, de twijfelende en glimlachende Sarkozy tijdens een G8- persconferentie in het Duitse Heiligendamm. Zie dit eerdere bericht. Voor de volledigheid plaats ik hier het vervolg. Het gehijg houdt vrij snel op als hij eenmaal verslag doet van zijn ontmoeting met collega Vladimir Poetin. Hij drukt zich niet uit als een dronkaard, hoewel 'la journaliste' (de vermoorde kritische journaliste Anna Politkovskaja) wat vaag overkomt.
Wellicht wilde hij niet riskeren haar naam verkeerd uit te spreken. En hijgde hij omdat hij kwam aanrennen, trappen op moest, en even op adem moest komen. Zijn rare glimlach zou zijn te verklaren door een grap die Poetin hem net verteld had en die weer boven kwam. En zijn vraag Qu'est-ce que vous préférez, que je réponde aux questions? is gewoon wat onhandig. Het zou allemaal kunnen.
Dan blijft het vreemd dat deze conferentie donderdag plaatsvond, in aanwezigheid van tientallen journalisten, maar dat alleen het RTBF-journaal Le 12 minutes melding maakt van het vreemde gedrag van Sarko. Er zijn steeds meer aanwijzingen en voorbeelden dat de Franse pers zichzelf censureert, maar op zo'n grote schaal?
De RTBF was er overigens zelf niet bij. Ik belde ze net om even het en 't ander na te vragen. Zij kwamen de beelden vrijdag tegen bij het materiaal van EVN (Eurovisie), de samenwerkende publieke omroepen van Europa. Een redactielid garandeerde me dat er niets gemanipuleerd was, zoals bij de RTBF-aankondiging van het einde van België.
Op de site van de president valt op dat er beelden beschikbaar zijn van de meeste conferenties, maar niet van die van de G8. Ik heb zojuist ook maar even de persafdeling van het Elysée van Sarkozy gebeld, waar een dame van de persafdeling lachend zei: 'C'est sans commentaire'. Daar worden we ook niet veel wijzer van. Geen commentaar omdat ontkenning de zaak alleen maar pijnlijker maakt, of geen commentaar als stille bekentenis?
Rest nog de vraag of het erg zou zijn als Sarko inderdaad een borrel met Poetin heeft gedronken en daar even van bij moest komen. Om eerlijk te zijn vind ik het Sarko wel een menselijke touch geven die vaak ver te zoeken is. Bovendien kwam hij daarna nog goed uit zijn woorden. Aan de andere kant: moet je met zo'n geduchte gesprekspartner - naar eigen zeggen de laatste democraat sinds het overlijden van Gandhi - riskeren je volledige scherpte te verliezen door te drinken?
Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken.

Labels: , ,

donderdag, mei 03, 2007

We zijn allen Poolse homo's

Waar de Poolse loodgieter van Bolkestein twee jaar geleden tijdens het referendum over de EU-grondwet op weinig sympathie kon rekenen in Frankrijk, gaat het de Poolse homo's beter af. Lees deze bijdrage in Libération van medeoprichter Laurent Dispot van het eerdergenoemde, maar nu niet meer bestaande Homofront voor Revolutionaire Actie (FHAR).
Dispot is nu secretaris van de Heterodoxe Fabriek van Realistische Analyses, die overigens wel mee wil surfen op het succes van de FHAR, aangezien de afkorting niet is veranderd.
Genoeg gekkigheid, wel terecht natuurlijk dat iemand hebt opneemt voor Poolse homo's, die binnenkort geen leraar meer mogen zijn in hun land. Homo-zijn lijkt me überhaupt geen pretje in Polen met die enge gebroeders Kaczyński van de PiS-partij.

Labels: ,

maandag, augustus 07, 2006

Frankrijk en Libanon

Frankrijk en Libanon kennen een lange geschiedenis van vriendschap, die de directe betrokkenheid van Frankrijk bij het huidige conflict goeddeels verklaart. Lees mijn verhaal morgen in de GPD-kranten en volg ook het blog van onze man in Beiroet, Harald Doornbos.

Labels: