woensdag, mei 20, 2009

Y

Ik had al eens gehoord van het dorpje Å in Noorwegen, maar ben er pas net achter dat Frankrijk ook een eenletterplaats heeft: Y, in het departement Somme in het noorden. Y heeft 80 inwoners, Ypsiloniens genoemd. Een daarvan is Robert. Hij vindt het een heel mooi dorp met een kerk, een plein, een sportcafé en een bakker. Leuk aan Y vindt hij dat het een dynamisch dorp is met enorm veel leven in de brouwerij en met stedelijke projecten die behoren tot de belangrijkste van heel Picardië. Minder leuk vindt hij de vervuiling in Y. De belangrijkste Ypsilonien is burgemeester Charles Carpentier, ofwel Karel Timmerman, tenminste, als hij in 2008 herkozen is. Dat kon ik zo gauw niet vinden. Hier nog meer korte geografische namen, waaronder naamgenoot Y in Alaska.

U verlaat Y. Foto: Bruno Deshayes

Labels: ,

dinsdag, september 16, 2008

Esperanto: blijven hopen

PhotobucketFoto: Malias

Ok, lieve lezers, Parijsblog komt weer op gang. Morgen een fotoquiz en de muziek + een fraaie foto van Emile staan ook ingepland. In afwachting van mooie verhalen en spannende belevenissen hier eerst een stukje uit den ouden doos, over Esperanto.

Bonvenon en Bulonjo-ĉe-Maro
In Het Parool van 29 maart 2005
BOULOGNE-SUR-MER – “Bonvenon en Bulonjo-ĉe-Maro,” klinkt het uit de stationsspeakers in het Noord-Franse havenstadje Boulogne-sur-Mer. Vooral grijsaards, al dan niet met een lange baard of sandalen, stappen de trein uit. Tot en met morgen vieren Esperantosprekers uit de hele wereld het eeuwfeest van het officiële bestaan van hun taal. In 1905 vond in dezelfde plaats het eerste ‘universele’ (destijds een modewoord) congres plaats, waarin de regels werden vastgelegd.
In een tijd dat Engels meer dan ooit dé wereldtaal is geworden, blijven de zogenoemde Esperantisten zich daartegen verzetten. Ze vinden het niet eerlijk dat Engelstaligen bevoordeeld zijn bij gesprekken met anderstaligen.
Brian Moon, zelf één van de schaarse Engelse Esperantosprekers, herinnert zich hoe hij in Finland ooit een groepje zakenlui observeerde. “De Finnen hadden duidelijk betere plannen, maar de Engelsman kreeg zijn zin, omdat hij zich beter uit kon drukken,” zegt hij. “Esperanto is een neutrale taal, waardoor iedereen gelijk is.”
Moons vrouw, de Française Claude Nourmont – thuis spreken ze Esperanto – is vice-voorzitter van de Universele Esperanto Vereniging, waarvan het bureau in Rotterdam is gevestigd. Het aantal sprekers wereldwijd is volgens haar moeilijk te schatten. Het zijn er minstens enkele tienduizenden (het aantal leden van de diverse verenigingen) tot naar schatting maximaal vijf miljoen. “Maar dat is wel erg optimistisch,” geeft ze toe.
De taal werd eind negentiende eeuw bedacht door Louis-Lazare Zamenhof uit het stadje Bialystok in het huidige Polen. Toentertijd maakte dat deel uit van Rusland. Thuis sprak hij Russisch, op straat Pools en op school leerde hij Frans, Duits, Latijn en Grieks.
Hij was van mening dat één simpele hulptaal de mensen wereldwijd nader tot elkaar zou brengen. Nog steeds zijn Esperantisten in grote meerderheid idealisten. Nieuwe vriendschappen zijn voor velen een belangrijke reden de taal te leren.
Esperantosprekers roemen de puurheid van hun taal. De woordenschat komt uit Romaanse en in mindere mate uit Germaanse en Slavische talen. Alle regels zijn volstrekt logisch en uitzonderingen bestaan niet. Iemand met een redelijke kennis van Frans, Spaans en/of Latijn, gecombineerd met Engels en Duits, begrijpt de taal vrijwel zonder moeite.
Esperanto wordt nu zelden nog serieus genomen door niet-sprekers, maar kende enkele glorieuzere momenten. In de jaren zestig leerden veel utopisten de taal. De Nederlandse congresganger Hylke Bron (77) herinnert zich nog dat de telefooncellen de taalkeuze Esperanto hadden. “Maar ook toen al dachten we dat het vooral een taal van een vorige generatie was. Dat denkt iedere generatie eigenlijk.”
Na de Eerste Wereldoorlog had de taal een echte mogelijkheid tot doorbraak. De Volkenbond, voorloper van de VN, bestudeerde de mogelijkheid tot gebruik van Esperanto, maar stuitte vooral op Frans verzet. Frans was toen immers nog de dominante taal in de internationale diplomatie.
De ironie wil dat de taal tegenwoordig juist relatief populair is in Frankrijk. Zoals meer van zijn landgenoten ziet Alain Chalm Esperanto als een laatste strohalm tegen de Amerikaanse wereldoverheersing. “Door Engels te spreken halen we het paard van Troje binnen,” zegt hij. Verder kende Esperanto in Oost-Europa vrij veel aanhang, maar sinds de American Dream vijftien jaar geleden ook daar zijn intrede deed, groeit de invloed van Engels snel. Alleen in Hongarije is de taal volgens Nourmont een optioneel eindexamenvak.
Grijze haren overheersen op het congres in Boulogne. De 23-jarige perswoordvoerder Xavier Dewidehem vormt een uitzondering. Internet is volgens hem de nieuwe motor van de taal. Daardoor gaan steeds meer mensen weer Esperanto leren, al is dat moeilijk aan te tonen.
Ook Nourmont ziet mogelijkheden voor de taal, bijvoorbeeld in de EU, waar de spraakverwarring nog groter is geworden met de toetreding vorig jaar van tien landen met negen nieuwe talen. Ze is echter realistisch genoeg te beseffen dat de Europese Parlementsleden niet snel Esperanto zullen spreken. “Maar,” zegt ze, “in 1985 dacht niemand serieus aan de val van de Berlijnse Muur. Die viel vier jaar later toch. Ook wij blijven hopen.”

Labels:

donderdag, april 10, 2008

Calais: voormalig communistisch bastion

Zo ziet een ex-communistisch bastion eruit. Zevenendertig jaar maakten de commi's de dienst uit in het belfort van Calais. Bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen was Calais echter een van de schaarse lichtpuntjes voor regeringspartij UMP, die de macht overnam.

Stadhuis van Calais. Foto: Olivier van Beemen

Labels: ,

vrijdag, april 04, 2008

Bienvenue chez les Ch'tis: 16,7 miljoen bezoekers

De succesfilm Bienvenue chez les Ch'tis (kijk hier voor eerdere berichten) trok inmiddels al 16,7 miljoen Fransen naar de bioscoop, meer dan een op de vier inwoners. De ruim 17 miljoen van La Grande Vadrouille (1966), het grootste Franse bioscoopsucces aller tijden, zijn nu wel erg dichtbij. De bijna 21 miljoen bioscoopkaartjes voor Titanic zijn wellicht te hoog gegrepen, maar wie weet. U hebt overigens nog een recensie van me te goed. Die komt zo snel mogelijk.

Labels: , ,

Het Franse lied: Roken is dodelijk - The tribe of the invicibles


Tja, grappig is het wel: dat er een Franse band is (uit Lille) met de Nederlandse naam 'Roken is dodelijk'. Waar is dat ook: roken is dodelijk. Maar de muziek (van dit liedje in ieder geval) is zeer middelmatig.

Het Franse lied:
Tiken Jah Fakoly - Africain à Paris * Marc Lavoine - Dis-moi que l'amour ne s'arrête pas là * Alfa Rococo - Les jours de pluie (Filles Fragiles) * Sheila - Bang bang * Bénabar - Le Dîner * Mano Negra - Pas assez de toi / Mala vida * Charlotte Gainsbourg - The songs that we sing * La Rue Kétanou - Des cigales dans la fourmilière * Têtes Raides - Saint-Vincent * Dave - Vanina * Saez - Jeune et con * France Galle - Ella, elle l'a * Louise Attaque - Je t'emmène au vent * Indochine - L'aventurier * Abd Al Malik - Gibraltar * Olivia Ruiz - La femme chocolat * Jean-Michel Jarre - Oxygène * Zebda - Je crois que ça va pas être possible * Johnny Hallyday - Que je t'aime * Les fatals Picards - L'amour à la française * Noir Désir - Le vent nous portera * Alain Souchon - Le baiser * Cali - C'est quand le bonheur ?

Labels: , , , ,

zondag, maart 30, 2008

Alle Fransen positief over Noord-Frankrijk?

Nee, één groepje voetbalsupporters van Paris Saint Germain verzet zich tegen de hype rond de Ch'tis, de nieuwe knuffelberen van Frankrijk. Tijdens de finale van de Coupe de la Ligue in het Stade de France gisteren verwelkomden ze het voetbalteam uit Lens (dat in tegenstelling tot Bergues wel echt in het Ch'ti-gebied ligt) met het spandoek: 'Pedofielen, werklozen en inteelt: Bienvenue chez les Ch'tis' (foto van France 3 bij Lepost.fr).
PSG won de beker (2-1) maar krijgt waarschijnlijk ook een zware straf. De club heeft een reputatie op het gebied van supporters die zich misdragen. De voorzitter PSG bood zijn excuses aan en zei dat zijn plezier goeddeels vergald was door de actie.

Labels: , , ,

zaterdag, maart 22, 2008

Bienvenue chez les Ch'tis - Groeten uit Bergues

Frankrijk is in de ban van de Ch'tis (spreek uit: sjti), sympathieke noorderlingen die normaal gesproken vooral geassocieerd worden met werkloosheid, drank, Front National en overgewicht. Hun plotselinge populariteit danken zij aan de bioscoophit Bienvenue chez les Ch'tis. Afgelopen zaterdag bezocht ik met fotograaf Ilse Leenders Bergues, het stadje waar de film is opgenomen. Hier ons verslag. Meer nieuws op Ch'tiNN.

Postbode Bernard Bolle van Bergues. Geen rol in Les Chti's, toch cultfiguur. Toen we hem voor het eerst zagen, werd hij gevolgd door eem cameraploeg. Toeristen willen massaal met hem op de foto.

Nicolas en Jean-Claude uit Duinkerken. Hebben Bienvenues chez les Ch'tis niet gezien. Overwegen te kijken 'als hij op cassette uitkomt'. Houden meer van carnaval. Hebben zich netjes aangekleed, omdat J-C's 22-jarige zoon vandaag trouwt. Daar blijft J-C nuchter onder. 'Dat moest een keer gebeuren.'

Gids Jacques Martel tijdens de Ch'ti Tour. Hier bij het huis van postbode Antoine (Dany Boon) en zijn moeder. Eerder liet hij ons 'de kerk zien die wel heel mooi is, maar helaas niet in de film voorkomt'. Speelt carillon, net als Antoine. Is wethouder cultuur en communicatie en had verdere politieke ambities. Maar dat wist u al.

Café 'In het Universum' aan de Place de la République van Bergues. Uitbater Alain Védrine komt net als postbode Philippe Abrams in Les Ch'tis uit de Provence en had dezelfde vooroordelen tegen het noorden. Wil nu niet meer terug naar het zuiden. Is nog wel fan van Olympique Marseille.

De Ieperstraat in Sint-Winoksbergen (Bergues). We zijn hier in Vlaanderen, waar de Ch'tis eigenlijk helemaal niet vandaan komen. Die wonen meer naar het oosten richting Rijssel (Lille) en naar het zuiden richting Lens en Béthune. Hun taal, Ch'ti, is een andere naam voor het Picardisch en heeft ook sprekers in België.
In Bergues vonden wij niemand die zich aan deze geografische onjuistheid ergerde, aangezien de publiciteit het stadje bekendheid, toeristen en inkomsten oplevert. Toch zijn er enkele Vlamingen die niet blij zijn met de Ch'ti-isering van hun gebied. Hun grieven leest u hier.


Lunch in Bergues: patat-frikandel.

De Waalse familie De Geyter op bezoek in Bergues. Vader De Geyter, werkzaam bij de Navo, staat erop Vlaams met ons te praten. Hij hoopt dat de film ook snel in Nederland te zien is, wat volgens distributeur Pathé het geval zou moeten zijn. Raadt ons verder de film Disco aan, die op 2 april uitkomt. Hoe/waar De Geyter hem toch al zag, bleef onbekend.

Labels: , ,

donderdag, maart 20, 2008

Bienvenue chez les Ch'tis: 12,5 miljoen fans

De teller van de Franse kaartverkoop staat na drie weken op 12,5 miljoen. Een op de vijf Fransen is naar de bioscoop gegaan voor Bienvenue chez les Ch'tis, een sypmathieke film van Dany Boon over de gastvrijheid in Noord-Frankrijk.
Volgens kenners maakt de film zelfs een kans La Grande Vadrouille te verdringen van de eerste plaats van best bezochte Franse film aller tijden (17 miljoen bezoekers) Wellicht kan het aantal bezoekers zelfs titanische proporties aannemen (Titanic trok in Frankrijk bijna 21 miljoen bezoekers).
Afgelopen zaterdag reisde ik af naar Noord-Franse Bergues, het plaatsje waar de film is opgenomen, waarvan u hier alvast een voorproefje zag. Binnenkort een uitgebreid verslag op mijn blog.

Labels: , ,

zondag, december 02, 2007

Patrick Kluivert in het Franse hoge noorden

IJskoud is het in het noodstadion Stadium Lille Métropôle in de voorstad Villeneuve d'Ascq net buiten Lille (Rijsel voor de Vlamingen). Spelers en supporters wachten al jaren op een nieuw stadion, maar dat komt er maar niet. Tot die tijd zijn ze aangewezen op een veredelde atletiekarena buiten de stad.
Wanneer ik met een Engelse vriend naar binnen wil lopen, houdt een steward ons tegen als hij onze kaartjes ziet. 'Dit is de ingang voor les places de merde (de kutplaatsen), jullie hebben een goede plek, daar verderop.' Heerlijk, die Noord-Franse eerlijkheid.
Onze betere plek blijkt in ieder geval overdekt, wat in de stromende regen geen overbodige luxe is. Wij rillen al van kou en hebben enigszins te doen met de toeschouwers op de kutplaatsen.
Ik ben afgereisd omdat de wedstrijd ook een Nederlands tintje heeft: Patrick Kluivert (Lille) tegen Boudewijn Zenden van Olympique Marseille. Dat team wordt bovendien gecoacht door de halve Nederlander Eric Gerets (ex-PSV). Na mijn mindere ervaring vorige week, twijfelde ik even of ik wel moest gaan, maar ik besloot dat het een aardige afleiding is.
Gerets houdt Zenden deze avond op de bank, maar Kluivert speelt gelukkig wel. En hij scoort zowaar, zijn eerst velddoelpunt sinds hij voor Lille OSC uitkomt. Marseille komt snel terug door Niang, waarna de wedstrijd verder nauwelijks om aan te zien is. Het commentaar van mijn vriend over Kluivert is redelijk positief. He was the only player in his team who looked remotely like a football player.
In het perszaaltje komt een twintigtal journalisten na afloop samen voor de persconferenties van Gerets en Claude Puell, de trainer van Lille. Ik vind persconferenties nooit zulke fijne situaties, maar durf Gerets toch een vraag te stellen. Ik vraag hem wat hij van het niveau en de speelwijze vindt van de Franse competitie (die is in mijn ogen bijzonder saai, defensief en niet bijster hoogstaand, maar dat zeg ik niet).
Gerets antwoordt vermoeid dat hij die vraag al 25 keer heeft beantwoord, maar dat hij het nog wel een 26ste keer wil doen. Hij vindt de ligue un van hoog niveau en vooral technisch zeer interessant.
Dan komen de eerste spelers binnendruppelen achter een soort hekje in de zaal, waardoor ze gescheiden blijven van het journaille. Ik vraag een jonge vrouw of zij weet om welke spelers het gaat, maar ze blijkt een sportverslaggeefster uit Nederland, die voor Spits hetzelfde idee had als ik.
Zenden komt niet, maar Kluivert verschijnt strak in het pak het perszaaltje. Hij oogt enthousiast en lijkt behoorlijk afgevallen de laatste tijd. We hebben een aardig gesprekje, maar helaas slaag ik er niet in hem binnen korte tijd politiek incorrecte uitspraken te ontlokken. Hij ziet het nietige, deprimerende Lille (mijn woorden) als 'nieuwe uitdaging'. Nu hij heeft laten zien goed te kunnen voetballen voor grote clubs, wil hij dat ook laten zien bij een kleinere club.
Hij zegt het verder goed naar zijn zin te hebben en heeft nog steeds de ambitie voor het Nederlands elftal te spelen. Hij hoopt vooral te schitteren met de Olympische ploeg in Peking volgend jaar.
Het uitgebreide verslag staat morgen in (een deel van) de regionale kranten.

Labels: , , ,

maandag, november 12, 2007

Dromen van Europa

Overleven in de jungle van Calais

'We willen leven als Europeanen,' vertelt een jonge Afghaan me. Zeven maanden is hij onderweg geweest van Kaboel naar Calais in Noord-Frankrijk. Negenduizend euro heeft hij aan een mensensmokkelaar betaald. En nu bevindt hij zich op 30 kilometer van zijn reisdoel, Engeland.
De laatste etappe is echter een van de lastigste, omdat de controle bijzonder strikt is. Toch slagen vrijwel alle illegale immigranten - vaak na tientallen pogingen - erin het beloofde land te bereiken. Tot die tijd wonen ze, volgens schattingen gemiddeld zo'n drie maanden, in de jungle. Zo noemen ze de bossen in en rond Calais tegenwoordig toepasselijk. Ik ging er vandaag kijken en was diep onder de indruk. Dromen van Europa...
Deze week volgt een verslag in de regionale kranten en meer op mijn blog.

Labels: , ,

zondag, juni 03, 2007

Kunstpaviljoens en ferryschepen

Haven van Dover

Erg druk de laatste dagen, met verhalen, vrienden op bezoek en helaas weinig tijd voor blogberichten. De komende drie dagen ben ik op reportage, maar zal ik wel weer berichtjes proberen te schrijven.
Wat is er intussen gebeurd in Parijs? Dat is niet mis. Allereerst timmert architectenvriend Jelle Feringa weer eens aan de weg. Hij heeft met zijn collega's van bureau EZCT een competitie gewonnen die hem in staat stelt een kunstgalerij (Pavillon Seroussi) te bouwen in Meudon, net buiten Parijs. Enige addertje onder het gras is dat hij ex aequo gewonnen heeft, er moet dus nog een definitieve keuze worden gemaakt. Maar vier andere geduchte concurrenten zijn in ieder geval afgeschud. De ontwerpen worden op dit moment tentoongesteld in La Maison Rouge, een sympathiek centrum voor hedendaagse kunst nabij Bastille. Jelles vriendin, fotografe Ilse Leenders, blijft niet achter en exposeert dezer dagen in de basement van het oude postgebouw bij het Centraal Station van Amsterdam.
Verder maakte ik een reportage over de problemen van Eurotunnel, dat steeds weer op de rand van een faillissement balanceert. Na een schuldsanering kan de exploitant van de spoortunnel op het Kanaal er weer even voort. Een van de problemen voor de tunnel is dat experts er bij de opening in 1994 vanuit gingen dat de ferrymaatschappijen zouden verdwijnen.
Dat bleek echter allerminst het geval. Tussen Calais en Dover gaan dagelijks nog steeds 50 vaarten heen en terug. Resultaat van de concurrentiestrijd is dat je met een beetje mazzel bijna schandalige bodemprijzen betaalt. Ik ging woensdag even op en neer met P&O Ferries voor 6 euro. Veel passagiers vinden het veel aangenamer anderhalf uur op de boot te zitten dan een halfuurtje in een gesloten treinwagon. Morgen staat het verslag in (een deel van) de regionale dagbladen.
Verder schreef ik de afgelopen dagen onder meer over de politieke incorrectheid van Asterix, hypotheekrenteaftrek in Frankrijk en le Hollandais mystérieux Erik de Vlieger die voor de rechter moet verschijnen. U leest het allemaal in Elsevier en in de GPD-kranten. Nu moest ik maar eens gaan slapen, de TGV van 6.20 wacht morgen niet, vrees ik.

Labels: , ,

zondag, april 29, 2007

Twee kanten van het Kanaal

Ik was vrijdag in Londen voor een repo over de naar schatting 300.000 Fransen die hun geluk zoeken (en vaak vinden) aan de overzijde van het Kanaal. Met de hogenselheidstrein Eurostar is het slechts 2:35 uur rijden vanaf Parijs. Hoewel het Engelse wonder ook een keerzijde heeft, is het contrast tussen het Franse pessimisme en het Engelse optimisme groot. Dinsdag staat mijn verslag uit Londen in de kranten, lees in De Stentor mijn (ingekorte) verhaal over economische malaise in Noord-Frankrijk.

Labels: ,

vrijdag, februari 23, 2007

Carnaval à Dunkerque (2)



Foto's: Olivier van Beemen

En nog een paar foto's van het carnaval vorig jaar in de zaal La Poudrière in het voorstadje Leffrinckoucke bij Duinkerken.

Labels: ,

donderdag, februari 22, 2007

Carnaval in Duinkerken

Carnaval in Duinkerken, Leffrinckoucke. Foto's: Olivier van Beemen

Het is carnaval. Ik weet niet precies hoe het in Nederland zit (heb me daar altijd vrij ver van gehouden), maar hier duurt dat feest zo'n drie weken. Hoofdcentra zijn de uiterste zuidoosthoek, Nice, en de uiterste noordwesthoek, Duinkerken (Dunkerque in het Frans). Vorig jaar heb ik een verhaal gemaakt over het feest in het plaatsje Leffrinckoucke bij Duinkerken, georganiseerd door de Halles Bardes (Hellebaarden). Deze - vrij legendarische - foto's (al zeg ik het zelf) plaatste ik vorig jaar al op mijn weblog, maar zijn op onverklaarbare wijze verdwenen. Zo heeft het wereldwijde web wel vaker verrassingen in petto, maar daar zijn voldoende andere sites aan gewijd.

Wellicht vraagt u zich af hoe het eigenlijk zit met al die Vlaamse woorden. Spreken ze daar in Noord-Frankrijk nog Vlaams? Daarover schreef ik twee jaar geleden een verhaal voor Elsevier en Knack dat de nieuwsbrief Orde van den Prince van het Vlaams-Nederlands Genootschap voor Taal en Cultuur online herpubliceerde. Zonder mijn toestemming, voor zo ver ik weet, maar goed, wellicht wel met die van Knack... Hoe dan ook, het verhaal De laatste kreten van Uylenspiegel staat hier, op bladzijde 10 en 11.

Labels: ,

woensdag, februari 21, 2007

Voetbal in Lens


Filmpje van omstreden doelpunt van Ryan Giggs (Manchester United) tegen Lille.
Via You Tube van Arabische tv-zender.


Lens is een weinig aantrekkelijke stad. Terecht dat ze een dependance krijgen van het Louvre, die in 2009 moet openen. Deze maand waren er enkele financiële problemen, maar die zouden nu weer zijn opgelost. Zie ook dit bericht. De Lensois zullen raar opkijken wanneer er binnenkort Japanners in de stad gesignaleerd zullen worden.
Tot die tijd is voetbal in Lens een stuk belangrijker dan kunst. Niet voor niets heeft de stad een stadion met meer zitplaatsen (41.809) dan inwoners (35.200). Ik was gisteravond in het Stade Félix Bollaert voor de voetbalwedstrijd in de Champion's League tussen LOSC (uit Lille) en Manchester United, met een Engelse vriend die groot fan is van Van der Sar en zijn kameraden. We hadden kaarten tussen de Franse supporters geregeld.
Een aardige wedstrijd, met twee hoogtepunten: een afgekeurd doelpunt van de enige aanvaller van Lille, met de onvergetelijke naam Odemwingie, waarbij de reden voor afkeuring vanaf de tribune een raadsel was. En een vrije trap van Ryan Giggs (filmpje), die de bal volgens de Lillois te vroeg nam, waarna de Fransen overwogen de wedstrijd te boycotten. 'Heerlijk, er gaat niets boven een omstreden, onterechte overwinning,' concludeerde mijn vriend na afloop.
Op weg van het stadion richting centrum hebben we nog gewerkt aan de vrede tussen de volkeren, door een arm over de schouder van een jongen te leggen die graag wilde bewijzen dat de Fransen wel degelijk progressie boeken in het Engels. 'Fuck you English', begroette hij ons.
Tegen de verwachting in antwoordden wij op vriendelijke toon in de taal van Molière en vertelden hem dat wij ook vonden dat de goal van Lille onterecht was afgekeurd, waarop hij - op zijn manier - zijn excuses aanbood en zei dat hij zo baalde dat de rijke club het voordeel krijgt van de scheidsrechter. Dat was overigens een Nederlander, Eric Braamhaar, die zich niet bijzonder populair heeft gemaakt in Noord-Frankrijk. 'Arbitre enculé' schalde het minutenlang door het stadion, vrij vertaald: hij is een hondenlul.

Noord-Franse stad Lens. Foto: Olivier van Beemen

Labels: , ,

vrijdag, januari 19, 2007

Kaarten voor risicowedstrijd in Frankrijk

Feyenoord is nu toch uitgesloten van de Uefacup als straf voor de supportersrellen in Nancy, op 30 november vorig jaar. Of die sanctie terecht is of niet, vind ik lastig te beoordelen, maar dat hoef ik gelukkig ook niet.
Zonder het gedrag van de hooligans goed te praten, stelde de directie van Feyenoord ook vraagtekens bij de regeling van kaartverkoop in Nancy. 'Meteen na de loting hebben we Nancy gewaarschuwd om geen tickets in de vrije verkoop aan Nederlanders te verkopen,' zei financieel directeur Onno Jacobs vlak na de rellen. Dat gebeurde toch, onder meer aan hooligans die in Nederland een stadionverbod hebben.
Hoewel ik het zeer prijzenswaardig vind, dat je in Frankrijk gewoon een kaartje kunt kopen voor een voetbalwedstrijd, zonder dat je daar allerlei clubcards voor nodig hebt, is het de vraag of de verkoop in Frankrijk niet iets te vrij is.
Met Engelse vriend James, groot fan van Manchester United ga ik 20 februari naar de wedstrijd tussen zijn favoriete team en het Franse LOSC uit Lille. Die wedstrijd wordt gespeeld in het Noord-Franse stadje Lens, dat een stadion heeft waar meer mensen inpassen dan het stadje inwoners heeft.
Zo gebeurde dat enkele jaren geleden precies hetzelfde: zelfde teams, zelfde plaats. Het ging er hardhandig aan toe, vertelde James me, die er toen ook al bij was. Opstootjes, hard optreden van de politie, dat werk.
Frankrijk is de afgelopen maanden herhaaldelijk met voetbalgeweld geconfronteerd geweest: behalve Nancy was er ook een supportersrel in Parijs, net buiten het stadion van PSG. Daarbij viel zelfs een dode te betreuren. Toch is het nog steeds eenvoudig een kaartje te kopen.
Ok, je moet ervoor naar Lille, maar een beetje fan draait daar zijn hand niet voor om. Bij aanschaf van de kaartjes werd mij niet om legitimatie gevraagd. Ze vroegen alleen waar ik vandaan kwam. Zonder problemen kocht ik drie kaarten voor de wedstrijd, waarbij ik met James en nog een Engelse vriend van hem zal vertoeven tussen de Franse supporters.
Wij zullen er in ieder geval geen misbruik van maken, dat is beloofd.

Labels: ,