woensdag, maart 31, 2010

Gainsbourg (vie héroïque)


Afgelopen maandag eindelijk Gainsbourg (vie héroïque) gezien, u weet wel, de film die mijn kapper David ertoe verleidde Venetiaans blonde lokken in te ruilen voor die van Laetitia Casta en die inmiddels ook in Nederland draait. Regisseur Joann Sfar voert het muzikale succes en Gainsbourgs obsessie voor mooie beroemde vrouwen (Juliette Gréco, Brigitte Bardot, Jane Birkin) vooral terug op wraak. Wraak op de Jodenster die hij moest dragen in zijn jeugd in Parijs en wraak op zijn tête de chou, zijn lelijke 'bloemkoolhoofd'. Sterk verhaal. Goede keus van de regisseur om niet uitputtend te willen zijn (we missen beroemde provocaties als "I said I want to fuck her" met Whitney Houston, Gainsbourg die de belastingdruk uitlegt door een biljet van 500 francs te verbranden en het liedje Lemon Incest, met dochtertje Charlotte). In plaats daarvan legt de regisseur de nadruk op de angsten van Gainsbourg en zijn eenzaamheid. Normale gesprekken heeft hij in de hele film eigenlijk alleen met een imaginaire dubbelganger met een megahaakneus. Hij is een soort slecht geweten die hem enerzijds succes brengt, maar dat ook helpt af te breken.

Mooie recensie bij Les Inrockuptibles, NRC slaat voor één keer de plank mis. Mijn oordeel: ****

Labels: , ,

donderdag, augustus 13, 2009

Amélie Poulain favoriete Franse film

Met een ruime meerderheid hebben Parijsbloglezers Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain tot favoriete Franse film verkozen. Verder bestaat er waardering voor Bienvenue chez les Ch'tis, La Haine, A bout de souffle en Les choristes. Binnenkort weer een nieuwe peiling.

Labels: ,

donderdag, mei 21, 2009

Amélie Poulain en de Choristes

De strijd om de favoriete film der Parijsbloglezers gaat vooralsnog tussen Amélie "bambi-ogen' Poulain en de koorknaapjes. Voici een liedje uit beide films.


Labels: ,

donderdag, mei 14, 2009

Wat is uw favoriete Franse film?


Het 62ste filmfestival in Cannes is begonnen, tijd voor een filmpeiling. Stem in de zijbalk op uw favoriete Franse film. Duidelijke selectiecriteria zijn er niet of het moeten zijn: persoonlijke voorkeur, mijn inschatting van Nederlandse smaak en willekeur. Laat vooral weten waarom u op welke film stemt en welke u mist.

Labels: ,

maandag, maart 09, 2009

Voyage au bout de la nuit

Eugénie, Cassandre, Amandine, Christelle, Clémence, Anaïs. Het zijn de namen van de nachtmeisjes van de Franse commerciële zender Direct 8, eigendom van Vincent Bolloré. Dat is een van de mediavriendjes van Nicolas Sarkozy. Het was Bolloré die de president vlak na zijn verkiezingsoverwinning zijn jacht La Paloma ter beschikking stelde, dat ronddobberde voor de kust van Malta. En moest die arme Sarko daarheen met een lijnvlucht van Air Malta? Neen, Bolloré had ook nog wel een privé-jet dat de président élu mocht gebruiken.
Ik dwaal af. Wat doen de nachtmeisjes van Direct 8 tussen drie en zes? Kunnen hun activiteiten het daglicht niet verdragen? Welnu, zij lezen boeken voor. Soms een hele novelle, of een boek in delen. Stendhal, Chateaubriand, Dickens: literaire klassiekers waarvoor Bolloré niet in de buidel hoeft te tasten om de rechten te kopen. Vannacht en de komende twee nachten staat Le comte de Monte-Cristo op het programma, van Alexandre Dumas. Er schijnen overigens ook nachtjongens te zijn, maar op de programmering voor de komende dagen en op de fansite van Films7.com komen ze niet voor. Het voorleesprogramma heeft de mooie naam: Voyage au bout de la nuit.

Over voorlezen gesproken: de première van de verfilming van de prachtige roman De Voorlezer van Bernard Schlink laat in Frankrijk even op zich wachten. Volgens dit blog heeft TFM, de Franse distributeur van zender TF1 (ook onder leiding van een vriendje van Sarko), een financieel conflict met de Amerikaanse distributeur. De premièredatum van The Reader met de bekroonde Kate Winslet is daarom nog steeds onbekend.

Foto: Films7.com

Labels: , , ,

zaterdag, februari 28, 2009

Séraphine, koningin van de Césars

Séraphine was de compromisfilm die ik afgelopen najaar met mijn Franse vriendinnetje zag in een bioscoop bij Bastille. Ik geloof dat ik liever naar Entre les Murs wilde en zij liever helemaal niet. Entre les Murs heb ik nog steeds niet gezien, wat je gerust gênant kunt noemen. Over het vriendinnetje, inmiddels al lang weer uit, schrijf ik nog wel eens een roman. Het gaat nu om Séraphine.
Die heeft gisteren namelijk zeven Césars, de Franse tegenhanger van de Oscar, veroverd. 'Séraphine et Yolande Moreau raflent les Césars', zeggen de Fransen over zo'n grootse triomf (hier Le Monde), wat ik altijd een rare werkwoordkeuze vind, omdat de eerste betekenis van rafle 'razzia' is. Bon, het ging dus om Séraphine.
Dat is een sympathieke film over de poetsvrouw Séraphine Louis (1864-1942), artiestennaam Séraphine de Senlis (gespeeld door Yolande Moreau), die laat zien hoe ver je het met doorzettingsvermogen, een aan waanzin grenzende passie en een beetje geluk kunt schoppen. Midden in de nacht maakt ze schilderijen die ontdekt worden door de Duitse verzamelaar Wilhelm Uhde, in wiens Franse vakantiehuis Séraphine schoonmaakt. Uhde ziet in Séraphine een vertegenwoordigster van art naïf.
De beelden van Moreau die iedere dag weer een kilometerslange wandeling maakt van haar bescheiden huisje naar de villa's van de rijken waar ze schoonmaakt, zijn onvergetelijk. Door een riviertje, over uitgestrekte weilanden en donkere bossen voert het. (Spoileralert) Twee wereldoorlogen doen Séraphine weinig goed. WO I dwingt haar beschermheer terug te gaan naar Duitsland. Na de oorlog komt hij nog wel terug, maar de relatie tussen beiden zal nooit meer dezelfde zijn. In WO II belandt ze in een inrichting, waar ze roemloos sterft.
De film won onder meer de César voor de beste film, de beste actrice en het beste originele scenario. Andere winnaars zijn Vincent Cassel (beste acteur in Mesrine) en Waltz with Bashir (geen Oscar, maar nu dus wel César voor de beste internationale film). Alle winnaars ziet u hier. Werk van Séraphine Louis is onder meer te zien in Musée Maillol in Parijs.

Labels:

woensdag, december 24, 2008

Nieuwe Woody Allen wellicht in Parijs

'Een kleurrijke, charmante, surrealistische komedie', die wil Woody Allen vanaf komende zomer in Parijs gaan maken. 'Tenminste, als ik slaag. Anders is het gewoon saai', zei hij gisteren tegen de Franse pers.
Woody Allen, over wie wel wordt gezegd dat hij films kan blijven maken dankzij het Franse publiek dat hem nooit in de steek laat, is met zijn jazzband op een Europese tournee en speelt morgenavond in Parijs.
Hij wilde al eerder in Parijs draaien, maar de kosten waren te hoog. Minister van Cultuur Christine Albanel kondigde gisteren aan dat het voortaan goedkoper wordt films te schieten in Parijs, dankzij een belastingvoordeel. Dat is goed voor het imago van de stad. Films als Da Vinci Code en Marie Antoinette trokken veel toeristen.
Albanel: 'Iedereen weet dat steden in de films van Woody Allen een personage op zich zijn en het zou voor Parijs een groot geluk zijn als het een personage wordt in zijn volgende film.

Brooklyn, NYC. Foto: wallyg

Labels: ,

maandag, september 08, 2008

De Ch'tis eindelijk in Nederland

Photobucket
Fritkot van Bergues. Foto: Ilse Leenders

De Franse kaskraker Bienvenue chez les Ch'tis, een warm portret van de bewoners van Noord-Frankrijk, komt donderdag in Nederland uit. De film is er uiteindelijk net niet in geslaagd Titanic te verdringen als bestbezochte film aller tijden in de Franse bioscoop (20,3 miljoen tegen 20,7). Volgens een woordvoerder van distributeur Pathé was dat wel gebeurt als er niet zo massaal gedownload werd.
Lees hier mijn berichten over de hype rond de Ch'tis.

Labels: , ,

woensdag, april 16, 2008

Twee premières voor Bienvenue chez les Ch'tis

Hollywood maakte afgelopen maandag kennis met de Franse succesfilm Bienvenue chez les Ch'tis, het Elysée van Sarkozy dinsdag. Dat vind ik overigens tamelijk laat: je zou als president toch eerder moeten weten waarover 18 miljoen van je landgenoten zo lyrisch zijn. Een eerder beloofde recensie van deze film komt er echt aan...

Labels: , ,

vrijdag, april 04, 2008

Bienvenue chez les Ch'tis: 16,7 miljoen bezoekers

De succesfilm Bienvenue chez les Ch'tis (kijk hier voor eerdere berichten) trok inmiddels al 16,7 miljoen Fransen naar de bioscoop, meer dan een op de vier inwoners. De ruim 17 miljoen van La Grande Vadrouille (1966), het grootste Franse bioscoopsucces aller tijden, zijn nu wel erg dichtbij. De bijna 21 miljoen bioscoopkaartjes voor Titanic zijn wellicht te hoog gegrepen, maar wie weet. U hebt overigens nog een recensie van me te goed. Die komt zo snel mogelijk.

Labels: , ,

donderdag, april 03, 2008

Het Frans (Duitse) lied: Tony Holiday - Tanze Samba mit mir


Briljant fragment uit Gouttes d'eau sur pierres brûlantes van François Ozon. Van een betrouwbare bron vernam ik ooit dat de regisseur aan Dave gedacht heeft in de rol van Bernard Giraudeau (de autoritaire man). Hoewel ik Dave bijzonder waardeer, denk ik dat Ozon de juiste keuze heeft gemaakt.

Labels: , , ,

zaterdag, maart 22, 2008

Bienvenue chez les Ch'tis - Groeten uit Bergues

Frankrijk is in de ban van de Ch'tis (spreek uit: sjti), sympathieke noorderlingen die normaal gesproken vooral geassocieerd worden met werkloosheid, drank, Front National en overgewicht. Hun plotselinge populariteit danken zij aan de bioscoophit Bienvenue chez les Ch'tis. Afgelopen zaterdag bezocht ik met fotograaf Ilse Leenders Bergues, het stadje waar de film is opgenomen. Hier ons verslag. Meer nieuws op Ch'tiNN.

Postbode Bernard Bolle van Bergues. Geen rol in Les Chti's, toch cultfiguur. Toen we hem voor het eerst zagen, werd hij gevolgd door eem cameraploeg. Toeristen willen massaal met hem op de foto.

Nicolas en Jean-Claude uit Duinkerken. Hebben Bienvenues chez les Ch'tis niet gezien. Overwegen te kijken 'als hij op cassette uitkomt'. Houden meer van carnaval. Hebben zich netjes aangekleed, omdat J-C's 22-jarige zoon vandaag trouwt. Daar blijft J-C nuchter onder. 'Dat moest een keer gebeuren.'

Gids Jacques Martel tijdens de Ch'ti Tour. Hier bij het huis van postbode Antoine (Dany Boon) en zijn moeder. Eerder liet hij ons 'de kerk zien die wel heel mooi is, maar helaas niet in de film voorkomt'. Speelt carillon, net als Antoine. Is wethouder cultuur en communicatie en had verdere politieke ambities. Maar dat wist u al.

Café 'In het Universum' aan de Place de la République van Bergues. Uitbater Alain Védrine komt net als postbode Philippe Abrams in Les Ch'tis uit de Provence en had dezelfde vooroordelen tegen het noorden. Wil nu niet meer terug naar het zuiden. Is nog wel fan van Olympique Marseille.

De Ieperstraat in Sint-Winoksbergen (Bergues). We zijn hier in Vlaanderen, waar de Ch'tis eigenlijk helemaal niet vandaan komen. Die wonen meer naar het oosten richting Rijssel (Lille) en naar het zuiden richting Lens en Béthune. Hun taal, Ch'ti, is een andere naam voor het Picardisch en heeft ook sprekers in België.
In Bergues vonden wij niemand die zich aan deze geografische onjuistheid ergerde, aangezien de publiciteit het stadje bekendheid, toeristen en inkomsten oplevert. Toch zijn er enkele Vlamingen die niet blij zijn met de Ch'ti-isering van hun gebied. Hun grieven leest u hier.


Lunch in Bergues: patat-frikandel.

De Waalse familie De Geyter op bezoek in Bergues. Vader De Geyter, werkzaam bij de Navo, staat erop Vlaams met ons te praten. Hij hoopt dat de film ook snel in Nederland te zien is, wat volgens distributeur Pathé het geval zou moeten zijn. Raadt ons verder de film Disco aan, die op 2 april uitkomt. Hoe/waar De Geyter hem toch al zag, bleef onbekend.

Labels: , ,

donderdag, maart 20, 2008

Bienvenue chez les Ch'tis: 12,5 miljoen fans

De teller van de Franse kaartverkoop staat na drie weken op 12,5 miljoen. Een op de vijf Fransen is naar de bioscoop gegaan voor Bienvenue chez les Ch'tis, een sypmathieke film van Dany Boon over de gastvrijheid in Noord-Frankrijk.
Volgens kenners maakt de film zelfs een kans La Grande Vadrouille te verdringen van de eerste plaats van best bezochte Franse film aller tijden (17 miljoen bezoekers) Wellicht kan het aantal bezoekers zelfs titanische proporties aannemen (Titanic trok in Frankrijk bijna 21 miljoen bezoekers).
Afgelopen zaterdag reisde ik af naar Noord-Franse Bergues, het plaatsje waar de film is opgenomen, waarvan u hier alvast een voorproefje zag. Binnenkort een uitgebreid verslag op mijn blog.

Labels: , ,

zondag, januari 13, 2008

Avant-première Asterix en de Olympische Spelen


Samuel le Bihan en vriendin; Michaël Schumacher en Adriana Karembeu. Alle foto's: Stefan de Vries

Met jetset-bling-bling-president Sarkozy zou je bijna vergeten dat er ook nog echte Franse sterren zijn. Vanavond kwam een groot aantal van hen samen aan de Champs Elysées in de bioscoop van Gaumont. Daar was de avant-première van de film Astérix et les Jeux Olympiques, de duurste Franse film aller tijden. Uiteraard was uw verslaggever daar ook bij. Gaat het weer een beetje, meneer Dröge?
Eerst het slechte nieuws: de film heb ik niet gezien, dus over de kwaliteit kan ik nog niet oordelen. Met de persbadge beperkte mijn gebied zich tot een soort voorgeborchte waar sterren even langsliepen, op de foto gingen en een kort praatje maakten. De filmzaal kwam je er echter niet mee in.
Dan het goede nieuws: ondanks dat ik niet op de perslijst stond omdat ik te laat op de hoogte was van dit evenement, heb ik mij samen met collega De Vries (de man achter de foto's bij dit bericht) toch naar binnen weten te praten. Jaren ervaring in Frankrijk beginnen zich cash uit te betalen: 'nee' verandert na lang aandringen en niet weggaan vaak in 'ja'.
Zodoende zagen we alle sterren en sterretjes (talrijke idol-typjes van wie we geen idee hadden wie ze waren) langsparaderen: de pokerverslaafde zanger Patrick Bruel, Benoît C'est arrivé près de chez vous Poelvoorde (Brutus in de film), acteur Vincent Cassel (helaas zonder eega Monica Belluci). Voormalig cultuurminister Jack Lang liet ook nog even het gezicht zien, net als 'sternieuwslezer' PPDA (Patrick Poivre d'Arvor). Dave zou zich ook als een vis in het water gevoeld hebben, maar liet dit keer even schieten.
Ook wat betreft vrouwelijk schoon kwamen we weinig tekort. Er was klasse, met actrice Hélène de Fougerolles en met de vriendin van Franck Lebosc (Assurancetourix), er was blond met spelersvrouw Adriana Karembeu en Vanessa Hessler (speelt prinses Irina, is verder bekend van een reclamecampagne voor internetaanbieder Alice) en in de categorie 'weinig aan de verbeelding overlaten' was er de vriendin van acteur Samuel le Bihan, die het in een geïllustreerde encyclopedie niet slecht zou doen bij het kopje: diep decolleté.
Voorts zagen we voormalig autoracekampioen Michael Schumacher (Schumix) passeren in een compleet ridicule leren outfit met bontkraag, schreeuwde de 2 meter 10 lange Britse geweldenaar Nathan Jones (Humungus) er lustig op los en doken alle camera's massaal op Alain Delon (Julius Caesar). Oud-voetballer Zinedine Zidane (Numérodix), tennister Amélie Mauresmo (Amélix) en basketballer Tony Parker (Tonus Parker), die ook rolletjes hebben, kwamen niet over de rode loper. Ook Gérard Depardieu (Obelix) liet het afweten.
Gelukkig was Uderzo, geestelijk vader van Asterix, er dan weer wel bij, net als de nieuwe Asterix zelf, Clovis Cornillac. Die moet Christian Clavier, Asterix in de eerste twee speelfilms, doen vergeten.
Dan bent u weer helemaal op de hoogte. Dinsdag leest u een verhaaltje met iets meer inhoud in de GPD-kranten. Voor meer foto's is er deze site. Asterix en de Olympische Spelen draait zowel in Nederland als in Frankrijk vanaf 30 januari.



Griekse tempel voor de ingang van de zaal Marignan bij bioscoop Gaumont Champs-Elysées;
Clovis Cornillac (Asterix) en Benoît Poelvoorde (Brutus); Uderzo en José Garcia (Couverdepus)

Labels: , ,

donderdag, augustus 30, 2007

Moord voor de deur

Rue de la Montagne Sainte-Geneviève in Parijs, een gevaarlijke straat

Ik liep vanmorgen mijn huis uit en zag deze jongen liggen, vlak naast het hekje waaraan mijn fiest vaak op slot staat. Geen paniek, vlak ernaast stond een grote stellage, vanwaar een camera het tafereel filmde. Het is een van de 650 films die ieder jaar in Parijs worden opgenomen.

Update: Het gaat om de film La frontière de l'aube van Philippe Garrel, waarin Laura Smet (dochter van Johnny Hallyday en Nathalie Baye) meespeelt. De jongen die dood voor de deur lag, is niemand minder dan Louis Garrel.

Een van de 650 films die jaarlijks in Parijs worden geschoten

Labels: ,

maandag, januari 29, 2007

Naar Offside van Jafar Panahi in de 9-3

Eén keer eerder bezocht ik Le Blanc-Mesnil. Dat was eind 2005, tijdens de uitbraak van stedelijk geweld in de Franse voorsteden. Hier lees je een uitgebreid verslag van het eerdere bezoek aan dat stadje in het departement Seine-Saint-Denis, dat Fransen meestal neuf trois (9-3) noemen.
Vorige week was ik er opnieuw, dit keer met een leukere missie: de bioscoop Louis Daquin was een van de laatste filmhuizen rond Parijs waar de Iraanse film
Offside (Hors Jeu in het Frans) draaide, van regisseur Jafar Panahi. Ik was aan de late kant en had niet zo goed gecheckt waar de bioscoop zich bevond. In een drukke straat, ging ik maar van uit: zo veel zal het voorstadje er niet hebben.
In het centrum bleek het lastiger dan vermoed. Veel volk was er niet en ik vroeg de weg aan twee jongens, die Nicolas Sarkozy wellicht als
racaille zou bestempelen: jonge Fransen van Arabische afkomst met een net iets te dure auto, geparkeerd voor de pinautomaat (lang leve de tendentieuze journalistiek...). Die weigerde aanvankelijk meer dan twintig euro aan ze te geven. Later gaf-ie dan toch het dubbele. Opvallend: euro's noemden ze 'dollars'. 'Die zijn toch veel minder waard?' zei ik. 'Maakt niet uit,' vonden ze.
Toen ontstond er een lastige situatie. Ja hoor, ze kenden Louis Daquin wel. 'Nog een redelijk eindje lopen, we brengen je wel met de auto.' Lastig, omdat je je racistisch voelt bij het antwoord 'nee dank je, ik loop wel' en naïef bij het antwoord 'ja graag'. Voor ik het door had, koos ik voor naïviteit. Dat werkt toch ontwapenend, schijnt.
Bon, ze bleken erg aardig te zijn en ik mocht me weer eens gelukkig prijzen om mijn nationaliteit en adoptiestad van herkomst, Amsterdam (vijf jaar in Amsterdam studeren en je dan Amsterdammer noemen, zo een ben ik er). Beide werken ook ontwapenend.
Tussen haakjes: laatst in een gesprek met een Oostenrijks meisje besefte ik nog eens hoe gelukkig je je mag prijzen als Nederlander in oppervlakkige contacten. Oostenrijker zijn blijkt zo mogelijk nog lastiger dan Duitser, wat mij af en toe al geen sinecure lijkt. Ze vertelde dat een meisje het noemen van haar nationaliteit beantwoordde met de mededeling dat ze het achterhuis van Anne Frank bezocht had. 'Dat is niet in Oostenrijk, maar in Amsterdam,' zei de Oostenrijkse. 'Weet ik,' zei de Française. Laten we maar niet te diep nadenken over wat ze nu precies wilde zeggen.
Ik dwaal af. De jongens zetten me af voor de bios, wensten me een goede avond en ik deed hetzelfde. De film ging over een zestal meisjes dat niet bij de beslissende kwalificatiewedstrijd van Iran mocht zijn, voor het WK voetbal in Duitsland van vorig jaar. De vrouwelijke helft van de Iraanse bevolking heeft namelijk een permanent stadionverbod. Hoewel de amateur-acteurs af en toe niet heel sterk overkwamen, was de film zeker de moeite waard.
Ik was deze levensgevaarlijke onderneming begonnen, omdat Wordt Vervolgd, het tijdschrift van Amnesty International, mij gevraagd had regisseur Jafar Panahi te interviewen. Die zou namelijk in Parijs wonen. Ze wilden graag dat ik hem zou interviewen, omdat zijn film vanaf maart ook in Nederland zou draaien
Het bleek om een misverstand te gaan. Panahi woont in Teheran, de stad waar NRC-collega Thomas Erdbrink een fraai weblog bijhoudt. Ondertussen had ik de film wel gezien, dus zou ik hem dan maar telefonisch interviewen.
Totdat bleek dat Panahi naar Rotterdam kwam voor het filmfestival. Hoewel wij hier in mei Cannes hebben (waarvoor ik nu zo ongeveer de accreditatie zou moeten regelen en dan wellicht alsnog geweigerd zou worden), sla ik Rotterdam zelden over.
Dus vervroegde ik mijn trein en begaf me afgelopen vrijdag naar Rotterdam, waar ik de Jafar Panahi ontmoette. Zijn Engels bleek beperkt, maar een vriendelijke tolk bracht uitkomst. Lastig werken overigens, met zo'n tolk. Dat was de eerste keer voor me. Het resultaat mag je zelf beoordelen in het komende nummer van
Wordt Vervolgd.

Labels: ,

dinsdag, november 28, 2006

Zwartboek in Frankrijk

De film Zwartboek van Paul Verhoeven gaat morgen in Frankrijk in première, onder de Engelse naam Black Book. Gisteren en vandaag zijn her en der in het land voorpremières. Ik zag al enkele malen een trailer tijdens andere bioscoopbezoeken: erg leuk je eigen taal te horen tussen alle Fransen.
Paul Verhoeven is - net als vrijwel overal - populair in Frankrijk. Zelfs een film als Starship Troopers, die elders minder goed is ontvangen, kreeg in Frankrijk veel bijval. De Fransen zagen de dubbele laag in de film wel, waar andere volken die niet zagen, luidde de verklaring. (Zelf heb ik de film niet gezien, dus dat oordeelt lastig)
Twee jaar geleden organiseerde de cinemathèque française een volledig retrospectief: gedurende een maand toonde de cinematheek al zijn films in een zaal aan de Boulevard Bonne Nouvelle. Bij de opening van dit evenement was Paul Verhoeven zelf aanwezig. Die vond plaats in de fraaie zaal van de Cinémathèque in Trocadéro.
Toen Rutger Hauer met Monique van de Ven op de fiets over de trambaan door Amsterdam fietste (met dat fantastische deuntje), beleefde ik een van mijn ergste heimweemomenten tijdens de vier jaar die ik in Parijs woonde.
Le Monde noemt de film vandaag 'een van de beste, zoniet de beste film van de duivelse Bataaf'.

Update (29-11-2006, 10:58): het Franse publiek in UGC Les Halles applaudisseerde gisteren voor de film, hetgeen hoogst ongebruikelijk is wanneer er niemand van de crew aanwezig is. Ook ik was erg onder de indruk en ben het niet eens met de doorgaanse negatieve recensies die ik in de Nederlandse kranten las.

Labels:

dinsdag, juni 27, 2006

Dikkenek

Gisteren op initiatief en in gezelschap van collega Stefan de Vries de Waalse topfilm Dikkenek gezien. Het verhaal: hmm, echt een verhaal is er niet of het moet zijn dat de niet bijzonder aantrekkelijke Stef (Dominique Pinon) op zoek is naar de liefde van zijn leven, waarbij zijn vriend JC (spreek uit: zjie see, gespeeld door Jean-Luc Couchard), die zelf wel weet wat de vrouwtjes willen, hem gaat helpen. Zelf is JC met amateur-fotomodel Natacha (Mélanie Laurent), die hij in de kofferbak van een gestolen auto vond. Zal het Stef lukken haar vriendin, de aan coke verslaafde lerares Nadine (Marion Cotillard), te versieren of heeft zij het te druk haar leerlingen rond te leiden in het nationeel museum voor verkeersongelukken?
Goede casting, hilarische scènes in - ook voor veel Fransen - onnavolgbaar Frans, met redelijk wat Vlaamse invloed. Niet in de laatste plaats de titel uiteraard: opschepper! Ik vermoed en hoop dat deze film ook de Nederlandse schermen zal halen.

Het plaatje komt van deze (zeer interessante) Franse filmsite

Labels:

woensdag, mei 31, 2006

Nieuwe film: anderhalf uur in de huid van Jacques Chirac

Gisterenavond was ik bij de voorpremière van Dans la peau de Jacques Chirac, een docu-fiction van Karl Zéro en Michel Royer, met historische beelden van de Franse president. Dat festijn vond plaats in MK2 Quai de Seine, toevallig mijn favoriete bioscoop, in aanwezigheid van de makers.
De beelden worden aan elkaar gepraat door Didier Gustin, die de stem van Chirac perfect imiteert. Chirac heeft volgens de makers aan het eind van zijn carrière besloten eerlijk te zijn.
De nadruk ligt - uiteraard - op de talrijke tegenspraken van Chirac tijdens zijn veertigjarige politieke carrière. 'Alleen zotten veranderen niet gedachten,' zegt imitatie-Chirac, waarop de historische beelden tonen hoe hij als premier midden jaren zeventig zegt: 'Een echte politicus neemt geen ontslag'. En een jaartje later: 'Ik heb besloten mijn ontslag aan te bieden aan de president.'
Midden jaren tachtig: 'Ik ben tegen de uitbreiding van de vrije Europese markt en dus tegen de toetreding van Spanje in Europa.' Nu: 'Europese uitbreiding is van groot belang en Turkije hoort daar zeker bij.' Enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts.
Het leuke van Chirac is, vonden ook de makers, dat je niet hoeft te overdrijven om grappig te zijn. Ze gaven hun film ook de terechte ondertitel Quand la réalité dépasse la fiction: als de werkelijkheid verder gaat dan fictie.
Terecht merkten ze ook op dat je ondanks alles toch een soort sympathie voelt voor de soms wat onhandige bon vivant Chirac. Hij struikelt als hij triomferend een podium betreedt, hij gooit zijn glas om tijdens een partijtoespraak. Hij is net als wij eigenlijk. Zijn verkiezingsoverwinningen zijn voor een groot deel aan die herkenbaarheid te danken.
Karl Zéro, die de teksten bedacht, heeft een fraai werk geleverd, maar bleek tijdens zijn praatje na de film even ongrappig als tijdens de schaarse keren dat ik zijn programma Le vrai journal zag op Canal+. Daar is hij overigens onlangs ontslagen, naar eigen zeggen omdat hij te kritisch was.
<

Labels:

woensdag, mei 24, 2006

Marie-Antoinette: dilemma

Ga waarschijnlijk een dezer dagen naar Marie-Antoinette, de nieuwste film van Sofia Coppola. Wellicht vanavond, mocht de film in Lourdes draaien. Wat me erg tegenstaat aan de film over de echtgenote van Lodewijk XVI, die zich afspeelt aan het hof in Versailles, is de Engelse taal. Engels spreken in Versailles: da's toch net een stap te ver. Zoals iedere Nederlander heb ik een hekel aan nagesynchroniseerde films - Fransen zeggen VF, version francaise - maar in dit geval zou die de oplossing kunnen bieden.

Lezers, wat zouden jullie doen?

Labels: