dinsdag, november 10, 2009

Le Petit Mineur, de vader aller pikhouweeltjesbezitters

Over pikhouweeltjes gesproken: de vader aller pikhouweeltjesbezitters is natuurlijk Le Petit Mineur, de kleine mijnwerker die namens Mediavision van Jean Mineur de bioscoopreclame inleidt. Hierboven ziet u hem een tikje verkouden. En hier het oermijnwerkertje. Ook interessant: Mediavision, actief in Frankrijk in Nederland, is een voorloper van de succesvolle Frans-Nederlandse zakelijke samenwerking/overnames van de laatste jaren, die geleid heeft tot onder meer Air France-KLM, Euronext en Transdev (Connexxion).

Labels: ,

woensdag, september 23, 2009

iDTGV

Het vocabulaire is tenenkrommend. Een conducteur heet superviseur, een barjongen een barista, de bar heet iDzinc, de stiltecoupés iDzen, de overige coupés iDzap. De superviseur roept om dat je in de iDzen-ruimtes een zen attitude moet aannemen (wat neerkomt op: kop houden en vooral niet bellen).
Verder ben ik groot fan van de iDTGV, die ik vorige week nam van Parijs naar Nîmes en van Lyon naar Parijs. Paar weken van tevoren geboekt op internet, voor € 45,90 eerste klas op de heenreis en € 44,90 eerste klas op de terugreis. Dat is zo'n drie keer goedkoper dan de normale prijs.
iDTGV is een apart treinstel, vastgekoppeld aan een normale TGV. De verbindingen staan op deze interactieve kaart. Kaartjes zijn uitsluitend op internet te boeken en gaan volledig volgens yield management: hoe vroeger je boekt, des te minder je betaalt. Je print ze zelf thuis uit. Op iedere bestemming gaat 10 % van de kaartjes weg voor € 19 in de tweede klas en € 24 in de eerste. De iDTGV is vrijwel altijd goedkoper dan de trein waaraan hij vast zit. Volgens deze site strijken de Franse spoorwegen (SNCF) per reiziger ongeveer € 50 op.
De iDTGV is zowel van binnen als van buiten identiek aan een gewone dubbeldekker-TGV. Behalve de benamingen is het verschil dat de bar wat luidruchtiger is en dat er dvd's gehuurd kunnen worden.
De vakbond Force Ouvrière Cheminots is - hoe kan het ook anders - tegenstander van deze nieuwerwetse treinen. De bond vindt de treinen die niet aan het loket te boeken zijn, indruisen tegen de geest van de openbare dienstverlening. Bovendien vreest het personeel dat toekomstige uitbreidingen ten koste gaan van reguliere treinen. Grootste euvel is waarschijnlijk dat het speciale personeelstarief niet geldt op de treinen: ongeacht de bestemming en de drukte betalen zij € 5 in de daluren en € 15 euro in de spits. De 220.000 werknemers van de SNCF vullen volgens Le Figaro met zijn allen 7 % van alle zitplaatsen in de TGV.

Labels: ,

dinsdag, mei 19, 2009

Decathlon is altijd dichtbij

Photobucket
Beeld: Les Echos

Sportwinkel Decathlon is het bedrijf dat volgens een opiniepeiling van peilbureau BVA het dichtst bij de Fransen staat. Internetalleenheerser Google heeft het beste imago. Fransen vinden verder dat La Poste, Ikea, Carrefour en E. Leclerc nooit ver weg zijn. In de top tien staat geen enkele bank. Meer info bij Les Echos.

Labels:

zaterdag, mei 16, 2009

Eén staking in Québec

'Eén staking was er', zegt Elise. 'Die was van directeuren die een lock out uitvoerden. Dan kan het personeel niet meer werken.'
Haar ex-collega's en ik luisteren naar onze vriendin die een jaar geleden naar Montréal in Canada verhuisd is. We lunchen in Pastapapá, vlak achter de Duim van César in La Défense. Dat is een van de weinige plekken die op het laatste moment een reservering van veertig personen man aan kan, omdat de geplande picknick is verregend.
Elise heeft nog sterkere verhalen: 'Als je op het journaal ziet dat er ontslagen vallen bij een fabriek of een bedrijf, zie je teleurgestelde mensen. "We hadden het best leuk hier. Maar ja, nu maar een andere baan zoeken".' Weer eens wat anders dan een baasgijzeling.
'Alleen jammer dat het er zo koud is. En dat het eten er zo slecht is,' zegt ze, terwijl ze hap van haar penne neemt.

Foto: Panoramas

Labels: , , ,

zondag, april 26, 2009

Baasgijzelingen

Het fenomeen "ontslag dreigt, gijzel de baas" is nog immer populair in Frankrijk. Deze week was het opnieuw raak. Kijk in Elsevier van vorige week voor een vrij uitgebreid artikel daarover en bij de reacties een verhaal dat ik twee weken geleden schreef voor de GPD. Volgens een peiling keurt het merendeel van de Fransen de actie af, maar heeft het wel begrip: 63 %. Bijna een op de drie Fransen is voorstander van baasgijzelingen (30 %) en 7 % veroordeelt het fenomeen. Hoe denken Parijsbloglezers daarover? Stem in de zijbalk en motiveer uw keuze, mocht u daar behoefte aan hebben, bij de reacties hieronder.

Big Bad Capitalist. Foto: Christian Johanessen

Labels: ,

vrijdag, maart 20, 2009

Poor little Iceland


Noodhulp voor IJsland ingeladen op de luchthaven Heathrow in Londen (links) en minister van Financiën Steingrímur J. Sigfússon. Foto's: Olivier van Beemen.

Collega De Vries en uw verslaggever hebben Frankrijk en het terugkerende stakingsleed verruild voor crisisleed op IJsland. Zojuist spraken we minister van Financiën, Visserij en Landbouw Steingrímur J. Sigfússon die uit alle macht probeert poor little Iceland, zoals hij herhaaldelijk zei, weer op de rails te krijgen. Vanmiddag spreken we Gylfi Magnússon, de minister van Economische Zaken. Verslag volgt.

Labels: ,

maandag, december 08, 2008

Rijker dan de Britten

Photobucket
De vijfde economie ter wereld kent nog wel enkele problemen. Foto: Arnaud Bertrande

Goed nieuws: we zijn hier in Frankrijk binnenkort in ieder geval weer rijker dan die vermaledijde rosbiefeters aan de andere kant van het Nauw van Calais. Parijs profiteert er in zekere zin van dat het geen mondiaal financieel centrum is, zoals Londen, waardoor er minder klappen vallen.
Volgens de consultants van het CEBR is Frankrijk van de grote EU-landen het minst getroffen door de huidige economische malaise. In anderhalf jaar zou het land terug moeten zijn op het vorige piekniveau. Het VK zou daar 4,5 jaar voor nodig hebben, Spanje vier en Duitsland 3,5. Italië zal het mogelijk nog moeilijker krijgen dan het VK.
Als de voorspellingen uitkomen is Frankrijk in absolute cijfers het vijfde rijkste land ter wereld. Het hoeft alleen de VS, Japan, Duitsland en China voor zich te dulden. Lees er ook over in The Guardian.

Labels: ,

vrijdag, juli 25, 2008

Uit het FD: dorpje herintroduceert de franc

Dit verhaal had u nog tegoed, uit het FD van maandag:

Heerlijk, een francbiljet in mijn handen

De winkels van Collobrières in de Provence accepteren tot 2012 de Franse franc als betaalmiddel. De nostalgische marketingtruc levert aardig wat op. ‘Een man had 20.000 franc in een jaszak gevonden en 40.000 kwam uit een laatje.’

Een brede glimlach verschijnt op het gezicht van Olivier Faivre (39). ‘De franc maakt deel uit van ons erfgoed’, zegt de eigenaar van Hôtel Notre Dame in Collobrières. ‘De franc is authentiek en maakt me nostalgisch. Ik vond het heerlijk laatst weer een biljet in de handen gedrukt te krijgen.’
In het Povençaalse plaatsje in het heuvelachtige achterland van de badplaats Saint-Tropez lijkt de tijd stil te staan. Aan het dorpsplein drinken oude mannen in de schaduw van de platanen een glas pastis en langs het riviertje leggen actieve leeftijdsgenoten met alpinopet een spelletje jeu de boules. Op de hoofdweg van het dorpje met ruim 1500 zielen staat een Citroën Traction geparkeerd, een zeker vijftig jaar oude oldtimer.
Collobrières lijkt niet alleen in het verleden te leven, in zekere zin doet het dat daadwerkelijk. Sinds het afgelopen voorjaar accepteert de lokale middenstand behalve de euro een munteenheid die ruim zes jaar geleden haar status verloor als wettig betaalmiddel, de Franse franc.
‘Ik was bezig oude kleren van mijn dochter uit te zoeken, toen ik in een overhemd een vergeten biljet van 50 franc ontdekte’, zegt Nathalie Lepeltier (39), voorzitter van de lokale winkeliersvereniging.
‘Ik vond het veel gedoe om daarmee naar de Banque de France te gaan om het in te wisselen voor een paar euro en bedacht dat ik vast niet de enige was die er zo over dacht’, vertelt ze in haar bakkerij Le Pain de Jadis, ‘Het brood van weleer’.
Zo ontstond het idee tijdelijk francs te accepteren, aanvankelijk voor een maand, uiteindelijk tot 2012, wanneer de nationale bank van Frankrijk ophoudt francs te wisselen voor euro’s. Vrijwel alle winkels en horecagelegenheden in Collobrières doen mee. Lepeltier: ‘We hebben de Banque de France nog gebeld om toestemming te vragen. Ze antwoordden dat we gerust onze gang kunnen gaan.’
Het levert het bescheiden plaatsje behalve nieuwsgierige toeristen en de nodige publiciteit een aardig extraatje op, 120.000 francs, ruim € 18.000. ‘Ik ontvang de laatste tijd veel telefoontjes uit andere dorpen die hetzelfde willen doen. Erg leuk’, zegt Lepeltier.
Volgens een schatting van de nationale bank dit voorjaar hebben Fransen nog meer dan 40 mln francbiljetten in hun bezit, met een totale waarde bijna 5 mrd (€ 752 mln). Ze hebben verhoudingsgewijs ‘beter’ omgewisseld dan Nederlanders, die met vier keer minder zijn en volgens De Nederlandsche Bank eind vorig jaar in totaal nog 28 mln guldenbiljetten op zak hadden ofwel € 523 mln.
Veel Fransen houden moeite met de euro, die net als in Nederland de schuld krijgt van prijsverhogingen de afgelopen jaren. Nog steeds zijn veel producten in de supermarkt of in andere winkels dubbel geprijsd. ‘Het rekent voor ons ook zo lastig met 1 euro die 6,56 franc waard is’, zegt hoteleigenaar Faivre. ‘De Duitsers hebben het makkelijker met 2 mark voor 1 euro.’
Hij zegt dat er bovendien nog veel mensen zijn die in oude francs denken van voor 1960, toen de munt twee nullen verloor. Faivre: ‘Mijn moeder rekent eerst terug naar nieuwe francs en vervolgens naar oude. Dat is haar referentiekader.’
De ‘herinvoering’ van de franc is volgens de middenstanders geen afwijzing van de euro of van Europa. In het dorp waar bij het referendum van 2005 meer dan 60 % van de bevolking tegen het Europees grondwettelijk verdrag stemde, klinken opvallend positieve geluiden over Europa.
‘Het is bovenal een commerciële actie’, zegt Lepeltier. ‘Natuurlijk spelen we in op nostalgie, maar we voelen ons Europeanen en krijgen bijvoorbeeld steun uit Europa voor de lokale kastanjeteelt’.
Slager Gérard Meni, die 1500 francs (€ 230) overhield aan de actie, is nog resoluter. ‘Ik ben blij met de euro en zou de franc niet terugwillen’, zegt hij, terwijl hij een groot stuk rundvlees in kleinere delen hakt.
Eén recente bezoeker zullen ze in Collobrières niet snel vergeten. Lepeltier: ‘Die kwam 60.000 francs uitgeven. Hij had 20.000 francs in een jaszak gevonden en 40.000 kwam uit een laatje. Hij heeft het allemaal stukgeslagen bij de winkeliers. Wij zagen het glimlachend aan, maar ik denk dat de Banque de France kritischer vragen had gesteld.’

Illustratie: munten worden helaas niet geaccepteerd (van deze site)

Labels: , , ,

maandag, juli 21, 2008

Terug naar de franc

PhotobucketDe winkeliers van Collobrières verwelkomen u in het centrum voor uw aankopen in francs. Foto: Olivier van Beemen

Vandaag staat mijn verhaal over de 'herinvoering van de franc' in het dorpje Collobrières op de voorpagina van Het Financieele Dagblad. Een stel slimme winkeliers accepteert sinds het voorjaar opnieuw de Franse franc, wat de lokale middenstand een aardig zakcentimepje oplevert. Voor wie die krant niet dagelijks onder ogen krijgt, ik zal het ergens de komende dagen op mijn blog zetten.
Onderstaand filmpje toont een niet zo frisse demonstratie voor de definitieve herinvoering van de franc.


Labels: , , ,

zaterdag, april 26, 2008

Wie maakt echte camembert?

Ogenschijnlijke rust in Camembert. Foto: Olivier van Beemen

Deze week was ik zowaar eens oorlogsjournalist. Ik deed verslag van de camembertoorlog, die Normandië al maandenlang verscheurt.
Goed, dat is natuurlijk weer zo'n fijne, heerlijk overdreven mediaterm, maar feit is wel dat de traditionele kaasmakers boos zijn op de grote producenten Lactalis (van Président) en Isigny-Sainte-Mère.
Die hebben vorig jaar besloten voor het merendeel van de camemberts niet langer rauwe melk te gebruiken, maar gepasteuriseerde. Daardoor verliezen ze het keurmerk AOC, wat je product een goede naam geeft (en meer waarde). Ze mogen hun kaas nu niet langer camembert de Normandie noemen.
De grote jongens willen dat de AOC ook gaat gelden voor camembert met gepateuriseerde melk. Bovendien hebben ze volgens de voorstanders van de 'echte camembert' bewust geruchten verspreid dat rauwmelkse camembert een risico kan zijn voor de gezondheid.
Ik sprak onder meer met 'camemberthistorics' Gérard Roger, die het Comité de défense du véritable camembert heeft opgericht. Op zijn site kun je een petitie tekenen als je tegen de teloorgang van rauwmelkse camembert bent. Mediatraining had deze man niet nodig, want hij schudde de voltreffers uit zijn mouw: 'Camembert is meer dan een kaas. Het is een monument van de Franse gastronomie. Niets is zo Frans als wijn, stokbrood en camembert.'
En: 'Alles moet tegenwoordig een herkenbare standaardsmaak hebben. Maar dat is dom. Die kunnen de Chinezen straks namaken. In deze tijden moet je juist kiezen voor een eigen, ambachtelijk product, dat best iets meer mag kosten.'
Kaasmaker Laurent Flechard van Gillot vertelde dat rauwmelkse kaas beter is dan kaas van opgewarmde melk, omdat de pateurisatie ook de goede bacteriën doet verdwijnen. Luc Morelon daarentegen sprak van 'schandalige leugens.'
Hij werkt dan ook voor Lactalis. Hoewel hij op het punt stond op vakantie te gaan, kon hij me nog net deze woorden meegeven: 'Wij produceren 850.000 ton camembert, de totale productie met rauwmelkse kaas is een paar ton. Het is zo’n verhaal van de dappere kleine boertjes tegen de grote boze industrieel, waarbij de media het graag opnemen voor de boertjes. Maar wij geven ondertussen 15.000 Fransen een baan.'
Hij zei ook dat de meeste journalisten die over dit onderwerp schrijven niet de moeite nemen de kant van het verhaal van Lactalis te horen. Tja, daar had de industriële kaasmaker natuurlijk zeker een punt: als zijn bedrijf talrijke banen zou verliezen, is Normandië waarschijnlijk ook te klein. Vervelend, van die verhalen waar geen echte goeden en slechten zijn...

Labels: , , ,

donderdag, april 03, 2008

Financieele Dagblad

Uw correspondent is sinds kort ook freelance medewerker voor het FD. Mijn eerste bijdragen gaan over de mogelijkheid dure flessen wijn naar de lommerd te brengen (staat vandaag op de voorpagina) en over de drankgigant Pernod Ricard, die ooit begon als simpele absintstoker en sinds de overname van Absolut Wodka op een haar na de grootste producent van sterke drank wereldwijd is. Ik weet om eerlijk te zijn niet of registratie voldoende is om de verhalen te lezen (en heb even geen tijd om het uit te zoeken), maar ik hoop van wel.

Labels: , ,

donderdag, januari 24, 2008

Fraude bij Société Générale

Gekkenhuis vanmorgen bij La Défense. Een onderdeurtje van in de dertig, dat inclusief bonussen nog geen ton per jaar verdient, blijkt erin geslaagd een van 's werelds vijftig grootste bedrijven (49 volgens Fortune) 4,9 miljard euro lichter te maken.
Ik was bij de persconferentie op het hoofdkwartier, vlak achter de Grande Arche de la Défense, waar de vijf verslagen toplieden hun verhaal deden. Lange gezichten, diepe wallen, dat werk.
Het achterste van de tong lieten ze niet zien. Ze beperkten de informatie over de meesterfraudeur, die door een eigen stommigheid tegen de lamp liep, tot een minimum.
De kans is aanwezig dat de goede man er vandoor is. Na een gesprek zondag met topman Jean-Pierre Mustier hebben ze hem laten gaan, met paspoort en al. Pas gisteren heeft de bank aangifte gedaan, om grote verstoringen van de markt - en mogelijk een eigen failliet - te voorkomen.
Algemeen directeur Daniel Bouton was tijdens de persconferentie af en toe onuitstaanbaar: hij bleef maar herhalen dat zijn bedrijf zo'n fantastische prestatie had geleverd doordat het nog steeds een bescheiden winst maakte, ondanks dit verlies van bijna vijf miljard en nog eens een extra verlies van twee miljard aan subprimes. Fantastisch bedrijf misschien, maar wel wat amateuristisch dat zo'n derderangs bankiertje lekker zijn gang kan gaan.
Het meest intrigerend is natuurlijk zijn motief, waarover het management erg onduidelijk was. Ze denken dat hij alleen heeft gehandeld en geen zelfverrijking beoogde. Een deel van de pers toonde zich creatief. Was het een persoonlijke uitdaging? Een ‘wizzkid’ of een antikapitalist die wilde uittesten hoeveel miljard euro iemand onopgemerkt kan wegsluizen bij een multinational? Die ons wil wijzen op de relativiteit van geld of op de slechte beveiliging bij banken?
Of was het een infiltratie van de andere grote Franse bank BNP Paribas, die Société Générale zou dwingen toenadering te zoeken na zo’n grote klap? Zijn er andere kapers op de kust, die op een vijandige overname zinnen? En waarom was Bouton in december eigenlijk in de Verenigde Arabische Emiraten? Met meer vragen dan antwoorden nam ik de RER A terug naar Parijs.

La Défense met de toren van Société Générale gehuld in nevel. Foto: Phinebacker

Labels: , , ,

maandag, september 24, 2007

Betalen, je staat op het hotel van Mijnreet

Het oude Franse Monopoly, met uitsluitend straten in Parijs

Het dorpje Montcuq (zelfde uitspraak als mon cul, mijn reet) is onstuitbaar. In de jaren zeventig kreeg het al een cultstatus dankzij 'le petit rapporteur' die er een kijkje kwam nemen (zie filmpje in mijn eerdere bericht), nu is er een kans dat Montcuq de duurste straat Rue de la Paix gaat vervangen op het bord van een nieuwe versie van het Franse Monopoly. De nieuwe Kalverstraat van Frankrijk dus.
Net als NRC Handelsblad vorig jaar tijdens komkommertijd eens peilde of er animo is voor nieuwe straat- en plaatsnamen in de Nederlandse versie, startte Hasbro, het Amerikaanse bedrijf achter Monopoly, een discussie over nieuwe straten en plaatsen voor Frankrijk.
Ondanks (of dankzij) een haast spreekwoordelijke afkeer van kapitalisme in Frankrijk, doet dat spel het goed ten zuiden van België. Dat blijkt onder meer uit de vele regionale versies die er naast de originele Parijse versie te koop zijn, zoals Monopoly Corsica, Marseille, Lyon, Grenobe of Chamonix.
Het leek Hasbro een leuk idee internetgebruikers te laten stemmen. Voor je eigen stad, of een andere plaats. Enkele fora en sites met voorliefde voor scatologie zijn volgens Le Figaro een heuze ondersteuningsactie voor Mijnreet begonnen, dat dik aan de leiding gaat in het voorkeursklassement (voor het deprimerende stadje Duinkerken in Noord-Frankrijk). Hasbro reageerde dat het vooral verheugd was dat er zoveel mensen gestemd hebben, 270.000. Of we straks daadwerkelijk failliet gaan bij een hotelovernachting in Mijnreet is nog maar de vraag.
En het plaatsje had al zo genoeg van alle spottende aandacht, vertelde de burgemeester van het dorpje Uieneters (Minjocebos) me tijdens een bijeenkomst van dorpjes met rare namen (lees mijn verhaal over deze bijeenkomst bij de reacties van dit bericht). Mijnreet laat daar bijvoorbeeld demonstatief verzet gaan.
Mochten jullie je geroepen een tegenoffensief te starten om de bewoners van het geplaagde dorpje te helpen, stemmen kan hier. Als dat niets helpt, dan kunnen we nog altijd Sarkopoly spelen.

Labels: ,

vrijdag, augustus 31, 2007

Duurder stokbrood

Frankrijk in rep en roer: de prijs van het stokbrood stijgt volgende week, gemiddeld met 3 à 5 cent. Net als in Nederland hebben de bakkers na een slechte oogst en hogere vraag te maken met hogere prijzen op de wereldmarkt van graan en meel, die ze doorberekenen in hun brood.
In steeds meer bakkerijen, vooral in Parijs, gaat de prijs van het baguette richting 1 euro. Bij sommige bakkers, zoals bij mijn favoriet Maison Kayser, is dat overigens al het geval: 1,05. Maar die heeft dan ook een filiaal in Tokio. In hypermarchés ligt de prijs voor een brood rond de vijftig cent.

Labels: ,

woensdag, juli 11, 2007

DSK -> IMF

Lees een kort profiel over de waarschijnlijke nieuwe directeur van het IMF, Dominique Strauss-Kahn in het Nederlands Dagblad.

Labels: , ,

zondag, juli 01, 2007

Neelie Kroes: protectionisme even effectief als de Maginotlinie

Na Bolkestein en zijn vloedgolf van Poolse loodgieters doet nu ook Eurocommissaris Neelie Kroes (Concurrentie) een poging zich onbemind te maken in Frankrijk. In een toespraak in Parijs gisteren zei ze dat protectionisme zo ongeveer even veel helpt als de Maginotlinie.
Dat is een beladen onderwerp voor de Fransen, die beschikken over een buitengewoon historisch bewustzijn. Eind jaren twintig, begin jaren dertig liet de Franse minister van Oorlog André Maginot de dure verdedigingswerken aanleggen aan de grens met Duitsland om zijn land te beschermen tegen de destijds oorlogszuchtige oosterburen. In 1870 en 1914 hadden die Frankrijk pijnlijke nederlagen toegebracht.
In 1940 bleek de imposante verdedigingslinie echter gebouwd te zijn voor spek en bonen. De Duitsers vielen Frankrijk binnen via België, waar veel minder zwaar geschut de grens bewaakte. De Franse pers had het nieuwtje dit weekend nog niet opgepakt, maar ik kan me voorstellen dat Fransen niet zo blij zijn met deze vergelijking. Mijn leraar journalistiek Han van Gessel drukte me nog zo op het hart terughoudend te zijn met vergelijkingen met Hitler, Stalin of de Tweede Wereldoorlog, omdat die meestal grotesk zijn.
Hoewel Kroes Sarkozy's naam niet noemde in haar Parijse speech, was de booschap duidelijk gericht aan de Franse president. De man die in eigen land bij tegenstanders bekendstaat als 'ultraliberaal', gedraagt zich in de ogen van buitenlanders juist vaak als typisch Franse interventionist. Overheidssteun aan Alstom en bereidheid tot uitbreiding van het staatsaandeel in EADS (Airbus) zijn twee recente voorbeelden. Bovendien was het Sarko's initiatief de term 'vrije en ongehinderde concurrentie' uit het nieuwe EU-verdrag te halen.
Kroes wijst Sarko en zijn landgenoten op de positieve gevolgen van marktwerking en open grenzen, ook voor Frankrijk. Ik heb bij het Elysée nog om een reactie gevraagd, maar helaas waren de woordvoerders niet bereikbaar. Voor de regionale kranten van morgen schreef ik een bericht (als daar nog ruimte is, met alle aandacht voor Londen).

Labels: ,

dinsdag, mei 01, 2007

Fransen maken het in Londen

Foto: Olivier van Beemen

Mijn verhaal over de Fransen die naar Londen vluchten voor werk, is onder meer te lezen in BN/De Stem en PZC. Lees trouwens ook het weblog London Calling van mijn collega Esther Gotink in Londen, die het geen enkel probleem vond dat ik een reportage kwam maken op haar terrein. C'est sympa.

Labels: ,

zondag, april 29, 2007

Twee kanten van het Kanaal

Ik was vrijdag in Londen voor een repo over de naar schatting 300.000 Fransen die hun geluk zoeken (en vaak vinden) aan de overzijde van het Kanaal. Met de hogenselheidstrein Eurostar is het slechts 2:35 uur rijden vanaf Parijs. Hoewel het Engelse wonder ook een keerzijde heeft, is het contrast tussen het Franse pessimisme en het Engelse optimisme groot. Dinsdag staat mijn verslag uit Londen in de kranten, lees in De Stentor mijn (ingekorte) verhaal over economische malaise in Noord-Frankrijk.

Labels: ,

woensdag, april 25, 2007

Franse reactie op overname ABN-Amro

Vol verbazing stelt Libération vast dat er nauwelijks geklaagd wordt aan Nederlandse zijde over de overname van ABN-Amro door Barclays. Een Fransman of Française in Nederland bewijst in een reactie wat voor 'n talenknobbel de Fransen hebben.

J'y suis moi aussi aux PaysBas. n'oublies pas de dire au monde que le taux de chomâge y est 2 fois plus bàs qu'en France et que les aides sociales pour chomeurs y sont bien plus importantes (équivalent RMI de 800 €, aides aux logements-APL communales, etc.). Ce n'est pas la même situation et donc ta comparaison est un peu maigre et pas transposable. Bedag (salut en Dutch), Lipez Mardi 24 Avril 2007 - 15:27

Labels: