woensdag, september 30, 2009

Weg bij de GPD

Wellicht vraagt u zich af waarom u mijn verhalen al geruime tijd niet of nauwelijks in uw regionale krant hebt zien staan. Dat zit zo: ik ben weggestuurd bij de GPD, omdat ik de afgelopen maanden te weinig geproduceerd zou hebben, in verband met de werkzaamheden aan In Parijs. Per e-mail heeft financieel directeur Luut Stallinga mij half juli te verstaan gegeven dat de samenwerking die vier jaar geduurd heeft, per 1 september ten einde zou komen. Dat gebeurde zonder voorafgaande waarschuwing dat ik onvoldoende verhalen leverde. De GPD heeft buiten mij om een opvolger gezocht die me in dezelfde mail gepresenteerd werd. Een contract op basis waarvan ik tot 1 januari voor de GPD werk, is genegeerd.
Ik heb vier mooie jaren gehad bij de GPD, heb op plezierige wijze samengewerkt met veel redacteuren en kan slechts zeggen dat ik deze weinig chique manier van afscheid nemen, betreur.

Labels: ,

zaterdag, juni 27, 2009

Michael Jackson bij 20 Minutes

Facebookvriendin Maud die bij de gratis krant 20 Minutes werkt, betreurt het dat ze juist gisteren haar vrije dag heeft gekozen. Anders had ze vast een hoofdrol gespeeld in dit vermakelijke eerbetoon aan Michael Jackson. Hele filmpje (behalve inleiding) bestaat uit één shot zo te zien, best knap. Zo'n 2500 fans kwamen gisteravond overigens samen bij de Notre Dame om de dood van hun idool te betreuren.

Labels: , ,

donderdag, juni 04, 2009

Uw correspondent op De Nieuwe Reporter

Lezers die minder bekend zijn met journalistiek vakjargon kijken er wellicht van op dat uw verslagger een stringer is, zo lezen we bij De Nieuwe Reporter (waarvoor ik in het verleden zelf ook nog wel eens wat tikte). En twee jaar geleden werd ik genoemd omdat ik stug door blijf bloggen. Dat is in ieder geval niet veranderd...

Labels: ,

woensdag, juni 03, 2009

Rampjournalist op Roissy Charles de Gaulle

Photobucket
Terminal 2E op luchthaven Charles de Gaulle, waar AF 447 had moeten landen. Foto: Tom Mascardo

Dit bericht begon ik gisterochtend te schrijven, maar ik had geen tijd om het af te maken.

Een rampjournalist is anders dan een ramptoerist. Dankzij rampjournalisten, die de ramp via de media doorgeven aan ramptoeristen, daalt het aantal van de tweede groep. Veel mensen vinden ramptoerisme verwerpelijk. Rampjournalistiek zou je derhalve als een nobele bezigheid kunnen zien.
Zondag was ik rampjournalist. Ik nam de RER-trein naar de luchthaven Roissy - Charles de Gaulle om verslag te doen van, zo vroeg de redactie in Den Haag, 'de angst en vertwijfeling' die ik daar ongetwijfeld aan zou treffen na de vermissing van de Airbus A330 van Air France, vlucht AF 447 van Rio de Janeiro naar Parijs. Op de luchthaven was zeker een honderdtal collega's. Ik vond de angst en vertwijfeling: een groot deel van de pers (inclusief ikzelf) was bang geen verhaal te kunnen maken en we hadden geen idee wat er aan de hand was.
Uiteraard heb ik begrip voor het gegeven dat de familie en vrienden van de vermiste passagiers werden afgeschermd van de pers. Ik had hen ook niet willen vragen 'hoe ze zich voelden over het gegeven dat de kans groot is dat hun naasten zijn neergestort in de oceaan', maar ik had het crisiscentrum - om professionele redenen - wel van binnen willen zien. Na een halfuurtje op de luchthaven keerde ik maar weer terug naar Parijs, om het nieuws via tv en internet te volgen, waar ik sneller op de hoogte werd gebracht dan ter plaatse.

Labels: , , ,

dinsdag, april 28, 2009

Christine Lagarde bij the Daily Show

Photobucket
Christine Lagarde en Jon Stewart met baret in The Daily Show. Foto: Olivier van Beemen

They did a crappy job, they have to go, zei Christine Lagarde vannacht over de directie van Dexia, in het populaire Amerikaanse nieuwsprogramma The Daily Show (bekijk de uitzending hier met Lagarde in het derde gedeelte) op Comedy Central. Presentator Jon Stewart vond het prachtig en vroeg haar of ze ook niet een paar Amerikaanse bankdirecteuren kon ontslaan. De Franse minister van Financiën en Economische Zaken, ook al eens geïnterviewd door uw verslaggever, kwam goed uit de verf in het programma waar presentatie minstens even belangrijk is als inhoud. Hulde ook voor het uitstekende Engels. Aan het eind van de uitzending had ze een cadeautje voor Stewart, een Baskische baret. Vive la France, schreeuwde die een aantal maal door dollen heen. Geslaagde missie van Lagarde.

Labels: , ,

donderdag, april 16, 2009

Meta Magazine

Zegt het voort: mijn Berlijnse vrienden Rachel de Joode en Johannes Thumfart zijn Meta Magazine begonnen, een online tijdschrift "dat focust op het kruispunt tussen cultuur en natuur, visionaire projecten laat zien en een inkijk biedt in de afgronden van visuele informatie." Niet meer en niet minder. En daar is zowaar ook plaats voor een bijdrage van uw verslaggever. Een bewerking van dit bericht, voor het eerst in het Engels. Met dank aan de correcties van mijn gewaardeerde vriend James Ireland, in sommige kringen ook wel bekend als the middle class hero. Zegt het voort!

Labels: , ,

maandag, maart 09, 2009

Voyage au bout de la nuit

Eugénie, Cassandre, Amandine, Christelle, Clémence, Anaïs. Het zijn de namen van de nachtmeisjes van de Franse commerciële zender Direct 8, eigendom van Vincent Bolloré. Dat is een van de mediavriendjes van Nicolas Sarkozy. Het was Bolloré die de president vlak na zijn verkiezingsoverwinning zijn jacht La Paloma ter beschikking stelde, dat ronddobberde voor de kust van Malta. En moest die arme Sarko daarheen met een lijnvlucht van Air Malta? Neen, Bolloré had ook nog wel een privé-jet dat de président élu mocht gebruiken.
Ik dwaal af. Wat doen de nachtmeisjes van Direct 8 tussen drie en zes? Kunnen hun activiteiten het daglicht niet verdragen? Welnu, zij lezen boeken voor. Soms een hele novelle, of een boek in delen. Stendhal, Chateaubriand, Dickens: literaire klassiekers waarvoor Bolloré niet in de buidel hoeft te tasten om de rechten te kopen. Vannacht en de komende twee nachten staat Le comte de Monte-Cristo op het programma, van Alexandre Dumas. Er schijnen overigens ook nachtjongens te zijn, maar op de programmering voor de komende dagen en op de fansite van Films7.com komen ze niet voor. Het voorleesprogramma heeft de mooie naam: Voyage au bout de la nuit.

Over voorlezen gesproken: de première van de verfilming van de prachtige roman De Voorlezer van Bernard Schlink laat in Frankrijk even op zich wachten. Volgens dit blog heeft TFM, de Franse distributeur van zender TF1 (ook onder leiding van een vriendje van Sarko), een financieel conflict met de Amerikaanse distributeur. De premièredatum van The Reader met de bekroonde Kate Winslet is daarom nog steeds onbekend.

Foto: Films7.com

Labels: , , ,

zaterdag, januari 24, 2009

Nederlandse journalisten hamsteren bij Franse Hema

Correspondenten Marijn Kruk (Trouw), Stefan de Vries (BNR), Ariejan Korteweg (Volkskrant) en uw verslaggever in de Hema van Créteil. Foto's: Olivier van Beemen en Stefan de Vries

Geen van de vier Nederlandse correspondenten in Parijs die gisteren bij de opening van de eerste Franse Hema in Créteil aanwezig waren, kon het laten zelf enige inkopen te doen. Uw paparazzo was erbij en noteerde: Marijn Kruk van Trouw schafte een snijmesje, chocoladeamandelen, stroopwafels en theedoeken aan, Stefan de Vries, die met mij samen een BNR-repo maakte, kon evenmin de stroopwafels laten liggen en kocht ook twee pakjes drop (uit betrouwbare bron weet ik dat alles op is), Ariejan Korteweg (Volkskrant) was vooral gecharmeerd van producten met Jip & Janneke (enkele glazen + bellenblazer) en ikzelf hield het bij bekertjes van Jip & Janneke en wasabinootjes (eveneens op). Tot zover.

Labels: ,

dinsdag, december 23, 2008

Delanoë in NYT: Verval van Amerika?

'Als burgemeester van Parijs vind ik de kandidaatstelling van Caroline Kennedy voor de zetel van senator Hillary Rodham Clinton zowel verrassend als niet erg democratisch, om het zacht uit te drukken. Op grond waarvan zou Ms. Kennedy recht hebben op die zetel?', schrijft Bertrand Delanoë in een ingezonden brief in the New York Times.
'Het tijdperk van de Kennedy's ligt ver achter ons en ik denk dat er in New York voldoende gekwalificeerde kandidaten rondlopen voor de post van Hillary Clinton', vervolgt hij. 'Kunnen we spreken van Amerikaans verval?'
Waarom zo veel, weinig diplomatieke verontwaardiging bij Delanoë over een senaatszetel in New York? Wil de socialist laten zien dat hij er nog is nu Martine Aubry gekozen werd tot partijvoorzitter? Dat hij verder kijkt dan goedkope leenfietsen en zomerse stadsstrandjes?
Neen, het ging om een vergissing van de NYT. Delanoë had de brief helemaal niet geschreven. De krant met het devies All the news that's fit to print was iets te gretig met publicatie. The Times heeft nog wel contact opgenomen met de gemeente Parijs, maar toen die niet reageerde (dat verbaast me trouwens niets, de gemeente Parijs reageert zelden tot nooit), is de brief geplaatst.
Netjes overigens dat ze de brief op de website laten staan, met excuses erbij.

Bertrand Delanoë. Foto: Bertrand Delanoë (hij zal de zelfontspanner gebruikt hebben)

Labels: ,

dinsdag, september 30, 2008

Tackelt Sarko de beer of krijgt hij billenkoek?

De pluriformiteit van de pers: volgens het Amerikaanse tijdschrift Newsweek is Sarkozy's diplomatieke optreden in het conflict tussen Rusland en Georgië een succes: Sarko tackles the bear, luidt de kop boven een verhaal van vorige week. Het Poolse blad Wprost denkt er ogenschijnlijk anders over: premier Poetin geeft president Sarko een ouderwetse billenkoek. Gelezen op Rue89.

Labels: ,

donderdag, augustus 14, 2008

Zes pagina's Sarko in Elsevier

Hé correspondent, doe eens wat of zo. Ik hoor het de trouwe lezer denken. En ik ben niet eens op vakantie (dat gaat in het najaar gebeuren). Wel doe ik het sommige zomerdagen iets rustiger aan dan doorgaans.
Vorige week was dat echter niet het geval. Ik heb me lekker uitgeleefd op Sarko en Carla, soms tot diep in de nacht. Daarvan is het resultaat deze week in Elsevier te lezen. Zes pagina's lang, inclusief kader van Carla Bruni ruim 4000 woorden, mijn grootste verhaal tot nog toe.
U leest daarin alles over 'Sarkozysme', Sarko's strategieën en effectiviteit. 'Mooi en handig geschreven stuk over Sarko', mailde de - niet alleen vanwege dit compliment - sympathieke hoofdredacteur van Elsevier, Arendo Joustra. Het stond op het programma als omslagverhaal, totdat de Russen en Georgiërs elkaar in de haren vlogen.

A propos. Ook ik ben zeer aangedaan over de dood in het stadje Gori van cameraman Stan Storimans van RTL. Uiteraard is ieder dodelijk slachtoffer in een gewelddadig conflict betreurenswaardig, maar wanneer het een Nederlands journalist betreft, komt het akelig dichtbij. Hier het condoleanceregister. Meer over het conflict in Zuid-Ossetië bij collega Remco Reiding.

Labels: ,

vrijdag, juli 25, 2008

Esther Gotink en Peter de Waard: Eigenzinnig Londen

Sluikreclame op Parijsblog. Mijn gewaardeerde GPD-collega in het Verenigd Koninkrijk, Esther Gotink, (haar blog) heeft samen met voormalig Volkskrant-correspondent Peter de Waard Eigenzinnig Londen geschreven. Zij wijzen u de weg in de - veronderstelde - capital of cool. (Dat dat sinds Paris Plage en de Vélib' eigenlijk Parijs is, heb ik maar even wijselijk voor me gehouden...). Zelf heb ik nog niet de mogelijkheid gehad het aan te schaffen, maar dat gaat snel veranderen.

Labels: ,

donderdag, juli 24, 2008

De collega van The Times

Leuk. Zo'n filmpje moet ik ook eens maken. Charles Bremner is correspondent in Parijs voor The Times en houdt een blog bij. Een eigen bureau met een aantal medewerkers naast Place de l'Opéra, waarover zijn krant - zo blijkt uit het filmpje - al een eeuw beschikt, hebben Elsevier, Het Financieele Dagblad of de GPD helaas niet. Hier voorlopig ook nog geen vakantie. Travailler plus pour gagner plus, luidt het motto van de president immers.

Labels: ,

zaterdag, juni 28, 2008

Boer Martijn zoekt en vindt liefde in de Franse weide

'En hoe lang heb je dan met Emilie? En het andere meisje heette Aurélie?' Het zijn vragen die ik doorgaans professioneel niet stel, maar gisteren was ik zowaar een soort boulevardjournalist, die de Nederlandse boer Martijn van Lith (30) aan de tand voelde over zijn liefdesleven. Hij is (of eigenlijk: was) deelnemer het programma L'amour est dans le pré (Liefde in de wei), het Franse equivalent van Boer zoekt vrouw.
De mediaredactie van de GPD in Den Haag had - zo vermoed ik - de zomercolumn van collega Saskia Dekkers gezien en nog een vervolgitempje en wilde daar ook graag een verhaaltje over. Aangezien ik de kwaadste niet ben, heb ik de biologische appelboer Martijn even gebeld en de nodige vragen gesteld. Het resultaat leest u maandag in (een deel van) de regionale kranten.
Tipje van de sluier: Martijn ontving na uitzending van een eerste filmpje niet minder dan 170 liefdesbrieven, onder meer uit Zwitserland, de Antillen en Madagascar.
Mocht u in de streek Corrèze zijn deze zomer: ik weet uit betrouwbare bron dat Martijn het leuk vindt als u even langskomt.

Foto: Martijn van Lith op zijn biologische appelboerderij in de Corrèze. Copyright: Julien Knaub van M6 (Creative Commons not valid)


Labels: , , , ,

maandag, april 28, 2008

Frankrijk in de ban van moord op Zweedse studente in Parijs

Taxi in nachtelijk Parijs. Foto: Solar Ikon.

Ik las voor het eerst over deze zaak in een bescheiden bericht verstopt op de site van Libération. De 19-jarige Zweedse studente Sussanna Zetterberg was vermoord na een avond in de Parijse disco La Scala. Voor haar dood stuurde ze een sms naar een vriendin: 'Ik kom in mijn eentje met de taxi naar huis'.
Ze is dood aangetroffen in het bos van Chantilly, ten noorden van Parijs. De vermoedens bestonden direct dat de dader een seksmaniak met een taxi zou kunnen zijn, vooral omdat er een paar maanden geleden ook al eens een jonge Zweedse door een taxichauffeur is meegenomen. Na een verkrachting werd zij vrijgelaten in de bossen bij Marly, ten westen van Parijs.
Inmiddels heeft de politie een meermaals veroordeelde seksueel delinquent aangehouden, die zonder vergunning taxichauffeur speelde. In zijn auto is het vermoedelijke moordwapen gevonden.
De Zweedse ambassadeur in Parijs heeft jonge landgenotes inmiddels opgeroepen voorzichtig te zijn bij het verlaten van Parijse discotheken en met taxichauffeurs. Tegelijkertijd waarschuwde de ambassade voor overdrijving. "Parijs is niet gevaarlijker dan andere steden, zelfs niet dan Stockholm."
Het is een gruwelijk fait divers, dat zeker (enige) aandacht verdient, maar de manier waarop en en de frequentie waarmee ze dat doen vind ik af en toe wat aanstootgevend. Kranten melden dat nog niet zeker is of beide zaken wel verband zouden hebben, omdat het ene meisje blondine is en het andere meisje brunette. Maar ja, zelf lees ik de berichten wel en nu schrijf ik er ook nog eens over.

Labels: , , , , ,

vrijdag, april 04, 2008

Philippe Val: Wilders en radicale moslims moeten samen reclamebureau oprichten

Dit is Philippe Val, de hoofdredacteur van het satirische weekblad Charlie Hebdo (foto van Ilse Leenders). Die heb ik een week geleden voor Elsevier geïnterviewd (u weet dat journalisten bij voorkeur slechts elkaar interviewen). Hier leest u, als u niet inlogt, een deel van het interview en als u abonnee bent, het hele verhaal.
Val is een nogal chaotische man. Charismatisch, dat ook, en chaotisch. Toen ik hem aan de telefoon had om een afspraak te maken, vroeg hij niet wat ik wilde en of ik überhaupt wilde afspreken, maar zei hij: 'Ik heb het nu heel druk. Morgen half één op de redactie, ok?'.
Om half één op de redactie bleek hij eigenlijk helemaal geen tijd te hebben, maar hij stond me toch te woord, als het maar heel snel zou gaan. En passant regelde hij een lunch en vroeg hij zich af waar zijn lijfwacht uithing (Val heeft permanente bescherming).
Toen ik mijn iPod met opname-extensie neerlegde, klaarde hij enigszins op. 'U bent erin geslaagd het opnamedeeltje te vinden. Ik probeer het steeds bij de FNAC, maar het lukt maar niet.' Ik wees hem op een soort Apple Store tegenover het Centre Pompidou, waar ik geslaagd was. Val raakte in een iets betere stemming.
Het interview maakt deel uit van een groter verhaal met een vijftal Europeanen dat zich inzet voor het 'vrije Westen' en vooral voor de vrijheid van meningsuiting die wordt bedreigd door moslimfundamentalisten.
Val heeft zijn sporen verdiend op dat gebied door de publicatie van een manifest tegen het islamitisch totalitarisme in zijn weekblad, onder meer ondertekend door Salman Rushdie en Ayaan Hirsi Ali.
Bovendien publiceerde Charlie Hebdo twee jaar geleden een 'Mohammed-special' met de omstreden Deense cartoons van de profeet aangevuld met eigen cartoons (die plaatste en vertaalde ik destijds ook op mijn blog: cartoons Mohammed één, twee en drie). Het proces dat boze moslimorganisaties tegen zijn blad aanspanden, won hij op glorieuze wijze.
Scheiding tussen kerk en staat (laïcité) en vrijheid van meningsuiting zijn volgens Val de hoeksteen van de vrije democratie. Zodra die onder vuur liggen, reageert hij fel. Toenmalig president Jacques Chirac vindt zijn Mohammed-special een 'manifeste provocatie'? 'Eh bien, le président de l'époque a dit une connerie.' Een stommiteit, maar eigenlijk nog sterker: dat is gelul. Val: 'Het uitoefenen van een recht is nooit een provocatie. Hoe kan het volk in een democratie zich een eigen mening vormen zonder dat de tekeningen gepubliceerd waren? We leven niet in de Middeleeuwen.'
Over de consternatie rond de film van Wilders, die die avond online gezet zou worden, had Val drie meningen. De film zou ofwel racistisch kunnen zijn of xenofobisch, wat protest zou rechtvaardigen. Mogelijkheid twee: ce film est une connerie, weliswaar niet racistisch, maar wel de la merde. Dan geldt volgens de linkse Val, ook in zijn blad, de wet van vraag en aanbod. 'Als iemand naar mij toekomt met een verhaal dat niet racistisch of xenofobisch is, maar de kwaliteit is merde, dan zeg ik: moi je publie pas ta merde. Vraag elders maar of je met je stront terecht kan.'
In het derde geval zou de film niet racistisch zijn en geen merde, wat Val onwaarschijnlijk achtte, en zou de film uit angst gecensureerd worden. 'In dat geval moet je het voor de film opnemen', zei hij.
Die avond zag ik Val toevallig weer bij een debat op het Institut Néerlandais na een documentaire over de Nederlandse karikaturist Willem, die ook voor Charlie Hebdo werkt (waarover ik zo snel mogelijk meer hoop te schrijven) en zondag belde ik hem nogmaals om zijn mening over de film te vragen.
Opnieuw was hij eigenlijk druk bezig en kon hij me niet te woord staan, maar aangezien mijn deadline maandagochtend was, antwoordde hij dan toch. Hij had de hele film niet gevonden, maar een fragment gezien van tien minuten, waardoor hij vond dat hij eigenlijk geen oordeel kon geven. Na enig aandringen zei hij het volgende: 'Ik vraag me af waarom de fundamentalisten en Geert Wilders elkaar niet eens ontmoeten. Het is een kwestie van fascisten tegen fascisten. Ze lijken me voor elkaar geschapen. Het enige wat hij kan, is herhalen wat zij zeggen. Hij is hun best denkbare woordvoerder. Ze moeten samen een reclamebureau oprichten. In het gunstigste geval zouden ze door met elkaar om te gaan, beiden matigen.'
Ik bedankte hem voor zijn kostbare tijd en zei dat ik hem niet langer zou storen, waarna hij vroeg wat ik eigenlijk van de avond met Willem op het Institut Néerlandais vond en of ik ook zo van de docu had genoten? Zo keuvelden we nog even een paar minuten door terwijl hij eigenlijk zijn verhaal voor morgen moest schrijven. Heerlijk.

Labels: , , , ,

donderdag, maart 20, 2008

Carla Bruni-Sarkozy schrijft ook opinieverhalen

De nieuwe echtgenote van president Sarko kan niet alleen leuk zingen, ze heeft ook haar debuut gemaakt op de opiniepagina van Le Monde. Carla Bruni-Sarkozy geeft een lesje beroepsethiek aan de pers en in het bijzonder aan journalist Airy Routier die op nouvelobs.com publiceerde over een sms die Sarko verstuurd zou hebben aan Cécilia vlak voordat hij in het huwelijk trad met Carla: Si tu reviens, j'annule tout. De les van Bruni: journalisten moeten zich niet door geruchten laten leiden.

Labels: , , ,

vrijdag, november 30, 2007

Mishandeld en beroofd in La Grande Borne

Tijdens een reportage overdag in een Franse voorstad, ben ik slachtoffer geworden van een gewelddadige beroving door een groepje van vier of vijf jongeren. Hier het uitgebreide verhaal.

Bibliothecaris Julien heeft het idee dat het echt beter gaat met de buurt La Grande Borne in Grigny. De voorstad, die in het verleden regelmatig in het nieuws kwam door rellen en buitensporig vandalisme, is een van de meest beruchte achterstandsbuurten rond Parijs.
Julien herkent me nog van een eerder bezoek en negeert de gemeenteregel dat ambtenaren eerst toestemming moeten vragen voordat ze met een journalist mogen spreken. 'Er wordt een groot nieuw sociaal centrum gebouwd voor buurtverenigingen en er komt een nieuwe weg door de afgesloten buurt om weer wat leven in de brouwerij te brengen,' onderbouwt hij zijn optimisme.

Boekverbranding
Ik ben de afgelopen twee jaar al een keer of vijf in Grigny geweest. Begin vorig jaar had ik zelfs het idee me er een tijdje te vestigen in de hoop zo’n banlieue nu eens echt goed te leren kennen. Na een paar dagen werd dat plan bruut verstoord door de studentendemonstraties in Parijs tegen het jongerencontract CPE.
De wijk ziet er ook nu, een jaar na mijn laatste bezoek, troosteloos uit, vooral op een druilerige dag als deze. Wel valt me op dat er steigers bij een muur staan en dat er inderdaad een sociaal centrum wordt gebouwd. Iets van alle miljarden die de overheid keer op keer belooft, komt dus wel degelijk in de buurten terecht.

Ik laat mijn verhaal beginnen in de bibliotheek. Tijdens het geweld begin deze week zijn in Villiers-le-Bel bij Parijs en in Toulouse net als twee jaar geleden bibliotheken in brand gestoken. Bibliotheken. Kenniscentra, die de bevolking juist kunnen helpen in hun zoektocht naar een betere toekomst.
Volgens Julien moet je geen symbolische waarde hechten aan de boekverbrandingen. 'Die jongens verbranden simpelweg wat ze tegenkomen. De auto van hun buren, de winkel waar hun ouders werken. Ze hebben het vooral voorzien op alles wat de staat vertegenwoordigt: de bus die hun buurt bedient, scholen en dus ook bibliotheken. Vaak hoor je diezelfde mensen klagen dat de staat nooit iets voor ze doet.'
In de bibliotheek zitten vier oude dametjes uit het bejaardenhuis thee te drinken. Verder is het vrijwel leeg. 'We hebben ongeveer honderd regelmatige bezoekers,' zegt Julien. De buurt telt 13.000 inwoners. 'Toch moet je het belang niet onderschatten. Ik zie dat mensen hier opbloeien, vooral meisjes. Bovendien is er de sociale functie, kijk maar naar die oude vrouwen.'

Jij bent van de politie
Buiten maak ik wat foto’s van de bibliotheek voor bij het verhaal. Ik loop door de buurt, spreek enkele mensen aan en bezoek de groenteboer en het internetshopje vanwaar ik veel geblogd heb anderhalf jaar geleden. Erg spraakzaam zijn de meesten vandaag niet.
Het loopt tegen half vijf, tijd om mijn verhaal te schrijven en door te sturen naar de kranten. Toch zou het leuk zijn nog een enthousiaste jonge bibliotheekbezoeker in het verhaal te hebben. De scholen zijn uit en ik besluit nog even snel langs te gaan om te zien of het wat drukker is.
Op het plein voor de bibliotheek komt een jongen op een fiets op me af. 'Jij bent van de politie met je fototoestel.' Drie of vier anderen, allen met zwarte huidskleur en wijde kleren met capuchon, voegen zich bij hem.
Een klein mannetje – misschien is hij pas 14, misschien ook wel 18 – komt op me aflopen, gedekt door de anderen. 'Ik nam foto’s van de bibliotheek', zeg ik. 'Ik ben bezig met een verhaal over het belang van een bibliotheek in de buurt. Ik laat jullie mijn perskaart zien.'
Het maakt geen indruk. In de ogen van de jongen zie ik haat, zoals ik die nog nooit gezien heb. Onder zijn capuchon heeft hij zijn ogen bijna dichtgeknepen. Toch kijken ze intens naar me. Hij begint te slaan.
De anderen volgen. Ze proberen met de opening van een trappenhuis pal naast de bibliotheek binnen te duwen, een cage d’escalier. Even tevoren heb ik de poëtische graffititeksten daar nog genoteerd: Fuck la police pour la vie. Ik neuk ze in hun reet.
Uit krantenartikelen en van televisie weet ik dat in de donkere, naar urine stinkende trappenhuizen de ergste dingen gebeuren: geweldsmisdrijven, berovingen, groepsverkrachtingen. Daar moet ik buiten zien te blijven.
Met z’n vier of vijven slagen ze er toch in mij erin te duwen. Ze schoppen en slaan me, waarbij ze het vrijwel uitsluitend op mijn hoofd voorzien hebben. Ik schreeuw om hulp en denk dat omstanders – het is nog licht – me gehoord moeten hebben. Hulp komt niet.
Mijn fototoestel en laptop – ik wilde het verhaal direct vanaf een draadloze internetplek versturen om een uurtje tijd te winnen – in mijn rugtas heb ik dan opgegeven. Mijn portemonnee mogen ze ook hebben. Ze schoppen maar door: even vrees ik voor mijn leven.
Wanneer de buit onverwacht waardevol blijkt, neemt de druk iets af en kan ik naar buiten glippen. Ik ren de bibliotheek in. Een jongen wil me nog achterna, maar wordt tegengehouden door de anderen.
In de bibliotheek is de politie al gebeld. 'We dachten dat het om huiselijk geweld ging.' Dan grijpen ze blijkbaar niet in. Te gevaarlijk. Na ruim twintig minuten komt de eerste hulp. Nog later komt de politie. Behalve enkele schrammen op mijn voorhoofd, oor en lip blijk ik niets te mankeren.

Franse bureaucratie
De hulpverleners laten duidelijk blijken dat het om een alledaags vergrijp gaat. 'Vorige week nog een dametje met haar tas.' Na veel aandringen vind ik iemand bereid die mij een telefoon leent om naar Nederland te bellen om naasten op de hoogte te stellen en mijn bankpassen te laten blokkeren.
Aanvankelijk wil ik niet naar het ziekenhuis, maar later toch maar wel. Een man van de eerste hulp zegt dat dat niet meer kan. Ik heb immers al aangegeven dat ik het niet wilde. Ai, de Franse bureaucratie, ook nu. Uiteindelijk 'mag' ik dan toch. In de ambulance naar Evry.
Maar eerst nog even mijn fiets op halen, die nog op een parkeerplaats staat. Ik denk mijn fietssleutel kwijt te zijn, maar vind die later weer terug. De politie wil mijn fiets losknippen, waarna ik die in de bibliotheek mag zetten, maar krijgt het slot niet doorgeknipt. 'Een Hollands slot hè', luidt hun commentaar.
In het ziekenhuis gaat de bureaucratie door. Tot mijn verbazing moet ik wachten. Maximaal een half uur, wordt me gezegd. Dat vind ik best lang, voor iemand die net een traumatische ervaring heeft meegemaakt. Terwijl ik zit te wachten, voert de politie net een jongen af in handboeien. Zijn rechter broekspijp zit vol bloedspetters.

Trein naar Villiers-le-Bel
In een overvolle gang vol ellende moet ik uiteindelijk twee uur en een kwartier wachten, totdat een dokter in twee minuten hetzelfde constateert als de man van de eerste hulp. ‘Het beste gezondheidssysteem ter wereld’, verbijt ik mezelf. Zo denken Fransen over hun medische voorzieningen.
Niemand kan me in het ziekenhuis geld voorschieten voor een taxi of een trein terug en ik kan ook niet worden afgezet bij het politiebureau. Nummers van vrienden weet ik niet uit mijn hoofd. Lopend verlaat ik dan maar het ziekenhuis van Evry en kom in een buurt waar ik nog nooit geweest ben. Op een plattegrond zie ik waar het station ligt en zonder kaartje reis ik terug naar Parijs. De trein heeft als eindbestemming Villiers-le-Bel, maar ik besluit besluit op Paris Châtelet-Les Halles uit te stappen.

Labels: , , ,

zaterdag, november 24, 2007

Le Figaro pikt mijn foto (3)

Fotoagentschap Gamma heeft de foto van mijn weblog die Le Figaro zonder toestemming, betaling en brondvermelding publiceerde, niet in zijn bestand. Dat heeft een medewerker van het fotoagentschap mij bevestigd, alsook een Nederlandse fotograaf die toegang tot het systeem heeft. Het lijkt me vrij zeker dat de schuld van de copyrightschending bij Le Figaro ligt.
De chef fotoredactie van Frankrijks grootste landelijke krant (overigens niet 's lands grootste krant, dat is Ouest-France) die dinsdagavond vrij fel naar mij uitviel, zou me per post de bewijzen opsturen dat de foto gemaakt is door een Britse fotograaf van het Britse Camera Press, dat samenwerkt met de Fransen van Gamma.
Hoewel de post een dagje gestaakt heeft, heb ik vier dagen later nog steeds niets ontvangen. Ik stuur maandag een nieuwe rekening op, met een begeleidende brief waarin ik scherper formuleer welke rechten zij geschonden hebben. Bovendien breng ik 100 euro extra 'administratiekosten' in rekening.
Een lezer van Webwereld (JerOen op 23/11 om 16:28) wijst me op het Van Dale/Romme-arrest. Volgens hem gaat het om 'een foto van een openbare plaats' zonder 'persoonlijk stempel van de maker', waarop geen copyright berust. Interessante kwestie, maar ik denk (en hoop) dat de volgende reageerder, Albert, gelijk heeft.
'Daar is in dit geval wel sprake van. Foto's zijn heel vaak in een openbare plaats. Dat heeft dus geen enkele invloed op de copyright. Alleen al de keuze van positie, de omgevingsinvloeden als het weer, het exacte tijdsmoment en de exacte situatie op de foto vormen het persoonlijke stempel van de maker van de foto,' schrijft hij. Het arrest geldt volgens hem voor foto's van foto's of schilderijen, die vrijwel exacte replica's zijn van het originele werk.

Zie ook: Webwereld, De Nieuwe Reporter, Geen Commentaar en Travailleurs du Web

Labels: , ,

vrijdag, november 23, 2007

Stakingen in Frankrijk: de betekenis

De eerste stakingsdag vorige week

De treinen en metro's beginnen weer op gang te komen, regering en vakbonden onderhandelen, de 'stakende' studenten en scholieren grijpen zoals gebruikelijk iedere kans aan om te spijbelen: de rust is nagenoeg weergekeerd in Frankrijk.
Ik ben benieuwd wat volgens jullie de betekenis is van deze stakingen. Hoe moeten we de acties plaatsen? Om twee voorbeelden te noemen: de twee buitenlandchefs op de Nederlandse redacties met wie ik te maken heb, denken zo ongeveer het tegenovergestelde: de een denkt dat dit het moment is dat alles verandert, dat het nu de laatste kans is voor Frankrijk modern te worden, dat heel Frankrijk zich tegen de stakers heeft gekeerd terwijl ze vroeger altijd als een man achter de stakers stonden en dat ik nu iedere dag de krant vol moet schrijven.
De ander wil het eerst nog wat afwachten en hoeft nog even geen grote verhalen. Hij wijst erop dat het nog verre van zeker is of Sarkozy zijn poot echt stijf houdt en dat er op bij eerdere hervormingen (zoals die van het pensioenenstelsel in 2003) ook veel weerstand was tegen de stakers. Er is met Sarkozy zeker iets nieuws onder de zon, maar de afgelopen tien dagen waren daarbij volgens hem niet doorslaggevend.

Hoewel ik het belang van uitgebreide berichtgeving zeker niet onderschat, neig ik meer naar de tweede opvatting.

Ik ben erg benieuwd naar jullie mening.

Ook hoor ik graag de verhalen van lezers die zelf met de stakingen in aanraking zijn gekomen. Als ik een paar leuke verslagen heb, zal ik daar een mooi bericht van maken.

Labels: , ,